ทุกครั้งเมื่อคนที่สนทนากับผม ทราบว่าผมเป็นแอดมินเพจ
สุรินทร์ร้อยแปด สิ่งแรกที่ผมได้ฟังคือ ท่านเหล่านั้นจะชื่นชมและยกเหตุการณ์ที่สร้างความทุกข์ให้ชาวสุรินทร์เป็นที่สุดนั้นคือ เหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ เมื่อเดือนกันยายน ปี 2556 ที่ผ่านมา ชื่นชมหลายอย่างในตัวผม ผมเสียสละ เป็นอาสาสมัครทำงานดีประสานงานได้เยี่ยม ให้ความช่วยเหลือ ในพื้นที่ได้เร็วกว่าหน่วยงานรัฐหลาย ๆ แห่ง …..
ผมยิ้มรับ ยกมือไหว้ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณครับ….. ทว่า
ผมเปรียบเหมือนปลาการ์ตูนแสนสวย ที่กำลังว่ายอยู่ในตู้ปลา น้ำสวยใส ทว่าปลาตัวนั้นกำลังร้องไห้ ……
ผมมีความทุกข์ร่วมกับพี่น้องชาวสุรินทร์ กรณีน้ำท่วม ณ เวลา ที่บ้านผมน้ำท่วมถึงหน้าแข้ง …. เฟอร์นิเจอร์ บิ้วอินผมจมน้ำท่วมหนึ่งคืนเนื่องจากวิดน้ำไม่ออก ….
ผมไม่ได้มีความทุกข์ร่วมกับพี่น้องชาวสุรินทร์ กรณีการใช้ชีวิตในช่วงน้ำท่วมลำบาก เพราะตลอดเวลาที่น้ำท่วม ค่ำวันที่ 19 กันยายน . ล่วงจนถึง เช้าวันที่ 28 กันยายน ผมแทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย
ผมได้ออกไปดูน้ำด้วยตัวเองคือคืนวันที่ 19 ผมออกไปถ่ายภาพการทำงานของเจ้าหน้าที่ชลประทาน นำโดย ผอ.เจษฏา บุญสุยา ที่ข้างศาลจังหวัดแห่งใหม่ ที่อยู่เกือบถึงเรือจำ จนรถเครื่องจมน้ำน๊อค จนเครื่องบนต์แตก และพังในที่สุด …
ครั้งที่สองวันที่ 20 ผมออกไปถ่ายภาพ ที่สี่แยกเทพธานี โดยแฟนผมขับรถมารับ …. ลุยน้ำไปด้วยกัน …. (รูปแรก)
และออกอีกทีคือวันที่ 28 กันยายน วันที่จัดงานคอนเสริตระดมทุน คนสุรินทร์ไม่ทิ้งกันครั้งที่สอง ที่จัดโดย สจ.วิชิต และ ทนายคราศรี ผมเข้าร่วมในฐานะสื่อที่คนรู้จักมาที่สุดขณะนั้น … ยอดสมาชิกที่ติดตามเพจสุรินทร์ร้อยแปด ทะลุ 5 หมื่นคนในค่ำคืนเดียว แลเพิ่มจนถึง 6 หมื่นคนในห้าวัน

ผมมีความสุขมาก ๆ ตลอดการทำงานให้ความช่วยเหลือ ผมประสานงานได้แทบทุกหน่วยงานทั้งรัฐและเอกชน กระทั่งเลขาผู้ว่าฯ ก็แจ้งมาให้กำลังใจ, ผมนอนวันละ 2-4 ขั่วโมง เปิดคอมพิวเตอร์ วิทยุสื่อสาร สแตนบายตลอด 24 ชั่วโมง ผมกินข้าววันละมื้อ รถผมจอดเสียเครืองพังไว้ที่ ร้านปะยางชื่อ "พิศาลการยาง" 10 วัน โดยที่ผมไม่เคยแวะไปดูรถเลย ผนังหน้าโต๊ะทำงานผมเต็มไปด้วย กระดาษ Postit แปะเบอร์ติดต่อของอาสาสมัคร ผู้ประสบภัย เบอร์หน่วยงานราชการที่รับผิดชอบในพื้นที่โดยตรง กว่า 100 แผ่น ผมมีความสุขกับการสาลวนตอบวิทยุ Internet ผ่านโปรแกรมที่ชื่อว่า Zello ผมมีความสุขกับการได้ส่งต่อเคส ถึงหน่วยงานที่รับผิดชอบโดยตรง และได้รับความช่วยเหลือสำเร็จ ผมมีความสุขกับการได้นั่งอ่านเรดาห์ตรวจอากาศทุก ๆ 3 ชั่วโมง ตลอดทั้งวัน ทั้งคืน ผมมีความสุขที่ได้พูดคุยกับอาสาสมัคร ที่ลงพื้นที่แจ้งภาระกิจราบรื่น และลุล่วง ด้วยดีตลอดมา …. ผมมีความสุขที่ได้รับสายจากผู้ใจดี เสนอช่วยบริจาคสิ่งของ อาหาร ยา และของจำเป็นต่าง ๆ ตลลอดเวลา ……
แต่ทว่า ……
ผมเกลียดเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์เมืองสุรินทร์ …. เพราะมันพัดพาหัวใจผมหายไปอย่างไม่มีวันกลับ
ทุกครั้งเมื่อคนที่สนทนากับผม ทราบว่าผมเป็นแอดมินเพจ สุรินทร์ร้อยแปด สิ่งแรกที่ผมได้ฟังคือ ท่านเหล่านั้นจะชื่นชมและยกเหตุการณ์ที่สร้างความทุกข์ให้ชาวสุรินทร์เป็นที่สุดนั้นคือ เหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ เมื่อเดือนกันยายน ปี 2556 ที่ผ่านมา ชื่นชมหลายอย่างในตัวผม ผมเสียสละ เป็นอาสาสมัครทำงานดีประสานงานได้เยี่ยม ให้ความช่วยเหลือ ในพื้นที่ได้เร็วกว่าหน่วยงานรัฐหลาย ๆ แห่ง …..
