แชร์ความรู้สึกเฉยๆนะคะ ช่วงนี้เราท้องแก่ละ เลยไม่ค่อยได้ทำอะไรนอกจากนั่งอ่าน pantip ทั้งวันเลยมีเวลามาตั้งกระทู้
เข้าเรื่องเลยดีกว่าค่ะ ทุกวันเราจะชอบโทรศัพท์ไปหาแม่แล้วบ่นๆเรื่องลูกดิ้นบ้างไรบ้าง บางทีก็บ่นปวดเอวปวดหลังไปตามเรื่อง ท่านก็บอกให้เราอดทน
วันนี้เราโทรหาท่านตอนเที่ยงๆ ปกติเราโทรช่วงเย็นๆประจำ แม่เราตกใจนึกว่าเรามีเรื่อง เราก็บอกเปล่าเลย เราแค่เหงา แล้วเราก็ชวนแม่เม้าท์เรื่องของที่จะซื้อให้ลูก เพราะโบนัสจะออกแล้ว แม่เราก็เลยแซว แหมรอบนี้ไม่มีซื้อของให้ตัวเองเลยนะ มีแต่ของลูก รู้แล้วใช่ไหมว่ารักลูกน่ะมันเป็นยังไง
พอเราได้ยินแค่นี้ค่ะ ภาพมันเหมือนตีย้อนกลับมาหมดเลย เริ่มจากตอนวันเกิดเราเมื่อต้นปีที่แม่ซื้อของขวัญเป็นชุดเครื่องนอนทั้งชุดให้ (แม่เราเงินเดือนน้อยมากค่ะ) ไปจนสร้อยที่แกบอกว่าซื้อไว้ให้หลาน ย้อนไปจนถึงตอนเราเด็กที่ท่านให้เรากินปลาสลิดที่ไม้ละสิบบาทแล้วท่านกินข้าวกับขนมซองละบาทแทน
จู่ๆน้ำตาเราก็จะไหล เราเลยตัดบทไปว่าเราจะวางหูแล้ว แม่เราเลยถามว่าเราเป็นไร เราเลยบอกว่าปวดขรี้น่ะแม่ สงสัยเป็นเพราะแม่ชอบบิ๊ว อึ๊ๆตอนเด็กๆบ่อยๆ หนูเลยปวดขรี้เวลาคุยกะแม่ แม่เราหัวเราะแล้วยังว่ายังจะมาตลกอีกจะเป็นแม่คนอยู่ละแล้ววางไป
หลังจากวางโทรศัพท์น้ำตาเราก็มาไหลเป็นเผาเต่าเลยค่ะ ไม่รู้ว่าอารมณ์อ่อนไหวของคนท้องหรือเปล่าถึงหยุดน้ำตาได้ยาก คิดแต่เราจะเลี้ยงลูกและเสียสละได้เท่าแม่เรามั้ย ได้แต่หวังว่าตัวเองจะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ
ขอบคุณพื้นที่ที่ให้เราปลดปล่อยนะคะ
ภาพของหนูกับแม่
เข้าเรื่องเลยดีกว่าค่ะ ทุกวันเราจะชอบโทรศัพท์ไปหาแม่แล้วบ่นๆเรื่องลูกดิ้นบ้างไรบ้าง บางทีก็บ่นปวดเอวปวดหลังไปตามเรื่อง ท่านก็บอกให้เราอดทน
วันนี้เราโทรหาท่านตอนเที่ยงๆ ปกติเราโทรช่วงเย็นๆประจำ แม่เราตกใจนึกว่าเรามีเรื่อง เราก็บอกเปล่าเลย เราแค่เหงา แล้วเราก็ชวนแม่เม้าท์เรื่องของที่จะซื้อให้ลูก เพราะโบนัสจะออกแล้ว แม่เราก็เลยแซว แหมรอบนี้ไม่มีซื้อของให้ตัวเองเลยนะ มีแต่ของลูก รู้แล้วใช่ไหมว่ารักลูกน่ะมันเป็นยังไง
พอเราได้ยินแค่นี้ค่ะ ภาพมันเหมือนตีย้อนกลับมาหมดเลย เริ่มจากตอนวันเกิดเราเมื่อต้นปีที่แม่ซื้อของขวัญเป็นชุดเครื่องนอนทั้งชุดให้ (แม่เราเงินเดือนน้อยมากค่ะ) ไปจนสร้อยที่แกบอกว่าซื้อไว้ให้หลาน ย้อนไปจนถึงตอนเราเด็กที่ท่านให้เรากินปลาสลิดที่ไม้ละสิบบาทแล้วท่านกินข้าวกับขนมซองละบาทแทน
จู่ๆน้ำตาเราก็จะไหล เราเลยตัดบทไปว่าเราจะวางหูแล้ว แม่เราเลยถามว่าเราเป็นไร เราเลยบอกว่าปวดขรี้น่ะแม่ สงสัยเป็นเพราะแม่ชอบบิ๊ว อึ๊ๆตอนเด็กๆบ่อยๆ หนูเลยปวดขรี้เวลาคุยกะแม่ แม่เราหัวเราะแล้วยังว่ายังจะมาตลกอีกจะเป็นแม่คนอยู่ละแล้ววางไป
หลังจากวางโทรศัพท์น้ำตาเราก็มาไหลเป็นเผาเต่าเลยค่ะ ไม่รู้ว่าอารมณ์อ่อนไหวของคนท้องหรือเปล่าถึงหยุดน้ำตาได้ยาก คิดแต่เราจะเลี้ยงลูกและเสียสละได้เท่าแม่เรามั้ย ได้แต่หวังว่าตัวเองจะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ
ขอบคุณพื้นที่ที่ให้เราปลดปล่อยนะคะ