บ้านเขย่าขวัญ (เล่าเรื่องสั้นด้วยกลอน)

หมู่บ้านร้าง กลางดึก นึกยอกย้อน
เหมือนแต่ก่อน นอนผวา ไม่กล้าฝัน
แม้แดดออก ยังสยอง เงียบเฉียบพลัน
ผ่านคืนวัน เพื่อนบ้าน ต่างหายหนี

เหลือเพียงเรา หนึ่งหลัง ยังคงอยู่
คอยต่อสู้ ความเหงา และเงาผี
คอยปลุกปลอบ ว่าชอบ ว่าบ้านดี
แต่ครานี้ อยู่ไม่ได้ รีบไปพลัน

เจอจังจัง ยังคิด ว่าผิดแปลก
เห็นชายแบก ถุงผ้า มือขาสั่น
เรานั้นกลัว บ้านเรา ใครอยู่นั่น
สุดจะกลั้น ปัสสาวะ รั่วไหลลง

ทำไงดี คืนนี้ นอนที่ไหน
นึกขึ้นได้ ห้องพระ รีบเดินตรง
ปากท่องบ่น คำสวด หายพะวง
หวังก้มลง หมอบกราบ พระประทาน

ประตูเปิด ปากอ้า สายตาค้าง
พระที่วาง หน้าโต๊ะ อยู่ไหนท่าน
ความว่างเปล่า เข้าแทรก แสนทรมาน
แม้นพระท่าน ยังหลีกหาย ไม่ช่วยกัน

อยากหนีออก จากบ้าน คว้ากุญแจ
แต่พอแล ออกบ้าน เริ่มหวาดหวั่น
ยิ่งวังเวง ยิ่งมืด ยิ่งเขย่าขวัญ
มองเห็นเงา ร่างนั่น อยู่ริมรั้ว

อยากรีบหนี แต่ไม่รู้ หนีไปไหน
อยากรีบหาย ออกบ้าน หนีความกลัว
รีบขึ้นรถ สตาร์ทเครื่อง ส่องไฟรั้ว
คิดว่าชัวร์ ตัวนั่นแหละ ที่โผล่มา

มองให้ดี ใช่ผี หรือนั่นคน
รีบร้อนรน ปีนรั้ว ถุงพาดบ่า
เอ๊ะ!ในถุง เหมือนพระ หอบหิ้วมา
โธ่นึกว่า พระท่าน ก็ยังหนี

คิดอยู่นาน ว่ามีผี ในหมู่บ้าน
โจรชั่วนั่น แฝงตัว ว่าเป็นผี
หลอกคนให้ ทิ้งบ้าน ไม่ใยดี
อยากเป็นผี จัดให้ เดี๋ยวเจอกัน

หยิบด้ามปืน ใต้เบาะ เล็งที่โจร
ปากตะโกน หยุดนะ โจรรีบหัน
ขอชีวิต ขอโทษ เมื่อยังทัน
แต่เรานั้น ลั่นปืน เข้าหัวใจ

ตำรวจท่าน บอกว่า ป้องกันตัว
รอดพ้นรั้ว สายบัว ตัวเป็นไท
กลับบ้านนอน  ล้มหมอน สลบไสล
นอนฝันไป ผีโจร ตามมาหลอน

สะดุ้งตื่น ยืนงง คงแค่ฝัน
แต่คืนนั้น ไม่ใช่ ไม่ได้นอน
ผีมาจริง มาหลอก และมาหลอน
ผีโจรย้อน ฆ่าgu ทำไมกัน

ผลสุดท้าย ก็ต้องหนี ออกจากบ้าน
ไม่อยู่นาน ทิ้งบ้าน ไม่กลับหัน
ทิ้งสมบัติ ทิ้งทุกอย่าง ลาขาดกัน
ปล่อยให้มัน เฝ้าบ้าน แทนguเลย