ทำไม เราต้องห่างกัน จริงๆเราไม่ได้รักกันใช่ไหม เพื่อน

สวัสดีครับ เพื่อนๆพี่ๆทุกคน ผมมีเรื่องที่ค้างคาใจมานานแสนนาน ไม่รู้จะระบายไปทางไหนดี คนที่จะคอยฟังก็ทนได้ไม่นาน
ส่วนคนที่ผมอยากจะพูดด้วย เขากลับไม่เป็นอย่างเคย ซึ่งก็คือคนในนี้ที่ผมมีปัญหาค้างคาใจ ผมก็หวังว่าเขาอาจจะผ่านมา
เห็นข้อความของผม แม้นจะจำไม่ได้ แต่ก็คงให้ได้สะกิดใจ

ตอนนี้ผมยังกล้าๆกลัวๆที่จะมาระบายในนี้ กลัวว่าจะมีคนเข้ามาต่อว่าต่างๆนาๆ ทุกวันนี้ผมมีความสุขดีแต่มันติดอยู่เรื่องเดียว
ที่ว่างทีไร มันมักจะแว๊บเข้าสมอง นี่ก็ผ่านมา10กว่าปีแล้ว ตั้งแต่ผมเรียนอยู่ ม.ปลาย ผมหาทางออกของปัญหาไม่เจอ คิด
เท่าไรก็ยิ่งรู้สึกว่า ยากและเหมือนดำลงสู่ก้นทะเลที่มืดมิด หาทางขึ้นไม่เจอ

หวังว่าจะมีใครซักคนอาจให้ข้อคิดดีๆกับผม เพื่อให้ผมมีทางออก และสามารถคลายปัญหาที่ค้างคาใจของผมเอง ให้มันคลาย
จนหมดไป ผมก็ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นจะค้างคาเหมือนกันไหม แต่ผม ยังคงมีเรื่องราวเหล่านี้ ทั้งภาพทั้งเสียง ที่ฝังอยู่ในหัว คอยที่
จะกระตุ้นผมได้ตลอดเวลา และหวังเป็นอย่างยิ่งถ้าเขาได้อ่านเจอที่ผมโพส เขาคงไม่โกรธ เคืองผม

ปล. ถ้าเพื่อนๆพี่ๆโอเค ผมก็อยากจะลงข้อความต่อไป แต่ถ้าไม่ผมก็คงหยุดความคิดไว้
ปล.2 เขาคนนั้นเป็นผู้ชาย