หลังจากที่ได้อ่านกระทู้เรื่องคนญี่ปุ่นทำไอโฟนหาย ผมเกิดคำถามขึ้นหลายอย่างที่มันเกี่ยวกับสังคมไทย ลองมาช่วยวิเคราะห์กันดูครับว่าเราจะพัฒนาคนไทยส่วนหนึ่งได้อย่างไร
๑. คนไทยกับงานบริการ ผมว่าคนไทยส่วนหนึ่งมีจิตใจด้านบริการต่ำมากเลยนะครับไม่ว่าจะเป็นที่ห้างร้าน หรือแม้แต่กระทั่งร้านข้างถนน เวลาผมไปซื้อของถ้ารีบๆ จะพยายามถามพนักงานดูว่าของชิ้นนั้นอยู่ตรงไหน ถ้าเป็นพนักงานอย่างบิ๊กซีหรือโลตัสแล้ว คุณจะได้รับความช่วยเหลือน้อยมาก แถมทำหน้าตาเบื่อหน่ายอีก ทั้งๆ ที่ยืนอยู่แผนกนั้นกว่าจะตามหาคนมาตอบคำถามได้นี่หมดเวลาไปครึ่งชั่วโมง บางทีเดินหนีไปดื้อๆ บางครั้งก็ไม่สนใจ มีไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซนต์ที่จะให้คำแนะนำหรือพาไปจนถึงที่ ห้างไหน ร้านไหนก็เป็นเหมือนกัน ตั้งแต่ร้านหรูๆ ไปจนถึงร้านติดดิน มันเกิดอะไรขึ้นครับ ผมเดินทางไปทุกภูมิภาคของประเทศไทย ยิ่งตอนนี้จะขลุกอยู่อิสานมากเป็นพิเศษเพราะทำเกี่ยวกับข้าว จะเห็นได้ว่าจิตใจบริการของพนักงานไทยมีน้อยมาก บางทีไปซื้อข้าวกิน เพราะผู้ร่วมงานเป็นชาวต่างชาติจะมีปัญหาเรื่องการกิน อันนี้ไม่กิน อันโน้นไม่กิน เวลาเอ่ยปากถาม แม่ค้าส่วนใหญ่จะเหวี่ยงวีนเป็นพิเศษ แสดงท่าทีว่าถ้าแดรกไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน และเชิญออกไป ผมเจอเยอะมาก มันเกิดอะไรขึ้นกับคนไทยที่อยู่ในสังคมบริการครับ แล้วอีกอย่างไปซื้อของนี่ติดป้ายราคาได้มั่วมาก มันเกิดอะไรขึ้นครับ ผมเคยไปเคลมไอโฟนตอนไปอเมริกา เพราะลำโพงพัง เค้าก็เปลี่ยนให้ปกติ บริการเป็นเลิศมาก ผมทำหนังสือเดินทางตกในแอมแทรก ผมก็ได้คืน กว่าจะรู้ตัวก็หมดไปเป็นอาทิตย์ แถมเจ้าหน้าที่เค้าน้อยกว่าบ้านเรามาก บ้านเราพนักงานจะเหยียบกันตาย แต่งานไม่เดิน
๒. การใช้ทางสาธารณะ ผมเป็นคนไม่ชอบขับรถ จึงนิยมใช้บริการสาธารณะมากกว่า ทำให้พบว่าคนไทยส่วนหนึ่งจะเดินแบบสะเปสะปะมากๆ เวลารีบๆ นี่อยากจะเอาเท้าเขี่ยๆ ให้พ้นทางไป ปัญหาอีกอย่างหนึ่งคือ ชอบเดินหน้ากระดานจนเต็มความกว้างของเส้นทางอย่างเช่น บนสะพานลอย สะพานคนข้ามบีทีเอส แถวๆ อนุสาวรีย์ชัยฯนี่บ่อยมาก แล้วเดินไปเรื่อยๆ นะไม่รีบร้อนแต่อย่างใด ขอทางก็ไม่หลบให้ เมื่อวานไปซื้ออาหาร ทางเดินในศูนย์อาหารก็แคบๆ ก็ยังเดินจะเต็มประมาณว่ามีคนเดินตามหลังเป็นขบวนก็ยังเดินเต็มทางทั้งสองคนไม่หลบไม่หลีกแต่อย่างใด เราจะต้องปลูกฝังนิสัยดีๆ ได้อย่างไร
๓. การทิ้งขยะ ผมเดินทางไปหลายที่ปัญหาอย่างหนึ่งที่พบคือ กินเสร็จแล้วทิ้ง บ้านนอก ในเมือง บนถนนหนทาง แหล่งท่องเที่ยว เป็นเหมือนกันหมด คือมีปัญหาขยะทับถม สองข้างทางอุจาดตามาก เราจะแก้ไขปัญหานี้ไม่ได้เลยเหรอครับ บางคนแต่งตัวดีมาก ขับรถหรู เป็นข้าราชผู้ใหญ่ กินเสร็จก็ทิ้งมันไว้ตรงนั้น บางทีขับรถอยู่ข้างหน้าเรา ทิ้งขยะออกมานอกรถซะงั้น บางทีขับรถผ่านสถานที่ราชการก็เห็นเอาขยะไปวางทิ้งไว้ ทั้งๆ ที่ถังขยะมันก็อยู่ใกล้ๆ นั่นแหละ เราจะไม่มีทางแก้นิสัยเสียๆ นี้เลยเหรอครับ
