สวัสดีครับ ผมจะมาเล่าประสบการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวผมเองที่ทำให้ผมเข้าใจคำว่า คนที่ใช่ กับ คนที่ชอบ มันมีความเหมือนที่แตกต่างในตัวมันเองอยู่ครับ
ในอดีต (สมัยเรียน) ผมมีแฟนหลายคนครับ หมายถึงมีแฟนครั้งละคนแต่คบกันได้ไม่นานก็เลิก ไม่ใช่ว่าผมเบื่อเลยเปลี่ยนแฟนบ่อยนะครับ แต่ส่วนใหญ่ฝ่ายหญิงเป็นฝ่ายบอกเลิกรากันไป ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไม อาจจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เค้ารู้สึกว่าผมไม่ใช่คนของเขาหรืออาจจะยังเด็กและไม่ถึงเวลาตัดสินใจก็เป็นได้ครับ จนมาถึงมหาวิทยาลัย 4 ปี มีแฟน 3 คนครับโดนบอกเลิกกะเลิกเค้าอย่างละ 1 ครับ สุดท้ายมาเจอแฟนคนปัจจุบันของผม เค้าเป็นเพื่อนในภาควิชาเดียวกับผมครับ เรียนด้วยกันมา 4 ปีมาปิ๊งกันตอนปี 4 ซึ่งช่วงปี 1 ที่เข้ามาต่างคนต่างไม่สนใจกันครับ จนได้มาเจอกันในช่วงปี 4 ได้ทำความรู้จัก ได้คุยก็รู้สึกว่าเค้าเป็นคนดีและดูแลเอาใจใส่เราได้ หน้าตาน่ารัก ไม่ได้สวยเด่นเช้งกระเดะแบบใครๆครับ เค้าเป็นคนไม่แต่งหน้า คนอะไรไม่แต่งหน้ายังน่ารัก (มาอ่านเจอก็อย่าเขิลนะ เค้าพูดจริงๆ) นั่นเป็นความรู้สึกที่ผมมีให้กับแฟนผมครับ
แต่ในชีวิตการทำงานของผมก็มีคนผ่านเข้ามา เจอกันในที่ทำงานบ้าง เจอกันที่เรียนบ้าง ซึ่งทำให้ผมมีโอกาสได้เจอเพื่อนผู้หญิงเยอะ ยอมรับเลยครับว่าเจอผู้หญิงสวยๆเข้ามาเราก็หวั่นใจ เคยได้กับเพื่อนหญิงหลายๆคน แต่ละคนเค้าก็สวยครับแบบตรงสเปก เมื่อคุยไปเรื่อยๆในตอนแรกบอกเลยครับว่ารู้สึกแอบปลื้มๆเค้าเพราะว่าเค้าสวยครับ จิตใจพองโตเหมือน 14 อีกครั้ง แต่พอได้คุยๆไป ความรู้สึกที่คุยกับพี่เค้ากับที่คุยแฟนผม มันแตกต่างกันแบบที่ผมรู้สึกได้เลยครับ ความรู้สึกที่ได้คุยกับคนที่ชอบ กับความรู้สึกของคนที่ใช่มันไม่เหมือนกันจริงๆครับ กับแฟนผมเราคุยกัน ไม่ต้องใช้ความพยายามในการคุยมากจนรู้สึกอึดอัดเวลาคุย เหมือนเราเข้าใจกันถึงแม้ว่าเราพูดกันไม่เยอะแต่ใจมันสื่อถืงกันได้ (ฮ่ะฮ่ะๆ) แต่กับคนที่รู้สึกชอบ ผมรู้สึกว่ามันลำบากในการคุย เหมือนต้องคิดเรื่องที่จะนำมาพูดให้การสนทนามันสนุก ราบรื่น ไม่เป็นธรรมชาติเลย
ซึ่งจุดนี้เองทำให้ผมรู้สึกและเข้าใจถึงความรักความรู้สึกที่ผมมีให้แฟนยิ่งกว่าเดิมอีก เพิ่มความมั่นใจที่บอกตัวผมเองว่า คนนี้แหละคือคนที่ใช่ คนที่ผมอยากจะดูแลเค้า อยู่กับเค้าในทุกช่วงชีวิตไม่ว่ายามสุขหรือทุกข์ เพราะเค้าคนนี้ไม่เคยจะทิ้งไปผมไปในตอนที่ผมทุกข์ยากหรือมีความสุขเลยครับ และคนนี้แหละคือคนที่ผมอยากอยู่กับเค้าไปตลอดชีวิตครับ
