เราโง่มากเลยใช่มั้ย ที่เลือกแบบนี้ ?? ...

เมื่อประมาณ 6 เดือนที่แล้ว ญาติเราชวนเราไปเรียน+ทำงานที่ออสเตรเลีย
มีพ็อคเก็ทมันนีให้ เสียค่าเดินทางอย่างเดียว มีที่พักให้พร้อมอยู่ มีงานให้ทำแน่นอน
เหลือแค่หาที่เรียนเท่านั้น เราลังเล... อืม... เพราะเรามีแฟน แฟนไม่อยากให้เราไป เพราะถ้าเราไป เราจะไปอยู่นานแน่ๆ
เขากลัวเราจะเลิกกัน ด้วยระยะทางและอะไรหลายๆอย่างๆ ช่วงนั้นเราทะเลาะกับแฟนเรื่องนี้บ่อยมาก
แฟนเราก็ไม่อยากให้เราไป ญาติเราก็ต้องการคำตอบโดยเร็วที่สุด ส่วนตัวเรา.... " เราอยากไปมาก "

ที่เราอยากไปมาก... เพราะเราอยากหาประสบการณ์ อยากมีอิสระ พ่อแม่หวงเรามาก
ถึงตอนนี้อายุ 21 แล้วแต่ก็ไม่เคยเที่ยวกับเพื่อน ไม่เคยทำงาน ไม่เคยมีประสบการณ์อะไร ได้นั่งรถเมล์ครั้งแรกก็ตอน ม.6
ตั้งแต่โตมา ที่ๆเราอยู่ คือบ้านกับโรงเรียนเท่านั้น จนปัจจุบันนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น
ทุกอย่างพ่อแม่จะคิดให้ ทำให้หมด เราเข้าใจว่าเขาห่วงเรา รักเรา
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ปล.แต่เราจะรู้สึกเครียดมากเวลาอยู่กับแม่ แม่เราจะเรียกอ่านหนังสือตลอดเวลา ตลอดเวลาจริงๆไม่ได้เวอร์ เห็นลูกคนไหนนั่งว่าง เรียกทันที
ที่สำคัญ แม่เรามีสกิลการด่าที่สูงมากๆ กำลังวัยทองด้วย คูณสี่เลย (เอาเรื่องม๊ามาพูดเบาๆ กราบขอโทษหม่าม๊ามา ณ ที่นี้ด้วย)
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้บ้านเราไม่ได้น่าอยู่มากอย่างที่คิดนะคะ ครอบครัวคนจีนครอบครัวใหญ่ คนเยอะปัญหาเยอะ กลับบ้านที่ไรเครียดไมเกรนขึ้นทุกที

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ญาติเรามาชวนไป ครั้งก่อนๆพ่อแม่เราจะปฏิเสธ ไม่อยากให้ไป
แต่ครั้งนี้ ให้ตัดสินใจเอง... เรารู้ว่าเขาไม่อยากให้ไป แต่คงเห็นว่าให้ได้ตัดสินใจอะไรบ้าง
เราคิดอยู่เกือบเดือน และสุดท้าย ก็ปฏิเสธไป...

เพราะถ้าเลือกที่จะไป ข้อแรกคือ อนาคตที่วางเอาไว้กับแฟนเรา ก็จะไม่เกิดขึ้น
และสอง คิดว่าพ่อแม่เราคงจะไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ ถึงเราจะอยากไปมากๆก็เถอะ
ประเด็นคือ ตอนปฏิเสธ เราทำเพราะเห็นแก่ความรู้สึกแฟนมากๆ กลัวเขาเครียด กลัวไม่สบายใจ กลัวเสียใจ
เรารักแฟนมาก รักมากกว่าที่เรารักตัวเองซะอีก
จริงๆแล้วแฟนก็ดีกับเรามากนะ คิดถึงอนาคตมากกว่าเราซะอีก แต่คนเรา มีดีก็มีเสียเป็นธรรมดา
( ขออนุญาตแปะลิงค์นะคะ เคยพูดถึงแฟนในกระทู้นึงไปแล้ว http://pantip.com/topic/31489092 )
และเพราะนี่อาจจะเป็นแฟนคนแรกที่บ้านเราค่อนข้างโอเค หลังจากกีดกันทุกๆคนที่มาคุยกับเรา เพื่อนผู้ชายยังแทบไม่มี พ่อหวงเราสุดๆ

หลังจากที่ปฏิเสธไป เวลาเราทะเลาะกับแฟน หลายๆครั้งเรานึกเสียดายที่วันนั้นเราไม่คว้าโอกาสนั้นไว้
เรากลับเลือกเดิมพันกับอนาคตที่ไม่แน่นอน ไม่รู้จะเกิดขึ้นจริงมั้ย บางครั้ง... สิ่งที่แฟนเราทำ ทำให้เราเครียดมาก
แต่มันคือความสุขของเขา ถึงจะรู้สึกแย่แค่ไหน เราก็ไม่เคยพูด เราถือว่านั่นคือเรื่องส่วนตัวของเขา
แต่สำหรับเรา เรื่องส่วนตัวของเรา ไม่เคยมีแค่เรา ในเรื่องของเรามีเขาอยู่เสมอ แต่เขาไม่เคยรู้....
ปล.อีกที พื้นเพเรากับแฟนค่อนข้างแตกต่างกันมาก มากๆ มากจนเรากลัวว่าจะเข้ากันไม่ได้

##เราโง่มากใช่มั้ย ที่เลือกทิ้งโอกาสที่เฝ้ารอมาตลอด ทิ้งเพื่อคนๆนึง คนที่เราฝากอนาคต ฝากทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว ทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอนาคตจะเป็นยังไง

###ขออภัยที่เขียนไม่ค่อยรู้เรื่องและขอบคุณสำหรับพื้นที่ระบายค่ะ