Timeline จดหมาย..ความทรงจำ..ใครเป็นอย่างเราบ้าง..ก่อนดูไม่ได้คาดหวังมาก..แต่หลังดูจบ..ประทับใจ..(Spoil)

กระทู้สนทนา

ยอมรับเลยว่าตอนแรกไม่ได้คาดหวังมาก..และเมื่อมาเห็นรีวิวในพันทิปแล้ว มีทั้งติและชม
แต่นั่นแหละยังไงก็ต้องไปพิสูจน์เอง ความที่ว่าอยากดู ยังไงก็ต้องไปดู..(แต่บอกตัวเองว่าคาดหวังกลางๆ ไว้ละกัน)

ความรู้สึกแบ่งเป็นช่วงเวลาตามลำดับตามนี้เลย
- ช่วงแรก..รู้สึกเบื่อนิดๆ แอบคิดว่าทำไมแทนทำกับแม่อย่างนี้หว่า [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
- ช่วงเข้ากลางเรื่อง เริ่มสนุก เมื่อแทนกับจูนมาเจอกัน สนิทสนมกัน ไปเที่ยวกัน และ จูนทำอะไรๆ ให้แทน รวมถึงใส่ใจรายละเอียดในตัวแทนทุกอย่างนี้เหมือนกำลังดูหนังรักแนวโรแมนติค คอมเมดี้ดีๆ เรื่องนึงเลย ระหว่างนั้นก็มีดราม่าทั้งเรื่องของแม่-ลูก หรือ ความผิดหวังจากความลุ่มหลงแทรกเข้ามาบ้างเป็นระยะพอให้น้ำตาซึม ช่วงนี้ดูเพลินมาก
**เอาล่ะตอนนั้นคิดว่าแค่นี้ก็พอและ..ก็ดูหนังเรื่องนี้แล้วมีความสุขหนิ..

จูน : เด็กสาวสดใส มั่นใจ กล้าคิด กล้าพูด กล้าแสดงออก รู้ว่าตัวเองชอบอะไร ไม่ลังเลที่จะตัดสินใจ
แทน : เด็กหนุ่มต่างจังหวัดใสซื่อ ช่างฝัน จิตใจดี รักสัตว์

ไม่มั่นใจ สับสนในตัวตน ไม่รู้ว่าตนเองชอบอะไร ไม่กล้าตัดสินใจ
นี่แหละดี...บุคลิกที่แตกต่างกันของจูนและแทนเป็นเหมือนส่วนเติมเต็มของกันและกัน
-มาถึงช่วงท้ายเรื่อง..กำลังยิ้มอยู่ดีๆ หนังกลับหักหลังคนดูอย่างเราแบบเนียนๆ
ด้วยดราม่าแบบจัดเต็มซัดเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว กระแทกเข้ามาในใจเราเต็มๆ
"เฮ่ยยยย!!..เล่นงี้เลยเรอะ" จากที่น้ำตาซึม..กลายเป็นไหลพรากไม่หยุด

กลายเป็นว่า..หนังที่ไม่ได้คาดหวังอะไรในตอนแรก กลายเป็น

หนังไทยในดวงใจของเราอีกเรื่องนึงไปแล้ว

นักแสดงหลักทั้ง 3 ท่าน : แสดงได้ดีมาก

ป๊อก : สมเป็นนักแสดงมากฝืมือ แค่เสียงสั่นเครือเวลาพูดถึงอดีตก็ทำให้น้ำตาซึมได้
เจมส์ จิ : เป็นนักแสดงรุ่นใหม่ที่มีฝีมือคนนึงเลยทีเดียว เป็นผู้ชายที่ร้องไห้ได้ดูเป็นธรรมชาติมาก
เต้ย : แสดงได้เป็นธรรมชาติมาก เป็นผู้หญิงที่ร้องไห้แล้วโคตรน่ารัก

ก่อนดู : 6/10
หลังดู : 9.5/10

หัก 0.5 คะแนน เพราะตอนแรก ไม่ค่อยอินกับความผูกพันของแม่ลูกเท่าไหร่ แต่ตอนหลัง O.K. อารมณ์แม่ลูกมาเต็ม..
และอยากบอกว่าชอบฉากนี้มากเลย แม้ว่าจะสั้นๆ