เหตุเกิดจากเฟสบุ๊ค
คือเราเองก็ยอมรับ ว่าเราคุยกับคนอื่น แต่ก่อนที่จะทะเลาะกันเรื่องนี้ เรื่องมันก้อได้ผ่านไป2วันแล้ว เราไม่คิดว่าแฟนเราเค้าจะย้อนไปอ่านคอมเม้นต์ของคนที่เราคุยด้วยบนหน้าเฟส ซึ่งคนที่คุยด้วย คือเพื่อนที่เรียนม.เดียวกันค่ะ แต่ขอบอกตามตรงเลยว่า คุยด้วยเพราะอยากคุย ไม่เคยคิดจะเอามาเป็นกิ๊ก หรือเป็นอะไรทั้งนั้น แต่ด้วยเนื้อหาที่เราพิมพ์ไปนั้น มันอาจจะดูกุ๊กกิ๊กนิดไปหน่อยค่ะ แต่สุดท้ายแล้ว มันก็เหมือนข้อแก้ตัว ซึ่งเราเองก็ยอมรับทุกอย่าง
เราทะเลาะกันได้ 2 วันละค่ะ เราพยายามง้อเค้า พูดดีๆกับเค้า ซึ่งบอกตรงๆเลยว่า เรารักเค้ามาก เราคบกันได้2ปีกว่า จวนจะ3ปีแล้วค่ะ แต่เราทำผิดกับเค้ามาหลายครั้งมากมายเหลือเกิน แต่ถ้านับแค่เหตุการณ์ที่เหมือนจะนอกใจ นี่เป็นครั้งที่ 2 ค่ะ แต่...บอกตามตรงเลย ถึงคุยกัน แต่เราไม่คิดว่าจะเลิกรักแฟนคนนี้ได้เลย แค่คุยเพราะอยากคุยจริงๆ
จากวันที่ทะเลาะกัน แฟนเราบอกว่า ขอเว้นที่ว่างระหว่างเราไปก่อน คือเห็นคำนี้แล้วมันน้ำตาตกเลยค่ะ นี่พิมพ์ไปก็ร้องไห้ไป เราคุยกับแฟนแค่ในไลน์ค่ะ ซึ่งปกติเราอยู่ด้วยกันทุกวัน ยกเว้นแต่ว่าเค้าจะไปทำงานต่างจังหวัด พอเค้ากลับมาที่ กทม. เราถึงจะไปนอนบ้านเค้า แต่เหตุการณ์นี้เค้าบอกให้เราไม่ต้องมาหาเค้าก่อน เรา็เลยต้องยอมทำตามนั้นไปก่อน ทั้งๆที่อยากไปเจอหน้าแฟน อยากกอด อยากคุยกับเค้าให้เข้าใจ ยิ่งเร็วเท่าไร ก็ยิ่งดี
เราถามว่าเค้า ในเมื่อไม่ได้เจอกัน ขอถามแค่ว่าทำอะไร อยู่ที่ไหน กินข้าวรึยัง แค่นี้ได้มั้ย รู้ว่าไม่อยากคุยด้วย ก็เข้าใจ เรายอมรับผิดทุกอย่างเลย ขอโทษเค้าทุกคำที่พิมพ์ไปคุยกัน จนเหมือนกลายจะเป็นการขอโทษพร่ำเพื่อ แต่อยากจะบอกว่า เราตั้งใจขอโทษเค้าทุกคำ
แรกๆเค้าก็ตอบ ถามคำตอบคำ แต่หลังๆมานี้ ได้แต่อ่านอย่างเดียว แล้วไม่ตอบ คือรับรู้ว่าเราพิมพ์อะไรไปหาเค้า แต่ เค้าไม่ตอบกลับมาหาเราเลย มันทำให้เรารู้สึกว่า เหมือนเราไม่มีความหวังแล้ว เลย ....เพื่อนเคยพูดว่า การห่างกันก็คือการเลิกกันนั้นแหละ แต่เรายอมรับตรงนั้นไม่ได้เลย คือมีความหวังว่าเค้าจะให้อภัยอีกครั้ง ครั้งสุดท้ายก็ได้ ไม่ขออะไรอีกแล้ว
วันนี้หลังเลิกงาน เรากะว่าจะเข้าไปที่บ้านเค้า ไปเอาของที่เราลืมไว้แล้วต้องใช้ ซึ่งเวลานั้น แฟนเราก็ยังไม่ถึงบ้านหรอก เราก็ใช้ระดาษ Post-it เขียนทุกความรู้สึกที่อยากขอโทษ ทุกใบ แล้วจะแปะไว้บริเวณหัวเตียงที่นอนค่ะ หวังว่าเค้าคงจะเห็นแล้วอ่านมัน แล้วก็เข้าใจ ให้อภัยอีกครั้ง
