สวัสดีค่ะเพื่อนๆทุกคน มีเรื่องจะปรึกษาค่ะ มาแชร์กันน่ะค่ะ
คือต้องเล่านิสัยของเจ้าของกระทู้หน่อยน่ะค่ะ ปกติจะไม่ค่อยชอบคุยจะสบตาหรืออะไรก็แล้วแต่ที่เกี่ยวข้องกับผู้ชาย ไม่ได้รังเกียจผู้ชายน่ะค่ะ ชอบผู้ชาย แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีนิสัยแบบนี้ค่ะ แต่ถ้าเป็นเพื่อนหรือคนที่รู้จักกันมานานก็จักคุยได้ด้วยปกติ และเหตุการณ์ที่กลัวที่สุดก็เกิดขึ้นค่ะ
จขกท ใช้ บริการ MRT ในทุกๆวัน วันนั้นรู้สึกไม่สบาย จึงทำให้กลับบ้านเร็วกว่าทุกวันด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง
และด้วยช่วงเวลาเลิกงานทำให้ไม่มีที่นั่งและด้วยผู้คนจำนวนมาก ยิ่งทำให้ปวดหัวและจะอ้วกไปอีก
จึงทำให้ต้องยืนเบียดกันซึ่งมีผู้ชายคนนึงยืนอยู่ข้างหลังซึ้งเป็นชาวต่างชาติค่ะ ความรู้สึกตอนนั้น กลัว มือสั่น เหงื่อออก คิดในใจผู้ชายไทยก็กลัวอยู่แล้วนี่ฝรั่ง ทั้งยังสูงกว่าคนไทย อีกในไม่กี่นาทีคนก็ทะยอยออก แล้วจขกทก็พยายามจะเดินไปหาที่ว่างแต่ด้วยมือที่สั่นและกลัว ดันไปจับบนมือของเขา นาทีนั้นรู้สึกเหมือนไฟช๊อตค่ะ มันชาไปหมด แล้วผู้ชายคนนั้นเขาก็ถามว่า คุณเป็นอะไรไหม จขกทก็ไม่กล้าตอบ แต่ส่ายหน้าไป พยายามเก็บความรู้สึกว่าไม่กลัว หลังจากวันนั้นก็ไม่กล้ากลับบ้านในเวลานั้นอีก แต่อีกประมาณ 5 วันต่อมา จขกท กลับบ้านตามปกติและเห็นผู้ชายคนนั้นอีกครั้งค่ะ จขกท ก็พยายามหันหลังหนีค่ะ คิดในใจอย่าเจอกันอีกเลย แต่ปรากฎว่าลงสถานีเดียวกันค่ะ จขกท ก็พยายามเดินเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเข้าใกล้ หลังจากนั้นก็เจอเขาเกือบทุกวันเป็นเวลา2 เดือน วันนึงผู้ชายนั้นเดินเข้ามาทักจขกท และพูดว่า สวัสดีครับเป็นภาษาไทยค่ะ จขกท ก็ งง และเขาก็ชวนคุยในหลายเรื่อง แต่จขกท ไม่กล้าคุยไม่กล้าพูด จึงได้แค่ฟังและตอบ เขาบอกเขาอยากมีเพื่อน แต่เราก็ไม่กล้าบอกเขาตรงๆว่าเรากลัวผู้ชาย หลังจากนั้นประมาณหนึ่งเดือนค่ะ ได้คุยกันเกือบทุกวันและเขาขออีเมลล์จขกท ไว้ จขกทก็ให้ไปค่ะ เขาเขียนอีเมลล์มาเล่าให้ฟังทุกวันว่า เขารู้สึกยังไง ทำอะไรไปบ้าง คือจขกท ก็เริ่มกลัวและคิดว่าเขาจะเขียนอะไรมาทุกวัน ว่างนักหรือไง เปิดอ่านแค่ครั้งเดียวและตอบไปแค่ครั้งเดียวแต่เขาก็ทำแบบนี้มาเดือนนึง จนเริ่มสนิทกันเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง เขาชวนไปเที่ยว ไปโน่นไปนี่ แต่ จขกทไม่กล้าไปด้วย จึงชวนเพื่อนผู้ชายไปด้วย ไปกันหลายคนค่ะ จนช่วงนึงเขาต้องกลับอังกฤษ
แต่เขาก็ยังส่งอีเมลล์มาเหมือนเดิม จนเมื่อต้นปีเขากลับมาไทย เขาถามจขกทว่ารู้สึกยังไงกับเขา จขกทก็ตอบไปว่ารู้สึกดีที่ได้เจอเพื่อนดีๆแบบนี้ เขาบอกเขารู้สึกว่าคนไทยน่ารักและจิตใจดี และ เขาก็ถามว่า ถ้ารู้สึกว่ารักน่ะจะได้ไหม ... อึ้งค่ะ จขกทคิดกับเขาแค่เพื่อนค่ะ และคิดว่าไม่ได้ชอบคนต่างชาติด้วยค่ะ จึงบอกเขาไปตรงๆ ว่าไม่ได้รักเขา แค่ชอบแบบเพื่อน หลังจากนั้น เขาก็หายไปเป็นอาทิตย์ค่ะ รู้สึกเหมือนขาดอะไรสักอย่างไปค่ะ ทั้งๆที่คิดว่าไม่ได้รักเขาแต่ทำไม่ถึงรู้สึกแบบนี้ เสียใจแบบบอกไม่ถูกค่ะ อยากโทรหาแต่ไม่กล้า จนอาทิตย์ต่อมาเขาก็กลับมาคุยค่ะ แต่เขาพยายามไม่พูดไม่เล่าอย่างที่เคยทำ รู้สึกเสียใจค่ะ จะทำไงดีค่ะ ขอคำปรึกษาด้วย ขอบคุณค่ะ
ใครเคยรู้สึกแบบนี้บ้าง?
