ปลายฝน ต้นหนาว และฤดูร้อนที่ยาวนาน ฉันจะทำกับมันอย่างไรดี ???

ปลายฝนที่สดใสของฉัน
       ต้นเดือนกันยายนที่สดใสและเป็นที่ปลื้มปิติของฉัน เพราะ ฉันได้รับการตอบรับเข้าทำงานจากบริษัทที่มีชื่อเสียงแห่งพร้อมกับตัวเลขเงินเดือนที่น่าพึงพอใจมากสำหรับเด็กจบใหม่อย่างฉัน ขณะที่ฉันกำลังตื่นเต้นกับสังคมใหม่ เจ้านายใหม่ เพื่อนร่วมงานใหม่ ฉันอยากเล่าให้ใครๆที่ส่งเสียฉันเรียนจนแทบขาดใจ แต่ก็ไม่กล้าที่โทรไปเพื่อบอกพวกเขาเหล่านั้นว่า "หนูได้งานแล้วนะคะ"  สุดท้ายก็ตัดสินใจวางมือถือลงพร้อมกับเตรียมพร้อมรับเจอกับสิ่งที่จะวิ่งตรงเข้ามาหาฉันในวันทำงานวันแรก  ...

ต้นหนาวกับภาระหนักอึ้ง
       ฉันเรียนรู้การทำงานอย่างหนัก พร้อมกับต้องทำโอทีดึก และรับมือกับความหลากหลายของผู้คน บางวันท้อบ้าง บางวันฉันยิ้ม บางวันก็ต้องกลับมานั่งน้ำตาไหล แน่นอนปัญหาเกิดขึ้นได้ทุกวัน ณ ขณะนั้น ฉันอยากยกโทรศัพท์โทรกลับไปเล่าให้ใครๆที่ส่งเสียฉันเรียนจนแทบขาดใจ แต่แน่นอนมันก็จบลงด้วยการวางโทรศัพท์ลงเช่นเดิม จนกระทั่งวันหยุดปีใหม่มาเยือน ฉันกลับบ้านไปพร้อมกับรอยยิ้มและความดีใจที่จะได้เจอหน้าครอบครัว และฉันก็มีความสุขมากที่ใช้เวลาที่มีความสุขกับพวกเขา แต่สิ่งที่ฉันอยากจะบอกเล่าว่าฉันเจอะเจอกับอะไรบ้างทั้งสุขและทุกข์ยังไง ขระที่จะเอ่ยปากเล่าไป สิ่งที่ใครคนนั้นเอ่ยขึ้นมาว่า "ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยที่ไปทำงานบริษัท อยากให้ทำงานราชการมากกว่า เธอก็รู้ว่ามันมั่นคงกว่ากัน อีกอย่างงานก็ไม่หนัก เช้าชามเย็นชาม" ฉันได้ยินประโยคถึงกับอึ้งและเงียบไป ฉันอาจยอมรับว่าอยากมีตัวตนบ้าง อยากให้พวกเขาภูมิใจว่าเด็กคนนี้ที่เขาส่งเสียเรียนยังมีบริษัทใหญ่ๆเปิดโอกาสให้เข้าไปทำงาน และแล้วเด็กคนนี้ก็ตัดสินใจลาออกในเดือนที่ 5 เนื่องด้วยปัญหาที่ฉันเจอในที่ทำงานและปัญหาครอบครัว หากถามว่าทำไมไม่สู้ต่อ เนื่องด้วยตอนนี้แม่ฉันเองก็ไม่สบายแล้วก็ไม่มีใครดูแล

ฤดูร้อนที่ยาวนาน
       -_- -_- -_- ฤดูร้อนที่จะถึงทำให้ฉันสับสนในตัวเอง ฉันกลับบ้าน และ ฉันจะทำอะไร และ ฉันจะทำยังไงกับชีวิตต่อดี งานที่บ้านจะพอค่าใช้จ่ายไหม งานที่บ้านอาจสร้างความพอใจให้ใครหลายคนที่ส่งเสียฉันเรียนแน่นอน และฉันล่ะจะรู่สึกยังไงกับงานใหม่ที่ฉันกำลังจะเจอ ฉันคนนี้กำลังบอกตามตรงว่า สับสนเหลือเกิน ?????  เครื่องหมายคำถามกำลังเต็มสมองไปหมด