เริ่มเรื่องเลยละกัน
วันเสาร์ที่ 25 มค 57 เวลา ประมาณ 12.00 น. ผมได้ขี่มอไซผ่านถนน เทพารักษ์ มุ่งหน้าสู่ ถนน ปู่เจ้าสำโรง ขึ้นสะพานภูมิพล กลับไปถนน สุขสวัสดิ์ เพื่อรีบกลับไปทำธุระ พอกลับถึงบ้าน ก็จัดการงานต่างๆที่ค้างจนเสร็จ ก็มีคนโทรมาหาผม เรียกชื่อจริงผมด้วย ผมก็งง เพราะทุกทีไม่ว่าเพื่อนๆหรือคนรู้จักจะเรียกชื่อเล่นผม และเสียงเขาก็มีอายุมากแล้วด้วย ผมก็ตอบเขาไปว่าครับใช่ครับ เขาก็บอกว่าผมได้ทำกระเป๋าตกไว้ไหม ผมเองยังไม่รู้เลยว่ากระเป๋าอะไร เขาเลยตัดบทว่า ไม่ได้ทำไรหายก็แล้วไป ผมรีบบอกเขาว่าเด่วๆๆๆครับ ใช่กระเป๋าสะพายหรือเปล่า เขาบอกใช่
เขาเลยถามผมกลับว่า ในกระเป๋ามีอะไรมั่ง ผมบอกว่ามีซองเอกสารอยู่ เขาถามมาอีกว่า มีอะไีรอีก ผมก็นึกอีกซักพักก่อนตอบไปว่า มีกล้องอยู่
เขาคนนั้นเลยบอกว่าถูกต้องงั้นใช่ของคุณละ ให้มารับกระเป๋าคืน คุณทำตกไว้ที่ ถนน เทพารักษ์ กม 2 หน้ามู่บ้านทิพวัล คุณขี่มอไซมาเร็วมากขี่ขึ้นสะพานข้ามคลองเลยกระเด็นตกมา เขาคนนั้นบอกว่าเขาเห็นจะๆ อยู่ในเหตุการณ์พอดี เขาเก็บไว้ให้ แต่เขาให้มารับระเป๋าคืนที่ ซ.ลาซาล 38 ติดกับ รร.ลาซาล ผมก็บอกขอบคุณครับ แล้ววางสาย แล้วรีบบึ่งมอไซออกจากบ้าน ไม่เกิน 45 นาที ผมก็ไปถึงที่นัดหมาย เจอเด็กคนนึง อายุไม่เกิน 16-18 ปี เดินมาหาผมว่าใช่พี่ที่มาเอากระเป๋าหรือเปล่า คุณพ่อเขาเก็บไว้ให้ิ น้องเขาก็พาไปหาคุณพ่อเขาซึ่งมีอายุมากแล้วไม่น่าต่ำกว่า 55-60 ปี และคุณแม่ของน้องเขาซึ่งนั่งอยู่ไม่ห่างกันมากนัก พอมาถึงตรงนี้ผมขอเปลี่ยนสรรพนามเรียกกว่าลุงละกันครับ ผมก็ยกมือไหว้ขอบคุณคุณลุงเขามาก เปิดกระเป๋าออกดู ของอยู่ครบมีซองเอกสารสำคัญมาก และกล้องโซนี่ ราคา 7000+ ถ้าผมไม่ได้คนดีๆอย่าง ครอบครัวนี้เก็บไว้ให้ ผมคงเสียของสำคัญทั้งต้องเสียทรัพย์ไปซื้อกล้องใหม่อีก ผมจึงอุดหนุนผลไม้ที่ ลุง เขาขาย มาเกือบ 200 บาท (ผลไม้แกอร่อยมากครับ) ผมจึงอยากเอาความดีของลุงคนนี้กับคนในครอบครัวนี้มาแชร์ให้เพื่อนๆในเน็ตเวิร์คได้ทราบกัน ว่าคนดีๆในสังคมถึงมันจะน้อยแต่ก็ยังมี อย่างไรใครผ่านไป ซ. ลาซาล 38 ติดกับ รร ลาซาล แวะไปช่วยซื้อผลไม้ของลุงเขามั่งนะครับ เบอร์แกครับ 0819379022