คือต้องเล่านิสัยของเจ้าของกระทู้หน่อยน่ะค่ะ ปกติจะไม่ค่อยชอบคุยจะสบตาหรืออะไรก็แล้วแต่ที่เกี่ยวข้องกับผู้ชาย ไม่ได้รังเกียจผู้ชายน่ะค่ะ ชอบผู้ชาย แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีนิสัยแบบนี้ค่ะ แต่ถ้าเป็นเพื่อนหรือคนที่รู้จักกันมานานก็จักคุยได้ด้วยปกติ และเหตุการณ์ที่กลัวที่สุดก็เกิดขึ้นค่ะ
จขกท ใช้ บริการ MRT ในทุกๆวัน วันนั้นรู้สึกไม่สบาย จึงทำให้กลับบ้านเร็วกว่าทุกวันด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง
และด้วยช่วงเวลาเลิกงานทำให้ไม่มีที่นั่งและด้วยผู้คนจำนวนมาก ยิ่งทำให้ปวดหัวและจะอ้วกไปอีก
จึงทำให้ต้องยืนเบียดกันซึ่งมีผู้ชายคนนึงยืนอยู่ข้างหลังซึ้งเป็นชาวต่างชาติค่ะ ความรู้สึกตอนนั้น กลัว มือสั่น เหงื่อออก คิดในใจผู้ชายไทยก็กลัวอยู่แล้วนี่ฝรั่ง ทั้งยังสูงกว่าคนไทย อีกในไม่กี่นาทีคนก็ทะยอยออก แล้วจขกทก็พยายามจะเดินไปหาที่ว่างแต่ด้วยมือที่สั่นและกลัว ดันไปจับบนมือของเขา นาทีนั้นรู้สึกเหมือนไฟช๊อตค่ะ มันชาไปหมด แล้วผู้ชายคนนั้นเขาก็ถามว่า คุณเป็นอะไรไหม จขกทก็ไม่กล้าตอบ แต่ส่ายหน้าไป พยายามเก็บความรู้สึกว่าไม่กลัว หลังจากวันนั้นก็ไม่กล้ากลับบ้านในเวลานั้นอีก แต่อีกประมาณ 5 วันต่อมา จขกท กลับบ้านตามปกติและเห็นผู้ชายคนนั้นอีกครั้งค่ะ จขกท ก็พยายามหันหลังหนีค่ะ คิดในใจอย่าเจอกันอีกเลย แต่ปรากฎว่าลงสถานีเดียวกันค่ะ จขกท ก็พยายามเดินเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเข้าใกล้ หลังจากนั้นก็เจอเขาเกือบทุกวันเป็นเวลา2 เดือน วันนึงผู้ชายนั้นเดินเข้ามาทักจขกท และพูดว่า สวัสดีครับเป็นภาษาไทยค่ะ จขกท ก็ งง และเขาก็ชวนคุยในหลายเรื่อง แต่จขกท ไม่กล้าคุยไม่กล้าพูด จึงได้แค่ฟังและตอบ เขาบอกเขาอยากมีเพื่อน แต่เราก็ไม่กล้าบอกเขาตรงๆว่าเรากลัวผู้ชาย หลังจากนั้นประมาณหนึ่งเดือนค่ะ ได้คุยกันเกือบทุกวันและเขาขออีเมลล์จขกท ไว้ จขกทก็ให้ไปค่ะ เขาเขียนอีเมลล์มาเล่าให้ฟังทุกวันว่า เขารู้สึกยังไง ทำอะไรไปบ้าง คือจขกท ก็เริ่มกลัวและคิดว่าเขาจะเขียนอะไรมาทุกวัน ว่างนักหรือไง เปิดอ่านแค่ครั้งเดียวและตอบไปแค่ครั้งเดียวแต่เขาก็ทำแบบนี้มาเดือนนึง จนเริ่มสนิทกันเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง เขาชวนไปเที่ยว ไปโน่นไปนี่ แต่ จขกทไม่กล้าไปด้วย จึงชวนเพื่อนผู้ชายไปด้วย ไปกันหลายคนค่ะ จนช่วงนึงเขาต้องกลับอังกฤษ
แต่เขาก็ยังส่งอีเมลล์มาเหมือนเดิม จนเมื่อต้นปีเขากลับมาไทย เขาถามจขกทว่ารู้สึกยังไงกับเขา จขกทก็ตอบไปว่ารู้สึกดีที่ได้เจอเพื่อนดีๆแบบนี้ เขาบอกเขารู้สึกว่าคนไทยน่ารักและจิตใจดี และ เขาก็ถามว่า ถ้ารู้สึกว่ารักน่ะจะได้ไหม ... อึ้งค่ะ จขกทคิดกับเขาแค่เพื่อนค่ะ และคิดว่าไม่ได้ชอบคนต่างชาติด้วยค่ะ จึงบอกเขาไปตรงๆ ว่าไม่ได้รักเขา แค่ชอบแบบเพื่อน หลังจากนั้น เขาก็หายไปเป็นอาทิตย์ค่ะ รู้สึกเหมือนขาดอะไรสักอย่างไปค่ะ ทั้งๆที่คิดว่าไม่ได้รักเขาแต่ทำไม่ถึงรู้สึกแบบนี้ เสียใจแบบบอกไม่ถูกค่ะ อยากโทรหาแต่ไม่กล้า จนอาทิตย์ต่อมาเขาก็กลับมาคุยค่ะ แต่เขาพยายามไม่พูดไม่เล่าอย่างที่เคยทำ รู้สึกเสียใจค่ะ จะทำไงดีค่ะ ขอคำปรึกษาด้วย ขอบคุณค่ะ