*~.เพื่อน.~*

๏ เสียงระงมห่มไพรในยามค่ำ
กล่าวย้ำย้ำคำเดิมเติมเส้นเสียง
ให้พนาราตรีมีสำเนียง
มิเป็นเพียงเงียบห่มขีดข่มใจ

๏ เพลงราตรีมีเป็นเพื่อนพร้อมเดือนแจ่ม
ดาราแซมแต้มคนางค์ร่างสดใส
เคล้าเพลงลมพรมพัดระบัดใบ
ยามอยู่ท่ามผืนไพรใต้เงาจันทร์

๏ ใครกันหนออยู่ไกลถึงปลายฟ้า
ถามดาราดวงใสได้ไหมนั่น
หรือจะถามจันทราวิลาวรรณ
ว่าใครกันนิ่งนั่งดั่งใจลอย

๏ สังคีตค่ำย้ำดังฟังเสนาะ
เพลงไพเราะแต่เขายังนั่งเหงาหงอย
หรือเขามีคนใดให้เหม่อคอย
จึงละห้อยอยู่เดียวน่าเปลี่ยวดาย

๏ ช่วยเขานิดสะกิดเตือนนะเดือนแจ่ม
เอาแสงแต้มส่องจับประทับฉาย
ให้เขาหันมองมาสุดฟ้าปลาย
มีคนหมายตาจ้องมองผ่านดาว

๏ ให้รับรู้ด้วยใจใช่โดดเดี่ยว
มีคนเปลี่ยวเดียวดายในห้วงหาว
อยู่ตรงนี้ดึกดื่นผ่านคืนยาว
ให้ลมหนาวกรีดเนื้อเมื่อเหมันต์

๏ มองไม่เห็นเพื่อนผ่านนานนักแล้ว
เว้นดาวแพรวเพลงราตรีที่ล้อมขันธ์
ไร้ผู้คนนานเนิ่นเกินนับวัน
จากปวดใจไหวหวั่นจนด้านชา

๏ ช่วยบอกเขาหันมองฉันจ้องอยู่
ยังมีผู้ร่วมเดียวดายอยู่ใต้ฟ้า
แม้จักไกลผ่านสรวงห้วงนภา
ฝากจันทรามาถึงก็ซึ้งใจ

๏ รัศมีจันทร์สวยช่วยสะกิด
เขาเบี่ยงบิดเอวองค์ด้วยสงสัย
คงครุ่นคิดป่านนี้จักมีใคร
ยังโดดเดี่ยวหวั่นไหวในอารมณ์

๏ ได้เห็นหน้าผู้นั้นด้วยจันทร์พร่าง
แท้เป็นเงาเก่าร้างบนทางถม
คือเงาฉันวันก่อนย้อนกรีดคม
แท้นั่งจมลมลู่แต่ผู้เดียว ๚ะ๛

......