สิ่งที่อยากขอมากที่สุด คือหากไม่มีความหวังแล้ว หากไม่ให้อภัยแล้ว เราขอเค้าแค่ครั้งสุดท้าย คืออยู่กับเราแค่งานวันรับปริญญาในเดือนหน้าของเราก็พอ ขอแค่มีรูปคู่เป็นใบสุดท้ายก็ได้ อยากมีรูปถ่ายใบสุดท้ายกับคนที่สำคัญในวันที่สำคัญที่สุดของเรา แล้วหลังจากนั้นเราจะหยุดถาม หยุดคุยในไลน์กับเค้าทันที แล้วทำใจยอมรับมันในสิ่งที่เราได้ทำตัวเองไป อาจจะใช้เวลาที่นานมาก นานมากจริงๆ ที่จะลืมเค้าได้ เพราะเราผูกพันธ์ับเค้ามากเหลือเกิน T^T
หากโอกาสที่เหลืออยู่ยังมี แล้วเค้าพร้อมจะให้อภัย เราสัญญาว่าจะทำตัวให้ดีที่สุด เพื่อที่จะไม่ทำให้เค้าต้องเสียน้ำตาเพราะเราอีก เราจะพยายามทำให้ได้ และหลังจากนั้นจะไม่ใช่คำว่าพยายามอีกต่อไป คือ จะทำให้ได้อย่างเดียว T^T
ปล. ขอบคุณที่อ่านจนจบ แล้วอย่าซ้ำเติมเราเลย แค่นี้เราก็รู้สึกผิดมากแล้ว เสียใจมากพอแล้ว
ปล2. หาที่ระบาย เก็บเอาไว้คนเดียวเครียดมากๆ ครั้งแรกเคยทำร้ายตัวเองไปแล้วรอบนึง ครั้งนี้จะไม่ทำแบบนั้นอีก
ปล3. เราเป็นผู้หญิง แล้วแฟนเราก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน
ทำผิดต่อแฟน ง้อแฟนแล้วแฟนใจแข็งมากเลย
คือเราเองก็ยอมรับ ว่าเราคุยกับคนอื่น แต่ก่อนที่จะทะเลาะกันเรื่องนี้ เรื่องมันก้อได้ผ่านไป2วันแล้ว เราไม่คิดว่าแฟนเราเค้าจะย้อนไปอ่านคอมเม้นต์ของคนที่เราคุยด้วยบนหน้าเฟส ซึ่งคนที่คุยด้วย คือเพื่อนที่เรียนม.เดียวกันค่ะ แต่ขอบอกตามตรงเลยว่า คุยด้วยเพราะอยากคุย ไม่เคยคิดจะเอามาเป็นกิ๊ก หรือเป็นอะไรทั้งนั้น แต่ด้วยเนื้อหาที่เราพิมพ์ไปนั้น มันอาจจะดูกุ๊กกิ๊กนิดไปหน่อยค่ะ แต่สุดท้ายแล้ว มันก็เหมือนข้อแก้ตัว ซึ่งเราเองก็ยอมรับทุกอย่าง
เราทะเลาะกันได้ 2 วันละค่ะ เราพยายามง้อเค้า พูดดีๆกับเค้า ซึ่งบอกตรงๆเลยว่า เรารักเค้ามาก เราคบกันได้2ปีกว่า จวนจะ3ปีแล้วค่ะ แต่เราทำผิดกับเค้ามาหลายครั้งมากมายเหลือเกิน แต่ถ้านับแค่เหตุการณ์ที่เหมือนจะนอกใจ นี่เป็นครั้งที่ 2 ค่ะ แต่...บอกตามตรงเลย ถึงคุยกัน แต่เราไม่คิดว่าจะเลิกรักแฟนคนนี้ได้เลย แค่คุยเพราะอยากคุยจริงๆ
จากวันที่ทะเลาะกัน แฟนเราบอกว่า ขอเว้นที่ว่างระหว่างเราไปก่อน คือเห็นคำนี้แล้วมันน้ำตาตกเลยค่ะ นี่พิมพ์ไปก็ร้องไห้ไป เราคุยกับแฟนแค่ในไลน์ค่ะ ซึ่งปกติเราอยู่ด้วยกันทุกวัน ยกเว้นแต่ว่าเค้าจะไปทำงานต่างจังหวัด พอเค้ากลับมาที่ กทม. เราถึงจะไปนอนบ้านเค้า แต่เหตุการณ์นี้เค้าบอกให้เราไม่ต้องมาหาเค้าก่อน เรา็เลยต้องยอมทำตามนั้นไปก่อน ทั้งๆที่อยากไปเจอหน้าแฟน อยากกอด อยากคุยกับเค้าให้เข้าใจ ยิ่งเร็วเท่าไร ก็ยิ่งดี