๔. ปัญหาจริยธรรม ผมคิดว่าจากกระทู้ไอโฟนนั้น สะท้อนเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี ไม่อยากลงรายละเอียด ปัญหาเอาของคนอื่นมาเป็นของตัว ถ้าไม่ใช่ของตัวเอง คนไทยส่วนหนึ่งจะใช้มันอย่างไม่คิดถึงส่วนรวม ริดรอนสิทธิคนอื่น ผมว่าบ้านเราเจอปัญหานี้เยอะมากครับ สรุปแล้วเรามีจริยธรรมที่สูงส่งกว่าคนอื่นจริงเหรอ อีกอย่างคนไทยส่วนหนึ่งชอบดูถูกคนอื่นเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะด้วยถ้อยคำ วาจา การกระทำ
๕. และอื่นๆ อย่างเช่น เบ่ง ทะเลาะวิวาท ความไร้ระเบียบต่างๆ เส้นสาย มีนอกมีใน ใต้โต๊ะ เกรงใจผิดที่
เพื่อนๆ ผมที่เป็นต่างชาติเคยถามผมว่าผมจะพัฒนาคนไทยในชาติได้อย่างไร ผมก็ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร ขนาดกระเป๋าสตางค์ผมมันหายในสถานที่ราชการที่มีคนไม่กี่คน ยังไม่ได้คืนเลย แฟนผมทำโทรศัพห์หายในที่ประชุมที่เป็นที่ทำงานของตัวเอง พอเลิกประชุมแล้วนึกได้ ไปหาไม่เจอแล้ว...
ผมไม่คิดว่าต่างประเทศจะดีกว่าเรามากมาย เพราะผมเคยไปไม่กี่ประเทศ แต่ก็รู้สึกว่าเค้าดูเป็นระเบียบ และน่าอยู่มาก แม้จะแลกกับค่าครองชีพที่แพงมหาโหดก็ตาม เราต้องเริ่มกันจากตรงไหนครับ ถึงจะไล่น้ำเสียออกจากสังคมได้ แต่จากประสบการณ์ ผมคิดว่าว่าเด็กรุ่นใหม่บางคนแย่ยิ่งกว่าเสียอีก..
คนไทยส่วนหนึ่งกับระเบียบวินัยในสังคม
๑. คนไทยกับงานบริการ ผมว่าคนไทยส่วนหนึ่งมีจิตใจด้านบริการต่ำมากเลยนะครับไม่ว่าจะเป็นที่ห้างร้าน หรือแม้แต่กระทั่งร้านข้างถนน เวลาผมไปซื้อของถ้ารีบๆ จะพยายามถามพนักงานดูว่าของชิ้นนั้นอยู่ตรงไหน ถ้าเป็นพนักงานอย่างบิ๊กซีหรือโลตัสแล้ว คุณจะได้รับความช่วยเหลือน้อยมาก แถมทำหน้าตาเบื่อหน่ายอีก ทั้งๆ ที่ยืนอยู่แผนกนั้นกว่าจะตามหาคนมาตอบคำถามได้นี่หมดเวลาไปครึ่งชั่วโมง บางทีเดินหนีไปดื้อๆ บางครั้งก็ไม่สนใจ มีไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซนต์ที่จะให้คำแนะนำหรือพาไปจนถึงที่ ห้างไหน ร้านไหนก็เป็นเหมือนกัน ตั้งแต่ร้านหรูๆ ไปจนถึงร้านติดดิน มันเกิดอะไรขึ้นครับ ผมเดินทางไปทุกภูมิภาคของประเทศไทย ยิ่งตอนนี้จะขลุกอยู่อิสานมากเป็นพิเศษเพราะทำเกี่ยวกับข้าว จะเห็นได้ว่าจิตใจบริการของพนักงานไทยมีน้อยมาก บางทีไปซื้อข้าวกิน เพราะผู้ร่วมงานเป็นชาวต่างชาติจะมีปัญหาเรื่องการกิน อันนี้ไม่กิน อันโน้นไม่กิน เวลาเอ่ยปากถาม แม่ค้าส่วนใหญ่จะเหวี่ยงวีนเป็นพิเศษ แสดงท่าทีว่าถ้าแดรกไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน และเชิญออกไป ผมเจอเยอะมาก มันเกิดอะไรขึ้นกับคนไทยที่อยู่ในสังคมบริการครับ แล้วอีกอย่างไปซื้อของนี่ติดป้ายราคาได้มั่วมาก มันเกิดอะไรขึ้นครับ ผมเคยไปเคลมไอโฟนตอนไปอเมริกา เพราะลำโพงพัง เค้าก็เปลี่ยนให้ปกติ บริการเป็นเลิศมาก ผมทำหนังสือเดินทางตกในแอมแทรก ผมก็ได้คืน กว่าจะรู้ตัวก็หมดไปเป็นอาทิตย์ แถมเจ้าหน้าที่เค้าน้อยกว่าบ้านเรามาก บ้านเราพนักงานจะเหยียบกันตาย แต่งานไม่เดิน