ความรู้สึกกับ "คนที่ใช่" กับ "คนที่ชอบ" มันมีความเหมือนที่แตกต่าง
ในอดีต (สมัยเรียน) ผมมีแฟนหลายคนครับ หมายถึงมีแฟนครั้งละคนแต่คบกันได้ไม่นานก็เลิก ไม่ใช่ว่าผมเบื่อเลยเปลี่ยนแฟนบ่อยนะครับ แต่ส่วนใหญ่ฝ่ายหญิงเป็นฝ่ายบอกเลิกรากันไป ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไม อาจจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เค้ารู้สึกว่าผมไม่ใช่คนของเขาหรืออาจจะยังเด็กและไม่ถึงเวลาตัดสินใจก็เป็นได้ครับ จนมาถึงมหาวิทยาลัย 4 ปี มีแฟน 3 คนครับโดนบอกเลิกกะเลิกเค้าอย่างละ 1 ครับ สุดท้ายมาเจอแฟนคนปัจจุบันของผม เค้าเป็นเพื่อนในภาควิชาเดียวกับผมครับ เรียนด้วยกันมา 4 ปีมาปิ๊งกันตอนปี 4 ซึ่งช่วงปี 1 ที่เข้ามาต่างคนต่างไม่สนใจกันครับ จนได้มาเจอกันในช่วงปี 4 ได้ทำความรู้จัก ได้คุยก็รู้สึกว่าเค้าเป็นคนดีและดูแลเอาใจใส่เราได้ หน้าตาน่ารัก ไม่ได้สวยเด่นเช้งกระเดะแบบใครๆครับ เค้าเป็นคนไม่แต่งหน้า คนอะไรไม่แต่งหน้ายังน่ารัก (มาอ่านเจอก็อย่าเขิลนะ เค้าพูดจริงๆ) นั่นเป็นความรู้สึกที่ผมมีให้กับแฟนผมครับ
แต่ในชีวิตการทำงานของผมก็มีคนผ่านเข้ามา เจอกันในที่ทำงานบ้าง เจอกันที่เรียนบ้าง ซึ่งทำให้ผมมีโอกาสได้เจอเพื่อนผู้หญิงเยอะ ยอมรับเลยครับว่าเจอผู้หญิงสวยๆเข้ามาเราก็หวั่นใจ เคยได้กับเพื่อนหญิงหลายๆคน แต่ละคนเค้าก็สวยครับแบบตรงสเปก เมื่อคุยไปเรื่อยๆในตอนแรกบอกเลยครับว่ารู้สึกแอบปลื้มๆเค้าเพราะว่าเค้าสวยครับ จิตใจพองโตเหมือน 14 อีกครั้ง แต่พอได้คุยๆไป ความรู้สึกที่คุยกับพี่เค้ากับที่คุยแฟนผม มันแตกต่างกันแบบที่ผมรู้สึกได้เลยครับ ความรู้สึกที่ได้คุยกับคนที่ชอบ กับความรู้สึกของคนที่ใช่มันไม่เหมือนกันจริงๆครับ กับแฟนผมเราคุยกัน ไม่ต้องใช้ความพยายามในการคุยมากจนรู้สึกอึดอัดเวลาคุย เหมือนเราเข้าใจกันถึงแม้ว่าเราพูดกันไม่เยอะแต่ใจมันสื่อถืงกันได้ (ฮ่ะฮ่ะๆ) แต่กับคนที่รู้สึกชอบ ผมรู้สึกว่ามันลำบากในการคุย เหมือนต้องคิดเรื่องที่จะนำมาพูดให้การสนทนามันสนุก ราบรื่น ไม่เป็นธรรมชาติเลย
ซึ่งจุดนี้เองทำให้ผมรู้สึกและเข้าใจถึงความรักความรู้สึกที่ผมมีให้แฟนยิ่งกว่าเดิมอีก เพิ่มความมั่นใจที่บอกตัวผมเองว่า คนนี้แหละคือคนที่ใช่ คนที่ผมอยากจะดูแลเค้า อยู่กับเค้าในทุกช่วงชีวิตไม่ว่ายามสุขหรือทุกข์ เพราะเค้าคนนี้ไม่เคยจะทิ้งไปผมไปในตอนที่ผมทุกข์ยากหรือมีความสุขเลยครับ และคนนี้แหละคือคนที่ผมอยากอยู่กับเค้าไปตลอดชีวิตครับ