[CR] เมื่อความทุกข์พัดผ่านในเชียงคาน

หลานรักของป้า หลานมักจะเรียกป้าว่า อานตี้
ในวันที่ป้าของหลานต้องเดินทางออกจากจังหวัดเลยด้วยความทุกข์ใจเมื่อต้องจากครอบครัวของหลานรักที่ต้องเจอกับเรื่องราวต่าง ๆมากมาย
ทำให้ป้าคนนี้ของหลานรู้สึกทุกข์ใจไปกับหลานที่ป้ารักด้วย
และในตอนที่ป้าเดินทางสู่สถานีขนส่งเพื่อกลับบ้าน ระหว่างนั้นป้ามองเห็นรถสองแถวที่เขียนอักษรอยู่ด้านบนป้ายว่า เชียงคาน สถานที่ ที่ครั้งหนึ่งป้าเคยมีความฝันว่าจะเดินทางมาที่เมืองแห่งความสุขแห่งนี้ และนั่นคือจุดเริ่มต้น
ที่ทำให้ป้าของหลานมาที่นี่ ที่ ๆ ชื่อว่าอำเภอเชียงคาน
ป้าของหลานรักเดินทางมาพร้อมกระเป๋าใบใหญ่ ข้างในนั้นมีเสื้อผ้าของป้า และเมื่อป้าเปิดกระเป๋าออกมา ป้าที่รักของหลานยังคงมองเห็นของเล่นของหลานอยู่ในกระเป๋าพร้อมเงินเหรียญที่หลานเคยหยอดกระปุกทุกวัน ในช่วงเวลานั้นเงินทองมากมายที่ป้ามองเห็นไม้ได้ทำให้ป้ามีความสุข และมันกับรู้สึกหนักอึ้งอยู่ในฝ่ามือของป้า และมันทำให้รู้สึกทุกข์ใจว่าเงินทองเหล่านี้ไม่สามารถซื้อความสุขให้กับหลานรักของป้าได้
ป้าของหลานยังคงเก็บของเล่นของหลานไว้ในกระเป๋า และตัดสินใจนำเงินเหรียญของหลานที่หนักอึ้งอยู่ในกระเป๋าป้าที่หลานเก็บไว้ มุ่งหน้าสู่วัดในอำเภอเชียงคาน และป้าของหลานคนนี้กำลังเดินทางสู่ด้านหน้าพระพุทธศาสนา และก้มลงกราบที่ด้านหน้าพระพุทธรูป ในช่วงเวลานั้นสิ่งเดียวที่ป้าขอคือ....ขอให้หลานที่รักของป้าได้มีชีวิตที่ดีงามต่อไป
และหลังจากนั้นป้าของหลานได้นำเงินทั้งหมดของหลานที่เก็บไว้มอบให้กับกล่องบำรุงศาสนาทั้งหมดและเมื่อเหรียญสุดท้ายของหลานถูกหยอดลงไปในกล่อง กระเป๋าที่หนักอึ้งและความทุกข์ใจของป้าก็ได้หายไปด้วย.... เหลือเพียงกระเป๋าที่ว่างเปล่าและเบาบางพร้อมความหวังว่าหลานรักของป้าจะมีชีวิตใหม่ที่มีความสุขตลอดไป
และป้าของหลานได้ทิ้งความทุกข์ไว้เบื้องหลัง และมุ่งหน้าเดินทางต่อไปพร้อมความงามของจิตใจที่ยังคงมีอยู่ในโลกใบนี้เสมอมาและตลอดไป

ขอขอบคุณอำเภอเชียงคานและผู้คนที่น่ารักทุกท่านในที่ ๆ งดงามแห่งนี้