ผมยิ้มรับ ยกมือไหว้ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณครับ….. ทว่า ผมเปรียบเหมือนปลาการ์ตูนแสนสวย ที่กำลังว่ายอยู่ในตู้ปลา น้ำสวยใส ทว่าปลาตัวนั้นกำลังร้องไห้ ……
ผมมีความทุกข์ร่วมกับพี่น้องชาวสุรินทร์ กรณีน้ำท่วม ณ เวลา ที่บ้านผมน้ำท่วมถึงหน้าแข้ง …. เฟอร์นิเจอร์ บิ้วอินผมจมน้ำท่วมหนึ่งคืนเนื่องจากวิดน้ำไม่ออก ….
ผมไม่ได้มีความทุกข์ร่วมกับพี่น้องชาวสุรินทร์ กรณีการใช้ชีวิตในช่วงน้ำท่วมลำบาก เพราะตลอดเวลาที่น้ำท่วม ค่ำวันที่ 19 กันยายน . ล่วงจนถึง เช้าวันที่ 28 กันยายน ผมแทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย
ผมได้ออกไปดูน้ำด้วยตัวเองคือคืนวันที่ 19 ผมออกไปถ่ายภาพการทำงานของเจ้าหน้าที่ชลประทาน นำโดย ผอ.เจษฏา บุญสุยา ที่ข้างศาลจังหวัดแห่งใหม่ ที่อยู่เกือบถึงเรือจำ จนรถเครื่องจมน้ำน๊อค จนเครื่องบนต์แตก และพังในที่สุด …
ครั้งที่สองวันที่ 20 ผมออกไปถ่ายภาพ ที่สี่แยกเทพธานี โดยแฟนผมขับรถมารับ …. ลุยน้ำไปด้วยกัน …. (รูปแรก)
และออกอีกทีคือวันที่ 28 กันยายน วันที่จัดงานคอนเสริตระดมทุน คนสุรินทร์ไม่ทิ้งกันครั้งที่สอง ที่จัดโดย สจ.วิชิต และ ทนายคราศรี ผมเข้าร่วมในฐานะสื่อที่คนรู้จักมาที่สุดขณะนั้น … ยอดสมาชิกที่ติดตามเพจสุรินทร์ร้อยแปด ทะลุ 5 หมื่นคนในค่ำคืนเดียว แลเพิ่มจนถึง 6 หมื่นคนในห้าวัน
ผมมีความสุขมาก ๆ ตลอดการทำงานให้ความช่วยเหลือ ผมประสานงานได้แทบทุกหน่วยงานทั้งรัฐและเอกชน กระทั่งเลขาผู้ว่าฯ ก็แจ้งมาให้กำลังใจ, ผมนอนวันละ 2-4 ขั่วโมง เปิดคอมพิวเตอร์ วิทยุสื่อสาร สแตนบายตลอด 24 ชั่วโมง ผมกินข้าววันละมื้อ รถผมจอดเสียเครืองพังไว้ที่ ร้านปะยางชื่อ "พิศาลการยาง" 10 วัน โดยที่ผมไม่เคยแวะไปดูรถเลย ผนังหน้าโต๊ะทำงานผมเต็มไปด้วย กระดาษ Postit แปะเบอร์ติดต่อของอาสาสมัคร ผู้ประสบภัย เบอร์หน่วยงานราชการที่รับผิดชอบในพื้นที่โดยตรง กว่า 100 แผ่น ผมมีความสุขกับการสาลวนตอบวิทยุ Internet ผ่านโปรแกรมที่ชื่อว่า Zello ผมมีความสุขกับการได้ส่งต่อเคส ถึงหน่วยงานที่รับผิดชอบโดยตรง และได้รับความช่วยเหลือสำเร็จ ผมมีความสุขกับการได้นั่งอ่านเรดาห์ตรวจอากาศทุก ๆ 3 ชั่วโมง ตลอดทั้งวัน ทั้งคืน ผมมีความสุขที่ได้พูดคุยกับอาสาสมัคร ที่ลงพื้นที่แจ้งภาระกิจราบรื่น และลุล่วง ด้วยดีตลอดมา …. ผมมีความสุขที่ได้รับสายจากผู้ใจดี เสนอช่วยบริจาคสิ่งของ อาหาร ยา และของจำเป็นต่าง ๆ ตลลอดเวลา ……
แต่ทว่า ……