มีเงิน ไม่มีหนี้ แล้วรู้สึกแปลกๆ

เมื่อก่อน ทำธุรกิจเจ๊ง ติดหนี้สินล้นพ้นตัว ไปขึ้นศาลไม่เว้นแต่ละเดือน

มีหมายศาลมาแปะหน้าบ้าน จนเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนแถวบ้าน

ใช้เวลา 5 - 6 ปี ในการพยายามหาเงินมาใช้หนี้ จนวันหนึ่งหนี้ก็หมด

และก็มีเงินเหลือ เนื่องจากตอนใช้หนี้ ใช้ชีวิตประหยัดมากๆ

พอหนี้หมด เงินที่เคยใช้หนี้ เดือนละหลายๆ หมื่นก็หมดไป

เลยลองใช้ชีวิตแบบสุรุ่ยสุร่าย เงินก็ยังเหลือ และใช้ชีวิตไป รู้สึกมันก็ไม่ใช่เรา

ไปลองรถใหม่ จะซื้อดีๆ ก็รู้สึกว่ามันฟุ่มเฟือย คันเดิมมันก็ยังขับดีอยู่

มันติดกับชีวิตที่กินข้าวจานละ 25 - 30 บาทข้างถนน ขอข้าวแม่ค้าเยอะๆ ไปตอนร้านจะปิด ถ้ากับเหลือก็ได้เยอะ

ถ้ากับไม่เหลือ ก็ได้ข้าวราดน้ำแกงเผ็ด (เพราะเนี้อหมดแล้ว) + ไข่ดาว ราคา 10 บาท กินอิ่มไปได้ 1 มื้อ

ไปลองใช้ชีวิตแบบกินข้าวจานละ 300 - 500 บาท มา 1 เดือน มันก็ไม่ใช่ตัวเรา ไม่ได้ชอบอะไรแบบนั้น

หรือผมจะติดกับ การใช้ชีวิตแบบอดอยากเหมือนที่ หนังสือพ่อรวยเขียนไว้ซะแล้ว

ผมมีบ้าน มีรถ มีของที่คนทั่วไปจำเป็นต้องใช้ดำรงชีวิตครบแล้ว

ตอนนี้มองดูเงินเหลือในธนาคาร เงินมันมีแต่มันก็ยังน้อยเกินกว่าจะเอาไปทำอะไรให้งอกเงย

มาดูตัวเอง รู้สึกไฟในการหาเงินมันก็หมดไป รู้สึกว่าเราเหนื่อยเกินไปไหม เงินก็เหลือใช้แล้ว อยากทำอะไรให้มันเบาๆ กว่านี้หน่อย

แต่ผมทำงานกินเงินเดือน ตำแหน่งกลางๆ ในองค์กร แต่ความรับผิดชอบเยอะ

เมื่อก่อน ก็มีไฟเพราะมีหนี้ งานหนักแค่ไหน ก็ต้องสู้

ทุกวันนี้ งานสบายกว่าเดิม แต่กลับรู้สึกงานมันหนักเกินไป เงินก็ได้เหลือใช้แล้ว ไม่รู้จะสู้ให้หนักไปทำไม

มันเลยทำให้ผลงานของผมตกต่ำลงในสายตาของผม และคนร่วมงาน

แต่ผมก็รู้สึกไม่อยากจะต่อสู้อะไรมาก

ผมจะเติมไฟให้กลับมาลุกโชติช่วง ในการทำงาน ให้ผลงานออกมาดีเหมือนเดิมได้ยังไงกัน