เราถามว่าเค้า ในเมื่อไม่ได้เจอกัน ขอถามแค่ว่าทำอะไร อยู่ที่ไหน กินข้าวรึยัง แค่นี้ได้มั้ย รู้ว่าไม่อยากคุยด้วย ก็เข้าใจ เรายอมรับผิดทุกอย่างเลย ขอโทษเค้าทุกคำที่พิมพ์ไปคุยกัน จนเหมือนกลายจะเป็นการขอโทษพร่ำเพื่อ แต่อยากจะบอกว่า เราตั้งใจขอโทษเค้าทุกคำ
แรกๆเค้าก็ตอบ ถามคำตอบคำ แต่หลังๆมานี้ ได้แต่อ่านอย่างเดียว แล้วไม่ตอบ คือรับรู้ว่าเราพิมพ์อะไรไปหาเค้า แต่ เค้าไม่ตอบกลับมาหาเราเลย มันทำให้เรารู้สึกว่า เหมือนเราไม่มีความหวังแล้ว เลย ....เพื่อนเคยพูดว่า การห่างกันก็คือการเลิกกันนั้นแหละ แต่เรายอมรับตรงนั้นไม่ได้เลย คือมีความหวังว่าเค้าจะให้อภัยอีกครั้ง ครั้งสุดท้ายก็ได้ ไม่ขออะไรอีกแล้ว
วันนี้หลังเลิกงาน เรากะว่าจะเข้าไปที่บ้านเค้า ไปเอาของที่เราลืมไว้แล้วต้องใช้ ซึ่งเวลานั้น แฟนเราก็ยังไม่ถึงบ้านหรอก เราก็ใช้ระดาษ Post-it เขียนทุกความรู้สึกที่อยากขอโทษ ทุกใบ แล้วจะแปะไว้บริเวณหัวเตียงที่นอนค่ะ หวังว่าเค้าคงจะเห็นแล้วอ่านมัน แล้วก็เข้าใจ ให้อภัยอีกครั้ง
สิ่งที่อยากขอมากที่สุด คือหากไม่มีความหวังแล้ว หากไม่ให้อภัยแล้ว เราขอเค้าแค่ครั้งสุดท้าย คืออยู่กับเราแค่งานวันรับปริญญาในเดือนหน้าของเราก็พอ ขอแค่มีรูปคู่เป็นใบสุดท้ายก็ได้ อยากมีรูปถ่ายใบสุดท้ายกับคนที่สำคัญในวันที่สำคัญที่สุดของเรา แล้วหลังจากนั้นเราจะหยุดถาม หยุดคุยในไลน์กับเค้าทันที แล้วทำใจยอมรับมันในสิ่งที่เราได้ทำตัวเองไป อาจจะใช้เวลาที่นานมาก นานมากจริงๆ ที่จะลืมเค้าได้ เพราะเราผูกพันธ์ับเค้ามากเหลือเกิน T^T
หากโอกาสที่เหลืออยู่ยังมี แล้วเค้าพร้อมจะให้อภัย เราสัญญาว่าจะทำตัวให้ดีที่สุด เพื่อที่จะไม่ทำให้เค้าต้องเสียน้ำตาเพราะเราอีก เราจะพยายามทำให้ได้ และหลังจากนั้นจะไม่ใช่คำว่าพยายามอีกต่อไป คือ จะทำให้ได้อย่างเดียว T^T
ปล. ขอบคุณที่อ่านจนจบ แล้วอย่าซ้ำเติมเราเลย แค่นี้เราก็รู้สึกผิดมากแล้ว เสียใจมากพอแล้ว
ปล2. หาที่ระบาย เก็บเอาไว้คนเดียวเครียดมากๆ ครั้งแรกเคยทำร้ายตัวเองไปแล้วรอบนึง ครั้งนี้จะไม่ทำแบบนั้นอีก
ปล3. เราเป็นผู้หญิง แล้วแฟนเราก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน