หลังจากที่ วายุ กลับไปแล้วเปรียวปรียาจึงล้มตัวลงนอน นึกถึงวันคืนเก่าๆในสมัยที่เธอกับเขายังเป็นเด็ก ถึงจะไม่ค่อยกินเส้นกันนัก แต่ก็เป็นเรื่องที่แปลกไม่
น้อย ที่ทั้งเธอกับเขาต่างก็ตัวติดกันตลอดเวลา ไม่ว่าจะทำอะไรที่ไหน ซุกซนยังไง เธอก็มักจะเป็นตัวเลือกแรกที่เขาจะชวนให้มีส่วนร่วม เธอจำได้ครั้งนึง
วายุอยากกินมะม่วงเขียวเสวยของลุงแช่มมาก แต่เนื่องจากลุงแช่มเป็นคนหัวโบราณ และห่วงของทุกอย่างที่อยู่ในอาณาเขตบ้านแก ทำให้วายุเกิดอยาก
ลองของลุงแกขึ้นมา เขาชวนเปรียวปรียาให้ไปช่วยขโมยมะม่วง พอถูกลุงแช่มจับได้ แล้วถูกแม่ๆจับทำโทษ วายุกลับยอมรับผิดเพียงคนเดียว เขาอ้างว่า
เขาขโมยของรักบางอย่างของเธอไป แล้วบังคับให้เธอช่วยขโมยมะม่วงเพื่อแลกของคืน คราวนั้นเปรียวปรียารอดจากคมไม่เรียว แต่วายุกลับโดนหนักจน
นั่งไม่ได้ไปหลายวัน เพื่อให้หลาบจำ และเธอก็จำได้ว่าเธอขอเงินแม่ไปซื้อมะม่วงเขียวเสวยสองกิโลไปเยี่ยมเขาถึงห้องนอน นั่งกินมะม่วงไป ทะเลาะกันไป
ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น
“เป็นยังไงบ้างยัยตัวแสบ”
ปรัชญา พี่ชายสุดหล่อของเธอ ที่เพิ่งกลับจากฝึกงานเดินเข้ามาดูน้องสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง
“พี่ปรัช มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
หญิงสาวรู้สึกอายพี่ชายอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งๆที่เขาจะรับรู่ได้ยังไง ว่าเมื่อกี้เธอคิดอะไรอยู่
“มาได้ซักพักแล้วละ แต่ไม่อยากทำลายฝันกลางวันของใครบางคน”
“พี่ปรัชอะ”
หญิงสาวทุบไปที่แขนกำยำของพี่ชายแก้เก้อที่ถูกล้อจนได้
“มีแรงทุบพี่แบบนี้ แสดงว่าไม่เป็นไรมากสินะ”
“ใครบอกละคะ ส้มยับไปทั้งตัวพี่ปรัชดูสิ”
หญิงสาวเปิดสะโพกที่มีผ้าก๊อตปิดแผลให้พี่ชายดู
“เฮ่ย!”
“เจ็บสุดๆไปเลย โดยเฉพาะที่เข่า ตอนที่พยาบาลล้างแผลแล้วเขี่ยเศษหินออกให้ ส้มร้องลั่นคลีนีคแบบไม่อายใครเลย”
ปรัชญาสำรวจแผลตามเนื้อตัวของน้องสาวด้วยสีหน้าเป็นกังวล ทำให้เธอรู้สึกผิดเล็กน้อย ที่ทำให้พี่ชายเป็นห่วง ที่สำคัญบางทีพี่ชายเธออาจจะ
ไปเอาเรื่องนายนั่นให้ยุ่งยากขึ้นมาอีกก็ได้
“ได้ยินว่านายลมพาเราไปหาหมอ ไหนบอกพี่มาสิว่าเราเจ็บคราวนี้เกี่ยวข้องอะไรกับนายนั่นหรือเปล่า”
นายลมบ้าหมูกับคุณหนูส้มบูด ตอนที่2
น้อย ที่ทั้งเธอกับเขาต่างก็ตัวติดกันตลอดเวลา ไม่ว่าจะทำอะไรที่ไหน ซุกซนยังไง เธอก็มักจะเป็นตัวเลือกแรกที่เขาจะชวนให้มีส่วนร่วม เธอจำได้ครั้งนึง
วายุอยากกินมะม่วงเขียวเสวยของลุงแช่มมาก แต่เนื่องจากลุงแช่มเป็นคนหัวโบราณ และห่วงของทุกอย่างที่อยู่ในอาณาเขตบ้านแก ทำให้วายุเกิดอยาก
ลองของลุงแกขึ้นมา เขาชวนเปรียวปรียาให้ไปช่วยขโมยมะม่วง พอถูกลุงแช่มจับได้ แล้วถูกแม่ๆจับทำโทษ วายุกลับยอมรับผิดเพียงคนเดียว เขาอ้างว่า
เขาขโมยของรักบางอย่างของเธอไป แล้วบังคับให้เธอช่วยขโมยมะม่วงเพื่อแลกของคืน คราวนั้นเปรียวปรียารอดจากคมไม่เรียว แต่วายุกลับโดนหนักจน
นั่งไม่ได้ไปหลายวัน เพื่อให้หลาบจำ และเธอก็จำได้ว่าเธอขอเงินแม่ไปซื้อมะม่วงเขียวเสวยสองกิโลไปเยี่ยมเขาถึงห้องนอน นั่งกินมะม่วงไป ทะเลาะกันไป
ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น
“เป็นยังไงบ้างยัยตัวแสบ”
ปรัชญา พี่ชายสุดหล่อของเธอ ที่เพิ่งกลับจากฝึกงานเดินเข้ามาดูน้องสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง
“พี่ปรัช มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
หญิงสาวรู้สึกอายพี่ชายอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งๆที่เขาจะรับรู่ได้ยังไง ว่าเมื่อกี้เธอคิดอะไรอยู่
“มาได้ซักพักแล้วละ แต่ไม่อยากทำลายฝันกลางวันของใครบางคน”
“พี่ปรัชอะ”
หญิงสาวทุบไปที่แขนกำยำของพี่ชายแก้เก้อที่ถูกล้อจนได้
“มีแรงทุบพี่แบบนี้ แสดงว่าไม่เป็นไรมากสินะ”
“ใครบอกละคะ ส้มยับไปทั้งตัวพี่ปรัชดูสิ”
หญิงสาวเปิดสะโพกที่มีผ้าก๊อตปิดแผลให้พี่ชายดู
“เฮ่ย!”
“เจ็บสุดๆไปเลย โดยเฉพาะที่เข่า ตอนที่พยาบาลล้างแผลแล้วเขี่ยเศษหินออกให้ ส้มร้องลั่นคลีนีคแบบไม่อายใครเลย”
ปรัชญาสำรวจแผลตามเนื้อตัวของน้องสาวด้วยสีหน้าเป็นกังวล ทำให้เธอรู้สึกผิดเล็กน้อย ที่ทำให้พี่ชายเป็นห่วง ที่สำคัญบางทีพี่ชายเธออาจจะ
ไปเอาเรื่องนายนั่นให้ยุ่งยากขึ้นมาอีกก็ได้
“ได้ยินว่านายลมพาเราไปหาหมอ ไหนบอกพี่มาสิว่าเราเจ็บคราวนี้เกี่ยวข้องอะไรกับนายนั่นหรือเปล่า”