เศร้าจัง
แชร์มาอีกทีค่ะ เผื่อท่านไหนรู้จัก โพสเมื่อวันที่ 6 กมภาพันธ์ 57
วันนี้ได้พาแม่ไปโรงพยาบาลวชิระ ขณะที่รออยู่นั้นได้มองเห็นชายชราท่านหนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นบริเวณประตูเข้าออกด้วยท่าทางกังวลใจและคอยมองไปที่ประตูตลอดเวลาเป็นเวลานานมาก ภรรยาจึงเข้าไปสอบถามว่าญาติไปไหนหมด ชายชราบอกว่าเดินไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้2วันแล้ว ลูกพามาโรงพยาบาลแล้วบอกว่าตอนเย็นจะมารับ หลังจากนั้นลูกก็ยังไม่มาเลย แกเลยมานั่งคอยดูว่าลูกมารึยัง แกนั่งอย่างมีความหวังด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองและอิดโรย เราจึงเดินไปถามเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลเขาบอกว่าลูกคงมาทิ้งไว้อยู่ตรงนี้มา2วันแล้ว เรารู้สึกสะเทือนใจมากทำไมหนอลูกถึงทิ้งพ่อได้ ตอนที่เราเล็กๆพ่อและแม่ท่านรักและดูแลเรายามป่วยไข้ท่านก็อุ้มเรามาหาหมอด้วยความเป็นห่วงลูกเสมอ และถ้าเลือกได้ท่านอยากจะป่วยแทนลูกได้ตลอดเวลา ภรรยาผมจึงฝากเงินบางส่วนไว้ให้กับเจ้าหน้าที่เพื่อซื้อข้าวและสิ่งจำเป็นให้กับคุณลุง คุณลุงชื่อนายแสวง พรหมโชติ ใครที่เป็นลูกหรือญาติรบกวนไปรับท่านกลับบ้านด้วยเถอะครับ อย่าปล่อยให้คุณลุงแสวงต้องรอคอยอย่างสิ้นหวัง
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ช่วยๆกันค่ะ แกน่าสงสาร ...
แชร์มาอีกทีค่ะ เผื่อท่านไหนรู้จัก โพสเมื่อวันที่ 6 กมภาพันธ์ 57
วันนี้ได้พาแม่ไปโรงพยาบาลวชิระ ขณะที่รออยู่นั้นได้มองเห็นชายชราท่านหนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นบริเวณประตูเข้าออกด้วยท่าทางกังวลใจและคอยมองไปที่ประตูตลอดเวลาเป็นเวลานานมาก ภรรยาจึงเข้าไปสอบถามว่าญาติไปไหนหมด ชายชราบอกว่าเดินไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้2วันแล้ว ลูกพามาโรงพยาบาลแล้วบอกว่าตอนเย็นจะมารับ หลังจากนั้นลูกก็ยังไม่มาเลย แกเลยมานั่งคอยดูว่าลูกมารึยัง แกนั่งอย่างมีความหวังด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองและอิดโรย เราจึงเดินไปถามเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลเขาบอกว่าลูกคงมาทิ้งไว้อยู่ตรงนี้มา2วันแล้ว เรารู้สึกสะเทือนใจมากทำไมหนอลูกถึงทิ้งพ่อได้ ตอนที่เราเล็กๆพ่อและแม่ท่านรักและดูแลเรายามป่วยไข้ท่านก็อุ้มเรามาหาหมอด้วยความเป็นห่วงลูกเสมอ และถ้าเลือกได้ท่านอยากจะป่วยแทนลูกได้ตลอดเวลา ภรรยาผมจึงฝากเงินบางส่วนไว้ให้กับเจ้าหน้าที่เพื่อซื้อข้าวและสิ่งจำเป็นให้กับคุณลุง คุณลุงชื่อนายแสวง พรหมโชติ ใครที่เป็นลูกหรือญาติรบกวนไปรับท่านกลับบ้านด้วยเถอะครับ อย่าปล่อยให้คุณลุงแสวงต้องรอคอยอย่างสิ้นหวัง
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้