คนดีๆในสังคมถึงมันจะน้อยแต่ก็ยังมี
วันเสาร์ที่ 25 มค 57 เวลา ประมาณ 12.00 น. ผมได้ขี่มอไซผ่านถนน เทพารักษ์ มุ่งหน้าสู่ ถนน ปู่เจ้าสำโรง ขึ้นสะพานภูมิพล กลับไปถนน สุขสวัสดิ์ เพื่อรีบกลับไปทำธุระ พอกลับถึงบ้าน ก็จัดการงานต่างๆที่ค้างจนเสร็จ ก็มีคนโทรมาหาผม เรียกชื่อจริงผมด้วย ผมก็งง เพราะทุกทีไม่ว่าเพื่อนๆหรือคนรู้จักจะเรียกชื่อเล่นผม และเสียงเขาก็มีอายุมากแล้วด้วย ผมก็ตอบเขาไปว่าครับใช่ครับ เขาก็บอกว่าผมได้ทำกระเป๋าตกไว้ไหม ผมเองยังไม่รู้เลยว่ากระเป๋าอะไร เขาเลยตัดบทว่า ไม่ได้ทำไรหายก็แล้วไป ผมรีบบอกเขาว่าเด่วๆๆๆครับ ใช่กระเป๋าสะพายหรือเปล่า เขาบอกใช่
เขาเลยถามผมกลับว่า ในกระเป๋ามีอะไรมั่ง ผมบอกว่ามีซองเอกสารอยู่ เขาถามมาอีกว่า มีอะไีรอีก ผมก็นึกอีกซักพักก่อนตอบไปว่า มีกล้องอยู่
เขาคนนั้นเลยบอกว่าถูกต้องงั้นใช่ของคุณละ ให้มารับกระเป๋าคืน คุณทำตกไว้ที่ ถนน เทพารักษ์ กม 2 หน้ามู่บ้านทิพวัล คุณขี่มอไซมาเร็วมากขี่ขึ้นสะพานข้ามคลองเลยกระเด็นตกมา เขาคนนั้นบอกว่าเขาเห็นจะๆ อยู่ในเหตุการณ์พอดี เขาเก็บไว้ให้ แต่เขาให้มารับระเป๋าคืนที่ ซ.ลาซาล 38 ติดกับ รร.ลาซาล ผมก็บอกขอบคุณครับ แล้ววางสาย แล้วรีบบึ่งมอไซออกจากบ้าน ไม่เกิน 45 นาที ผมก็ไปถึงที่นัดหมาย เจอเด็กคนนึง อายุไม่เกิน 16-18 ปี เดินมาหาผมว่าใช่พี่ที่มาเอากระเป๋าหรือเปล่า คุณพ่อเขาเก็บไว้ให้ิ น้องเขาก็พาไปหาคุณพ่อเขาซึ่งมีอายุมากแล้วไม่น่าต่ำกว่า 55-60 ปี และคุณแม่ของน้องเขาซึ่งนั่งอยู่ไม่ห่างกันมากนัก พอมาถึงตรงนี้ผมขอเปลี่ยนสรรพนามเรียกกว่าลุงละกันครับ ผมก็ยกมือไหว้ขอบคุณคุณลุงเขามาก เปิดกระเป๋าออกดู ของอยู่ครบมีซองเอกสารสำคัญมาก และกล้องโซนี่ ราคา 7000+ ถ้าผมไม่ได้คนดีๆอย่าง ครอบครัวนี้เก็บไว้ให้ ผมคงเสียของสำคัญทั้งต้องเสียทรัพย์ไปซื้อกล้องใหม่อีก ผมจึงอุดหนุนผลไม้ที่ ลุง เขาขาย มาเกือบ 200 บาท (ผลไม้แกอร่อยมากครับ) ผมจึงอยากเอาความดีของลุงคนนี้กับคนในครอบครัวนี้มาแชร์ให้เพื่อนๆในเน็ตเวิร์คได้ทราบกัน ว่าคนดีๆในสังคมถึงมันจะน้อยแต่ก็ยังมี อย่างไรใครผ่านไป ซ. ลาซาล 38 ติดกับ รร ลาซาล แวะไปช่วยซื้อผลไม้ของลุงเขามั่งนะครับ เบอร์แกครับ 0819379022