อีกฟากมุมหนึ่งของแผ่นดินไทย แผ่นมุมที่อยู่คนละขอบฟ้าทะเล  มีกลุ่มชนกลุ่มหนึ่งที่อาศัยอยู่ในเขตภูเขาสูง มีวิถีชีวิตที่ผูกพันกับป่าไม้และอยู่ใกล้ท้องฟ้ามากกว่าผู้คนในเมือง กลุ่มคนที่เรียกตนเองว่า     ล่าหู่ หรือ มูเซอ แม้คนส่วนใหญ่เรียกพวกเขาว่า ชาวเขา ชาวม้งก็ตาม   ผมเคยไปเยือนพวกเขามาครั้งหนึ่งซึ่งถือเป็นเรื่องราวดีๆที่จะได้มาแบ่งปันกัน  โดยวันนี้จะนำทุกคนหลีกความวุ่นวายในสังคมเมืองไปรู้จักกับพี่น้องชาวดอยที่อาศัยอยู่ในตำบลปิงโค้ง  อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่  ซึ่งเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างของการใช้ชีวิตพอเพียงและเรียบง่ายอย่างมีความสุข ในแง่มุมเล็กๆที่น่าสนใจ พวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร แตกต่างจากคนเมืองหรือไม่และอะไรเป็นบ่อเกิดของความสุข

       ตำบลปิงโค้ง  ชื่อนี้ได้มาจากแม่น้ำปิงที่ไหลคดเคี้ยวไปมาระหว่างหุบเขาผ่านหมู่บ้าน มีประชากรอาศัยอยู่หลายกลุ่มส่วนใหญ่เป็นชาวเขาเผ่าต่างๆหนึ่งในนั้น คือ ล่าหู่ หรือมูเซอ ผู้คนที่นี่ประกอบอาชีพทำไร่ ทำนา และเลี้ยงสัตว์ตามลักษณะของภูมิประเทศโดยผู้ชายมีหน้าที่ไปไร่ทำงานส่วนผู้หญิงมีหน้าที่เลี้ยงลูกอยู่กับบ้าน ที่นี่มีภาษาถิ่นเป็นของตนเอง นับถือหลายศาสนารวมทั้งความเชื่อเรื่องผี และมีการแต่งกายอันเป็นเอกลักษณ์ประจำเผ่าทั้งชายหญิง มีการทอผ้าใช้เองแล้วยังมีเครื่องประดับจากเงินเป็นของตนเองอีกด้วย  การเดินทางขึ้นไปเยี่ยมผู้คนที่นี่ค่อนข้างลำบาก  เนื่องจากต้องขึ้นเขาหลายลูกและหนทางคดเคี้ยวแต่เมื่อได้ขึ้นไปแล้วคุ้มค่าเนื่องจากมีวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม อากาศสดชื่นบริสุทธิ์ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวหลักจึงยังคงมีรากฐานชีวิตที่เรียบง่ายเหมาะแก่การเยี่ยมชมวิถีดั้งเดิม ถึงแม้น้ำไฟจะเข้าถึงแล้วก็ตาม

       ปริชาติ จะแบ หญิงสาวท้องถิ่นผู้เป็นเหมือนล่ามและมัคคุเทศก์ แนะนำหมู่บ้าน  เธอเป็นเจ้าบ้านผู้เป็นมิตรและเป็นพี่สาวที่ดีของผม
เธอกล่าวว่า ผู้คนที่นี่พึ่งพาอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างผาสุก และมีความสุข เป็นชุมชนเล็กๆที่เกื้อกูลกัน อาศัยอยู่รวมกันเป็นครอบครัว ชาวบ้านที่นี่น่ารัก มีรอยยิ้มเสมอและเป็นกันเอง ในช่วงเทศกาลปีใหม่ชาวบ้านจึงจัดงานเลี้ยงยิ่งใหญ่ที่ลานประจำหมู่บ้านร้องเพลงและเต้นรำกันอย่างรื่นเริงในช่วงงานประจำปี   ผมเชื่อว่าบุคคลภายนอกที่มาเยี่ยมชมอาจเกิดคำถามและข้อข้องใจมากมายกับวิถีของคนที่นี่    แน่นอนว่าย่อมมีความแตกต่างกันตามแต่ละท้องที่ ประเด็นหนึ่งที่ส่วนตัวผมสนใจ คือเมื่อได้เห็นเด็กเล็กๆอายุไล่เลี่ยกันกลุ่มใหญ่วิ่งเล่นกันในหมู่บ้าน มีเด็กสาววัยรุ่นหลายคนมีครอบครัวและอุ้มท้องลูกน้อยมาต้อนรับ  พอมีโอกาสไปทำความคุ้นเคยและพูดคุยสารทุกข์สุกดิบเด็กสาวคนหนึ่ง เธออุ้มลูกน้อยที่เพิ่งคลอดมาไม่นานนี้ถึงเรื่องราวการใช้ชีวิต เธอกล่าวว่าตอนนี้มีความสุขกับการใช้ชีวิตแบบนี้  ความสุขของเธอตอนนี้คือการมีลูกน้อยนั่นถือเป็นเสมือนของขวัญที่ธรรมชาติมอบให้   สามีของเธอไปทำไร่สับปะรด    การอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันในครอบครัวเป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุด ส่วนความทุกข์อาจเป็นเรื่องผลผลิตทางการเกษตรที่ไม่ค่อยได้ผลดีเท่าที่ควร เธอกล่าวว่าการมีลูกไม่ใช่ปัญหาสามารถดูแลสร้างชีวิตเธอให้มีคุณค่าได้หลังจากได้พูดคุยกับหญิงสาวในชุมชนทำให้มุมมองและทัศนคติของผมนั้นแปรเปลี่ยนไป เราไม่สามารถตีค่าหรือวัดค่าของความสุขชีวิตของผู้อื่นได้โดยเพียงแค่มองผ่านหากไม่รู้ว่าสิ่งสำคัญในชีวิตแต่ละคนนั้นคืออะไร ความสุขอยู่ที่ความคิดที่เป็นสุข สุขบ้างทุกข์บ้าง ก็เป็นชีวิต        

       ทุกๆวันนี้ชาวล่าหู่ที่นี่ก็ยังคงมีวิถีชีวิตตามแบบแผนที่สืบต่อกันมาผสมผสานกับความเจริญที่มาพร้อมกับสื่อเทคโนโลยียุคใหม่  แม้จะอยู่ห่างไกลแต่ยังคงยินดีต้อนรับผู้ที่สนใจจะขึ้นไปสัมผัสกับบรรยากาศที่แตกต่างจากสังคมเมืองไปเรียนรู้และแลกเปลี่ยนวิถีชีวิตความคิดเห็นและความสุขที่จะหยิบยื่นให้แก่กัน พวกเขาก็เป็นอีกหนึ่งสังคมที่อาศัยร่วมแผ่นดินไทย คนไทยอยู่ที่ไหนก็มีความสุขเพราะถือเป็นบ้านของเราทุกคน