ดิฉันเปป็นครูรร.ขยายโอกาสแห่งหนึ่ง เด็กนักเรียนที่นี้ส่วนใหญ่มาจากครอบครัวแตกแยกและยากจน แต่นักเรียนส่วนใหญ่ก็เรียบร้อยน่ารักและซื่อสัตย์ แทบเรียกได้ว่าเป็นคุณธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ประจำโรงเรียนของเราคือ ความซื่อสัตย์
แต่วันนี้ก็มีเรื่องให้ผิดหวังจนได้เงินดิฉันหายไม่เยอะหรอกค่ะ แค่สามร้อยบาท แต่มันทำให้รู้แน่ๆว่าเป็นนักเรียนที่เอาไป ก่อนหน้านั้นก็หายไปหนึ่งพันบาท ตอนหาย 1,000 เค้นักเรียนเค้าทิ้งเศษแบงค์ร้อยไว้ วันนี้เค้าเอาแบงค์ร้อยไป ก็ทิ้งเศษแบงค์ 20 ไว้ ไม่รู้จงใจทำให้ทำให้เนียนหรือเปล่า ไม่ได้เสียดายเลยแต่เสียใจทำไมต้องเป็นนักเรียน แล้วก็โทษตัวเองด้วยเราเอง ชอบทิ้งเงินไว้ในห้อง หลายครั้งเปิดกระเป๋าอ้าซ้าเงินกระจุยกระจาย เงินน้อยนิดจากเด็กที่ไม่เคยมี ก็ทำให้เค้าเป็นขโมยได้ คือคนอื่นทึ่เคยเจอเค้าก็คงรู้สึกเหมือนๆเรา จึงเอากระเป๋าตังค์ไว้ในรถ เรื่องนี้ก็คงเป็นบทเรียนสอนใจดิฉันไปตลอดชีวิต อย่าทิ้งเงินในห้องไว้บ่อยๆแล้วเดินไปสอนให้เค้าเห็นนักเรียนจะได้ไม่เกิดความโลภขึ้นมา
เฮ้อ! ไม่ได้โกรธนักเรียนหรอกแต่เสียใจ โทษตัวเองมากกว่าที่สะเพร่า ดิฉันเป็นคนต่างถิ่นมาบรรจุต่างถิ่นน่ะค่ะ ก็ก็ไม่ได้คิดให้รอบคอบ เพื่อนครูรุ่นพี่บอกว่ามีนักเรียนเอาแบงค์ 1,000 มามาซื้อของแม่ค้าไม่มีทอน ครูประจำชั้นก็สงสัยว่าเด็กเอาเงินมาจากไหน จึงถามกับพ่อแม่เด็ก ก็ไม่มีที่ไปที่มา แต่ดิฉันก็ไม่ได้ถามเด็กคนนั่นเป็นใคร แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย แล้วคงปล่ิอยเค้าไป แต่จะรอบคอบกว่านี้
ขนาดนักเรียนเห็นเงินยังโลภได้ นับประสาอะไรเนอะ กับผู้ใหญ่ที่กับเงินนานๆ มิน่าลืะเรื่องทุจริตจึงมีทุกที่ทุกวงการ ปลงกับโลกจริงๆวันนี้
เครียดค่ะ หดหู่เสียใจบอกไม่ถูก เรื่องที่ไม่ควรเกิดในชีวิตครู
แต่วันนี้ก็มีเรื่องให้ผิดหวังจนได้เงินดิฉันหายไม่เยอะหรอกค่ะ แค่สามร้อยบาท แต่มันทำให้รู้แน่ๆว่าเป็นนักเรียนที่เอาไป ก่อนหน้านั้นก็หายไปหนึ่งพันบาท ตอนหาย 1,000 เค้นักเรียนเค้าทิ้งเศษแบงค์ร้อยไว้ วันนี้เค้าเอาแบงค์ร้อยไป ก็ทิ้งเศษแบงค์ 20 ไว้ ไม่รู้จงใจทำให้ทำให้เนียนหรือเปล่า ไม่ได้เสียดายเลยแต่เสียใจทำไมต้องเป็นนักเรียน แล้วก็โทษตัวเองด้วยเราเอง ชอบทิ้งเงินไว้ในห้อง หลายครั้งเปิดกระเป๋าอ้าซ้าเงินกระจุยกระจาย เงินน้อยนิดจากเด็กที่ไม่เคยมี ก็ทำให้เค้าเป็นขโมยได้ คือคนอื่นทึ่เคยเจอเค้าก็คงรู้สึกเหมือนๆเรา จึงเอากระเป๋าตังค์ไว้ในรถ เรื่องนี้ก็คงเป็นบทเรียนสอนใจดิฉันไปตลอดชีวิต อย่าทิ้งเงินในห้องไว้บ่อยๆแล้วเดินไปสอนให้เค้าเห็นนักเรียนจะได้ไม่เกิดความโลภขึ้นมา
เฮ้อ! ไม่ได้โกรธนักเรียนหรอกแต่เสียใจ โทษตัวเองมากกว่าที่สะเพร่า ดิฉันเป็นคนต่างถิ่นมาบรรจุต่างถิ่นน่ะค่ะ ก็ก็ไม่ได้คิดให้รอบคอบ เพื่อนครูรุ่นพี่บอกว่ามีนักเรียนเอาแบงค์ 1,000 มามาซื้อของแม่ค้าไม่มีทอน ครูประจำชั้นก็สงสัยว่าเด็กเอาเงินมาจากไหน จึงถามกับพ่อแม่เด็ก ก็ไม่มีที่ไปที่มา แต่ดิฉันก็ไม่ได้ถามเด็กคนนั่นเป็นใคร แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย แล้วคงปล่ิอยเค้าไป แต่จะรอบคอบกว่านี้
ขนาดนักเรียนเห็นเงินยังโลภได้ นับประสาอะไรเนอะ กับผู้ใหญ่ที่กับเงินนานๆ มิน่าลืะเรื่องทุจริตจึงมีทุกที่ทุกวงการ ปลงกับโลกจริงๆวันนี้