๏ เปนสาน

๏ จงหนักแน่นดุจก้อน........เขฬา
จงสัตย์ซื่อดังทมา..............ป่าเลี้ยง
จงเชอดน่าเปนกา..............ขาวผ่อง
จงปริปูรณ์กลมเกลี้ยง..........ดุจส้มบางขวาง ๚ะ๛


๏ เขาสอนกันอย่างนี้ไหมข้าไม่รู้
เท่าที่ดูก็ไม่ต่างอย่างที่เห็น
ข้าเพียงหญ้าอันเขาเหยียบอย่างที่เป็น
ถึงขุกเข็ญจะร้องไปก็ไม่ดัง

ข้าแต่ท้าวมาลีวราชผู้อาจหาญ
โปรดประทานวินิจฉัยให้ขลังฃลัง
ให้ข้าอยู่ใต้ฝุ่นตีนสิ้นไร้พลัง
แลเปนดั่งหลายพันปีที่ผ่านมา ๚ะ๛