(กระทู้เล่าหนัง) All Is Lost: พัดพรากเพื่อพบพาน

*เปิดเผยเนื้อหาสำคัญของชีวิตผู้เขียน หากไม่อยากรู้ แนะนำให้ข้ามโดยด่วน

15/2/2557

ในรอบไม่รู้กี่ปี แต่ไม่น่าจะใช่ชีวิตในรอบอายุที่อยู่มาแน่ๆ ที่วันวาเลนไทน์จะมาจ๊ะเอ๋ตรงกันกับวันมาฆบูชา ซึ่งสำหรับตัวฉันแกคงรู้ดีว่าวันแบบฝรั่งมังคุดละมุดแบบนั้นในชีวิตฉันก็ไม่เคยสำคัญอะไร จะกุหลาบหรือช็อกโกแลตก็หาได้จำเป็นต้องซื้อให้ใครไม่ ส่วนวันสำคัญทางพุทธศาสนานั้นเหรอ ถ้าไม่นับความทรงจำเมื่อครั้งอนุบาลที่ฉันยังไม่เคยเล่าให้แกฟัง แกก็คงไม่รู้หรอก ว่าสมัยเด็กๆคุณครูได้สอนร้องเพลงเกี่ยวกับวันสำคัญนี้ และมันก็ยังสำคัญติดหัวอยู่จนถึงวันนี้ นอกนั้นเมื่อโตขึ้นมาวันนี้ไม่สำคัญอะไรนักหากไม่ใช่วันหยุด ที่ทำให้เข้าวัดทำบุญ เวียนเทียนบ้างไปตามเรื่องตามราว

ไดอารี่ที่รักเมื่อวานฉันมีเรื่องอยากจะเล่า มันเหมือนว่าฉันได้รับพลังจากวันพระใหญ่นี้ ทำให้เข้าถึงและบรรลุอะไรบางอย่างขึ้นมา ฉันค้นพบบางอย่างเจอในใจฉันเอง เป็นชั่วขณะที่สมาธิกำลังวิ่งตรงเข้าปะทะกับก้านสมอง ระเบิดจิตใจที่คุ้มคลั่งดังสนั่นหวั่นไหว และดับลงในเร็วทันใดก่อนจะเป็นก้อนผลึกความคิด เมื่อหยุดคิด มุกอย่างจะสงบ ฉันค้นพบอะไรก็ไม่รู้สักอย่ดาง แต่ถ้าให้เดาไม่ผิด ก่อนที่พระพุทธเจ้าจะไปถึงขั้นสูงสุด ท่านต้องเคยผ่านทางเส้นเดียวกันแบบฉันไปแน่ๆ ฉันกำลังตามท่านไป

และเนื่องจากมันเป็นวันหยุดอย่างที่แกรู้ หน้าปฏิทินปีนี้ทำให้หยุดยาวถึง 3 วัน ฉันมีเวลากลับมาบ้านเพื่อจัดการบางสิ่งบางอย่าง และสิ่งเหล่านั้นคือการจัดเก็บกับกองขยะมากมายในบ้านฉัน ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สมบัติพ่อ แม่ หรือน้อง ที่เราต้องเตรียมทิ้ง ขนทิ้ง สละทิ้ง ยอมทิ้ง เพราะเห็นว่าบ้านเราเริ่มไม่รอดแล้ว มันรกตั้งแต่หน้าบ้านยันหลังบ้าน รวมไปถึงชั้นบน ฉันก็เลยต้องจัดการในส่วนของฉัน แน่นอนว่าไม่ใช่การทิ้งหมด มันคือการเลือกทิ้ง

ฉันต้องเริ่มตัดสินใจทิ้งกองนิตยาสารมหึมาบางส่วนที่เก่า และหนักเกินจะเก็บไว้ เริ่มตั้งแต่ความเก่าแก่ของอายุ C-KIDs Star Soccer มติชนสุดสัปดาห์ เลือกแค่สามหัวนี้ทิ้งเพื่อให้นิตยสารใหม่ๆอยู่รอด เพื่อให้ชีวิตและบ้านฉันอยู่รอดด้วยเช่นกัน มันเป็นเรื่องของจัดลำดับความสำคัญของชีวิต โดยเฉพาะวัตถุเมื่อยิ่งเก็บก็ยิ่งมีแต่เจ็บปวด เราต้องตัดใจและยอมรับ เพื่อให้ชีวิตไปต่อโดยง่าย สิ่งสำคัญที่สุดที่เราเลือกเก็บมันจะย้อนมาที่ตัวเรา เมื่อเราลำดับแล้วแกรู้มั้ย วัตถุมีค่าเหล่านั้นกลายเป็นขยะแค่นั้นเอง ท้ายสุดของการลำดับมันกลับมาที่ตัวเรา

เมื่อสลัดวัตถุออกไปได้ สิ่งสำคัญต่อมาคืออะไรรู้มั้ย สิ่งนั้นคือการที่แกต้องแบกรับกับความคิด ความทรงจำของตัวเอง การสู้รบกับจิตใจของเรานั้นเป็นเรื่องที่ยากมากที่สุด ต่อให้ลองทิ้งเงินทองมากมายแค่ไหน แต่ใจแกยังไม่นิ่ง มันก็เท่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างแกสูญไปได้ แต่ไม่ใช่กับความคิด แล้วความคิดพวกนั้นเราจะทิ้งมันได้มั้ยแกว่า

เมื่อร่างกายเราออกเดินทางสำรวจสิ่งใหม่ๆที่เกิดขึ้น สิ่งเก่าๆเราจะถูกเก็บผ่านความทรงจำ หรือแม้แต่บันทึกที่ฉันบอกแกอยู่ ก็เป็นการคิดและจดจำรูปแบบหนึ่ง ระหว่างทางเราพบเห็น เราจดจำ เราสูญเสีย เพื่อนำชีวิตไปสู่หนทางปัจจุบัน เพื่อนำทางไปอนาคต สุดท้ายฉันก็ไม่รู้หรอกว่าต่อให้ล่องเรือออกไปไกลสุดขอบฟ้าหรือว่ารอบโลก ฉันจะพบอะไรมั้ย ในเมื่อสิ่งที่ฉันต้องการค้นพบที่สุดมันอยู่ใกล้แค่หน้าอกเอง เมื่อเราทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างได้ และกลับมาที่ใจของเราเมื่อไหร่ เราจะพบสิ่งที่สำคัญที่สุดของชีวิต

ปอลอ ไดอารี่แห่งห้วงความคิด มีตัวตนเสมอสำหรับคนที่จดบันทึก ฉันแค่ยังทิ้งความทรงจำของเธอคนนั้นไม่ได้ เท่านั้นเอง

แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่