๒. การใช้ทางสาธารณะ ผมเป็นคนไม่ชอบขับรถ จึงนิยมใช้บริการสาธารณะมากกว่า ทำให้พบว่าคนไทยส่วนหนึ่งจะเดินแบบสะเปสะปะมากๆ เวลารีบๆ นี่อยากจะเอาเท้าเขี่ยๆ ให้พ้นทางไป ปัญหาอีกอย่างหนึ่งคือ ชอบเดินหน้ากระดานจนเต็มความกว้างของเส้นทางอย่างเช่น บนสะพานลอย สะพานคนข้ามบีทีเอส แถวๆ อนุสาวรีย์ชัยฯนี่บ่อยมาก แล้วเดินไปเรื่อยๆ นะไม่รีบร้อนแต่อย่างใด ขอทางก็ไม่หลบให้ เมื่อวานไปซื้ออาหาร ทางเดินในศูนย์อาหารก็แคบๆ ก็ยังเดินจะเต็มประมาณว่ามีคนเดินตามหลังเป็นขบวนก็ยังเดินเต็มทางทั้งสองคนไม่หลบไม่หลีกแต่อย่างใด เราจะต้องปลูกฝังนิสัยดีๆ ได้อย่างไร
๓. การทิ้งขยะ ผมเดินทางไปหลายที่ปัญหาอย่างหนึ่งที่พบคือ กินเสร็จแล้วทิ้ง บ้านนอก ในเมือง บนถนนหนทาง แหล่งท่องเที่ยว เป็นเหมือนกันหมด คือมีปัญหาขยะทับถม สองข้างทางอุจาดตามาก เราจะแก้ไขปัญหานี้ไม่ได้เลยเหรอครับ บางคนแต่งตัวดีมาก ขับรถหรู เป็นข้าราชผู้ใหญ่ กินเสร็จก็ทิ้งมันไว้ตรงนั้น บางทีขับรถอยู่ข้างหน้าเรา ทิ้งขยะออกมานอกรถซะงั้น บางทีขับรถผ่านสถานที่ราชการก็เห็นเอาขยะไปวางทิ้งไว้ ทั้งๆ ที่ถังขยะมันก็อยู่ใกล้ๆ นั่นแหละ เราจะไม่มีทางแก้นิสัยเสียๆ นี้เลยเหรอครับ
๔. ปัญหาจริยธรรม ผมคิดว่าจากกระทู้ไอโฟนนั้น สะท้อนเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี ไม่อยากลงรายละเอียด ปัญหาเอาของคนอื่นมาเป็นของตัว ถ้าไม่ใช่ของตัวเอง คนไทยส่วนหนึ่งจะใช้มันอย่างไม่คิดถึงส่วนรวม ริดรอนสิทธิคนอื่น ผมว่าบ้านเราเจอปัญหานี้เยอะมากครับ สรุปแล้วเรามีจริยธรรมที่สูงส่งกว่าคนอื่นจริงเหรอ อีกอย่างคนไทยส่วนหนึ่งชอบดูถูกคนอื่นเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะด้วยถ้อยคำ วาจา การกระทำ
๕. และอื่นๆ อย่างเช่น เบ่ง ทะเลาะวิวาท ความไร้ระเบียบต่างๆ เส้นสาย มีนอกมีใน ใต้โต๊ะ เกรงใจผิดที่
เพื่อนๆ ผมที่เป็นต่างชาติเคยถามผมว่าผมจะพัฒนาคนไทยในชาติได้อย่างไร ผมก็ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร ขนาดกระเป๋าสตางค์ผมมันหายในสถานที่ราชการที่มีคนไม่กี่คน ยังไม่ได้คืนเลย แฟนผมทำโทรศัพห์หายในที่ประชุมที่เป็นที่ทำงานของตัวเอง พอเลิกประชุมแล้วนึกได้ ไปหาไม่เจอแล้ว...
ผมไม่คิดว่าต่างประเทศจะดีกว่าเรามากมาย เพราะผมเคยไปไม่กี่ประเทศ แต่ก็รู้สึกว่าเค้าดูเป็นระเบียบ และน่าอยู่มาก แม้จะแลกกับค่าครองชีพที่แพงมหาโหดก็ตาม เราต้องเริ่มกันจากตรงไหนครับ ถึงจะไล่น้ำเสียออกจากสังคมได้ แต่จากประสบการณ์ ผมคิดว่าว่าเด็กรุ่นใหม่บางคนแย่ยิ่งกว่าเสียอีก..