^^
สืบเนื่องมาจากกระทู้หนึ่งซึ่งถามว่า
ไม่มีเวลาให้กันขนาดไหน คนเราถึงเลิกกันได้?
http://pantip.com/topic/31585555
เราไม่สามารถตอบในกระทู้ได้ค่ะ เพราะยังไม่ได้ยืนยันสมาชิก
ก็เลยแยกกระทู้ตอบซะเลย บวกกับอยากรู้จากเพื่อนๆ ด้วยค่ะว่า
รักแบบไหนที่ตราตรึงใจคุณตลอดมา
...เราตั้งใจตอบกระทู้ที่ว่า ดังนี้ค่ะ
(คุณตั้งกระทู้ได้ตรงกับความรู้สึกที่ว่า อยากระบายความในใจออกมา
แล้วก็ปล่อยให้มันผ่านเลยไป ไม่ต้องมีใครสนใจ ไม่ต้องมีใครรับฟัง)
ถ้ารบกวน** ลบออกได้เลยนะคะ ไม่เป็นไร
ไม่มีเวลาให้กันขนาด... 1 ปี เจอกันไม่ถึง 3-4 ครั้งค่ะ
ไม่สิ ถ้าได้ไปเที่ยวด้วยกัน ใช้เวลาร่วมกัน นับถ้วนๆ ก็ 2 ครั้งต่อปีพอดิบพอดีค่ะ
มันคือ "ความรัก" ที่เรียกว่า รั ก ได้อย่างเต็มปาก
3 ปี เราเจอกันทุกวัน แล้วในทุกๆ วันนั้น ความรู้สึกดีๆ มีแต่มากขึ้น..
ปีที่ 4 ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง แต่ก็ยังให้กำลังใจกันและกันเสมอ
เราคุ้นชินกับรักทางไกลค่ะ เลยไม่แพ้เรื่องระยะทาง
คิดว่าตัวเองรับได้ พอมานั่งนึกๆ ดู นี่เราไม่เจอกันนานขนาดนี้ ไ ด้ ยั ง ไ ง ?
พอเข้าปีที่ 5 ความท้อเริ่มเข้ามามีอิทธิพลต่อจิตใจค่ะ บวกกับอะไรๆ หลายๆ อย่าง
รักของเรากลายเป็น "รักผ่านเสียง" ไปซะแล้ว
รักของเรา "มีตัวตน" อยู่รึปล่าว
รักของเรา มันคือ "การประดิษฐ์" ให้อีกฝ่ายหรือไม่
แต่เราก็ไม่ได้พูดอะไรกันนะคะ
จนย่างปีที่ 6 เราต้องไปอยู่ต่างประเทศ 1 ปีเต็ม
"เค้า" ให้อิสระแก่เรา โดยการปลดพันธนาการในสถานะแฟนออกไป
นึกออกมั๊ยคะว่า ไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่เรายังรักกันอยู่
"เค้า" ให้เหตุผลว่า อะไรๆ ในอนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน
เราได้ไปอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ เจอคนใหม่ๆ
และถ้าจะต้องตัดสินใจ
จะได้ตัดสินใจ ง่ า ย ขึ้ น
ช่วงระยะเวลาสั้นๆ ก่อนการเดินทาง
ได้มีรักเข้ามา แต่ดันเข้ามาในช่วงเวลาที่ต้องการกำลังใจ
ในช่วงเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือ
และที่สำคัญ "รักครั้งนี้" ลงตัวกับครอบครัวของ "กัน" เหลือเกิน
ตลอดเวลาที่เราอยู่ต่างประเทศ
เราไม่เคย ไ ม่ คิ ด ถึ ง ความรักดีๆ ที่บ่นเพาะมาอย่างยาวนาน
เราไม่เคย ไ ม่ ม อ ง รูปภาพเก่าๆ ที่บอกเล่าเรื่องราวและยังสัมผัสความรู้สึก ณ ตอนนั้นได้อยู่เสมอ
เราเป็นแบบนี้ "ทุกวัน" คือทุกวันจริงๆ ค่ะ ทุกคืน.. ทุกครั้งที่ความเงียบแผ่เข้ามา
บางคืนที่เหงามากๆ น้ำตามันก็ไหลนะ
ทั้งที่ "รักที่เพิ่งผ่านเข้ามา" ก็ยังเดินคู่ขนานกันไป
แต่ในใจเรามันบอกไม่ถูกกับรักนี้ค่ะ
ณ ตอนนี้ ย่างเข้า 8 เดือนที่เราห่างกัน
เรายังไม่มีใคร
เพราะนาฬิกาหัวใจเรายังเดินเหมือนเดิมค่ะ
แต่ทุกอย่างผ่านทางตัวอักษร
เรายังสะท้อนความเป็นไปของกันและกัน แบบนานๆ ที
มันเลยยิ่งเกิดการจินตนาการของความรู้สึก
พยายามไม่เข้าข้างตัวเอง
ตอนนี้ก็เลย พ ย า ย า ม ตัดใจ
แต่..
