มูลนิธิศุภนิมิตแห่งประเทศไทย WVC ที่ให้โอกาศเราอุปการะเด็กยากไร้นั้น เชื่อใจได้ไหมครับ พอดีได้รับ จม มาที่บ้านครับ

ขออนุญาตมาบอกเล่าในฐานะเคยได้รับการช่วยเหลือจากมูลนิธิศุภนิมิตแห่งประเทศไทยครับ ลองฟังดูหน่อยนะ

- ผมรู้จักมูลนิธิศุภคนิมิตแห่งประเทศไทยนครั้งแรก ในสมัยผมเรียน ป.4 (เกือบ 20 กว่าปีมาแล้ว) ในชนบททุ่งกุลาร้องไห้ เจ้าหน้าที่มูลนิธิฯ 2-3 คนเข้าไปในโรงเรียนมีการจัดกิจกรรมและมีการแจกสมุด,ดินสอ,ร้องเท้าให้พวกเราได้ใส่ ซึ่งเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมและเพื่อนอีกหลายคนได้ใส่ร้องเท้านักเรียนสีน้ำตาล(PAN) และเสื้อผ้าใหม่เอี่ยม

- นอกจากเสื้อผ้า, สมุด, ร้องเท้า แล้วยังมีกิจกรรม ทัศนาจรซึ่งมูลนิธิฯ เป็นคนพาพวกเรามาเที่ยวเมืองกาญจบุรี และคงเป็นครั้งแรกของผมและเพื่อนหลายคนที่ได้เดินทางขึ้นรถบัสแดงมาเที่ยวไกลนอกอำเภอ, จังหวัดครั้งแรกเช่นกัน การมาทัศนาจรครั้งนั้นทำให้ผมทราบว่านอกจากโรงเรียนเราแล้วมูลนิธิฯ ได้เข้าไปทำกิจกรรมและช่วยเหลือโรงเรียนอื่นๆ ในเขตเดียวกันทุกโรงเรียนเช่นกัน เพราะรถบัสแต่ละโรงเรียนจะมารวมกันและออกเดินทางไปพร้อมๆ กัน

- แต่ก่อนเราไม่เคยรู้ว่ามูลนิธิฯ คือใคร มาช่วยเราทำไม เค้าเอาเงินมาจากไหนมาซื้อข้าวของให้พวกเรากันทุกเทอม เรารู้แค่เพียงว่าสิ่งเหล่านั้นคือความหวัง คือความสุขที่เราได้รับจากคนภายนอกและเรายินดีรับและตั้งใจเรียนเพื่อตอบแทนบุญคุณเหล่านั้นตามคำที่พี่เจ้าหน้าที่บอกว่ามีคนใจดีบริจาคช่วยมาอีกที

- จำได้ว่าในทุกเทอมนักเรียนทุกคนจะต้องเขียนจดหมายด้วยลายมือตัวเอง เพื่อแนะนำตัว บอกเล่าฐานะ ผลการเรียน รูปถ่ายเพื่อส่งไปให้ผู้ใหญ่ใจดีพิจารณาเพื่อโอกาสที่จะได้รับการช่วยเหลือเราพิเศษในเรื่องการเรียนและค่าใช้จ่ายที่จำเป็น ผม พี่สาว และน้องสาวคนเล็กก็ทำเช่นนั้นทุกเทอม จนในที่สุดความโชคดีนั้นก็ส่งมาถึงเรา ผมเรียนชั้น ป.5 ได้รับจดหมายจากผู้ใหญ่ใจดี จำได้ดีว่าชื่อ "ทอม" จากประเทศสหรัฐอเมริกา ตอบรับกลับมาว่าจะสนับสนุนเรื่องการเรียนและค่าใช้จ่ายที่จำเป็นแต่นั้นก็คงเป็นเพียงจดหมายตอบรับเพราะหลังจากนั้น 1 ปี พ่อทอม (พี่มูลนิธิบอกให้เรียกพ่อ) ก็ไม่เคยติดต่อมาอีกเลย แต่มูลนิธิก็ยังช่วยเหลือตามเดิมเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ

- และน้องสาวคนเล็กของผมก็เช่นกัน แต่โชคดีกว่าผมและเพื่อนคนอื่นหลายเท่าเพราะนอกจากจะได้รับการตอบรับจากผู้ใหญ่ใจดี "แม่แครอล" (ถ้าจำไม่ผิดนะ) จากประเทศสหรัฐอเมริกา ปีแรกที่ได้รับการช่วยเหลืออย่างดีแล้ว ในปีต่อมา แม่แครอล เดินทางจาก ตปท. มาเยี่ยมถึงโรงเรียนด้วยตัวท่านและสามีท่านเอง จำได้ว่ามีการพูดคุยถึงขั้นหากจบ ป.6 แล้วจะมาขอรับไปอยู่ ตปท. ด้วยเลยทีเดียว แต่ทางครอบครัวเราโดยเฉพาะแม่ท่านไม่ยอมให้ไปเด็ดขาด กลายเป็นว่าหลังจากนั้นไม่นานแม่แครอล ก็ห่างหายไปเลยเช่นกัน

- จนผมเข้า ม. 1 ก็ยังคงได้รับการช่วยเหลือจากมูลนิธิฯ เช่นเดิมแต่เปลี่ยนจากเสื้อผ้า, สมุด เป็นเงินค่าเทอมแทนโดยจะต้องเอาใบเสร็จไปทำการเบิกตามจริงเท่านั้น จนกระทั่งผมจบ ม.3 ซึ่งถือว่าพ้นเงื่อนไขการช่วยเหลือตามเกณฑ์มูลนิธิแล้ว ผมไม่ทราบว่าว่าหลังจากนั้นมูลนิธิยังคงดำเนินการช่วยเหลือรุ่นน้องๆ อีกนานเท่าไรเพราะไม่ได้ติดตามเลย และพี่เจ้าหน้าที่ที่เคยดูแลก็ออกจากมูลนิธิไปหมดแล้ว

- สำหรับเจ้าหน้าที่ 2-3 ท่านที่เข้าไปรับผิดชอบดูแลพวกเราในช่วงนั้น ผมจำได้สนิทใจและยังให้ความเคารพและไปมาหาสู่กันมาถึงจนทุกวันนี้ (ปัจจุบันท่านไม่ได้ทำงานให้มูลนิธิแล้ว)

ที่เล่ามาทั้งหมดอาจจะยาวหน่อยแต่อยากแชร์ข้อมูลจากผู้เคยได้รับโอกาส เคยได้รับการช่วยเหลือจากมูลนิธิฯ จนทุกวันนี้ได้มีโอกาสทำมาหากินเลี้ยงครอบครัว และมีกำลังพอแบ่งกลับไปช่วยเหลือน้องๆ บ้างเช่นกัน และผมก็ไม่ลังเลจะช่วยเหลืออีกเลย ตามกำลังและโอกาศจะอำนวย

ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีทุกท่านในวันนั้นที่เคยบริจาคช่วยให้มูลนิธิฯ ผมสำนึกในพระคุณท่านไม่เคยลืมครับ

#โรงเรียนของผม - โรงเรียนบ้านโพนแท่น อ.เกษตรวิสัย จ.ร้อยเอ็ด
                        - โรงเรียนจันทรุเบกษาอนุสรณ์ อ.เกษตรวิสัย จ.ร้อยเอ็ด