เราทำไม่ได้จริงๆ
"รัก" ที่ ป ร ะ ทั บ ใ จ ของคุณเป็นเช่นไร
สืบเนื่องมาจากกระทู้หนึ่งซึ่งถามว่า ไม่มีเวลาให้กันขนาดไหน คนเราถึงเลิกกันได้?
http://pantip.com/topic/31585555
เราไม่สามารถตอบในกระทู้ได้ค่ะ เพราะยังไม่ได้ยืนยันสมาชิก
ก็เลยแยกกระทู้ตอบซะเลย บวกกับอยากรู้จากเพื่อนๆ ด้วยค่ะว่า
รักแบบไหนที่ตราตรึงใจคุณตลอดมา
...เราตั้งใจตอบกระทู้ที่ว่า ดังนี้ค่ะ
(คุณตั้งกระทู้ได้ตรงกับความรู้สึกที่ว่า อยากระบายความในใจออกมา
แล้วก็ปล่อยให้มันผ่านเลยไป ไม่ต้องมีใครสนใจ ไม่ต้องมีใครรับฟัง)
ถ้ารบกวน** ลบออกได้เลยนะคะ ไม่เป็นไร
ไม่มีเวลาให้กันขนาด... 1 ปี เจอกันไม่ถึง 3-4 ครั้งค่ะ
ไม่สิ ถ้าได้ไปเที่ยวด้วยกัน ใช้เวลาร่วมกัน นับถ้วนๆ ก็ 2 ครั้งต่อปีพอดิบพอดีค่ะ
มันคือ "ความรัก" ที่เรียกว่า รั ก ได้อย่างเต็มปาก
3 ปี เราเจอกันทุกวัน แล้วในทุกๆ วันนั้น ความรู้สึกดีๆ มีแต่มากขึ้น..
ปีที่ 4 ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง แต่ก็ยังให้กำลังใจกันและกันเสมอ
เราคุ้นชินกับรักทางไกลค่ะ เลยไม่แพ้เรื่องระยะทาง
คิดว่าตัวเองรับได้ พอมานั่งนึกๆ ดู นี่เราไม่เจอกันนานขนาดนี้ ไ ด้ ยั ง ไ ง ?
พอเข้าปีที่ 5 ความท้อเริ่มเข้ามามีอิทธิพลต่อจิตใจค่ะ บวกกับอะไรๆ หลายๆ อย่าง
รักของเรากลายเป็น "รักผ่านเสียง" ไปซะแล้ว
รักของเรา "มีตัวตน" อยู่รึปล่าว
รักของเรา มันคือ "การประดิษฐ์" ให้อีกฝ่ายหรือไม่
แต่เราก็ไม่ได้พูดอะไรกันนะคะ
จนย่างปีที่ 6 เราต้องไปอยู่ต่างประเทศ 1 ปีเต็ม
"เค้า" ให้อิสระแก่เรา โดยการปลดพันธนาการในสถานะแฟนออกไป
นึกออกมั๊ยคะว่า ไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่เรายังรักกันอยู่
"เค้า" ให้เหตุผลว่า อะไรๆ ในอนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน
เราได้ไปอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ เจอคนใหม่ๆ
และถ้าจะต้องตัดสินใจ
จะได้ตัดสินใจ ง่ า ย ขึ้ น
ช่วงระยะเวลาสั้นๆ ก่อนการเดินทาง
ได้มีรักเข้ามา แต่ดันเข้ามาในช่วงเวลาที่ต้องการกำลังใจ
ในช่วงเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือ
และที่สำคัญ "รักครั้งนี้" ลงตัวกับครอบครัวของ "กัน" เหลือเกิน
ตลอดเวลาที่เราอยู่ต่างประเทศ
เราไม่เคย ไ ม่ คิ ด ถึ ง ความรักดีๆ ที่บ่นเพาะมาอย่างยาวนาน
เราไม่เคย ไ ม่ ม อ ง รูปภาพเก่าๆ ที่บอกเล่าเรื่องราวและยังสัมผัสความรู้สึก ณ ตอนนั้นได้อยู่เสมอ
เราเป็นแบบนี้ "ทุกวัน" คือทุกวันจริงๆ ค่ะ ทุกคืน.. ทุกครั้งที่ความเงียบแผ่เข้ามา
บางคืนที่เหงามากๆ น้ำตามันก็ไหลนะ
ทั้งที่ "รักที่เพิ่งผ่านเข้ามา" ก็ยังเดินคู่ขนานกันไป
แต่ในใจเรามันบอกไม่ถูกกับรักนี้ค่ะ
ณ ตอนนี้ ย่างเข้า 8 เดือนที่เราห่างกัน
เรายังไม่มีใคร
เพราะนาฬิกาหัวใจเรายังเดินเหมือนเดิมค่ะ
แต่ทุกอย่างผ่านทางตัวอักษร
เรายังสะท้อนความเป็นไปของกันและกัน แบบนานๆ ที
มันเลยยิ่งเกิดการจินตนาการของความรู้สึก
พยายามไม่เข้าข้างตัวเอง
ตอนนี้ก็เลย พ ย า ย า ม ตัดใจ
แต่..
เราทำไม่ได้จริงๆ