วันนี้ว่างเลยนั่งเล่นเฟสบุ๊ก ค้นๆ ไปถึงเพื่อนสมัยมัธยม
ก็เจอกับคนที่เป็นรักครั้งแรก... ไม่รู้จะเรียกว่ารักครั้งแรกได้หรือเปล่า มันไม่ถึงกับเป็นความรักหรอกมั้ง
เพราะว่ามันเป็นแค่ครั้งแรกที่เรารู้สึกสนใจเพศตรงข้าม แล้วเราก็แอบชอบอยู่ฝ่ายเดียวมากกว่า
เขาอยู่วงโยฯ เวลาเข้าแถวตอนเช้า เขาจะตัวสูงเด่นกว่าคนอื่น ทั้งๆ ที่เป็นเด็กม.ต้น
เรามองคนๆ นี้อยู่ตลอด แต่ไม่เข้าไปคุยด้วย ไม่ใช่เพราะเราขี้อายหรอก เราเป็นคนกล้าแสดงออก เรียนดี แล้วก็มีความเป็นผู้นำสูง
แต่เราเป็นผู้หญิงที่หยิ่งมากๆๆ ชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินอายุ เวลารุ่นพี่มาจีบก็จะชอบทำหน้าบึ้งใส่ จนพวกผู้ชายหมั่นไส้
ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเราจะแสดงออกกับคนที่ชอบยังไงดี เวลาที่เราเผลอสบตาแล้วเขายิ้มให้ เราจะเบะปากใส่ทันที
หลังจากนั้น ถ้าเจอกันตามทางเดิน หรือเผลอสบตากันทีไร เขาก็ไม่ยิ้มให้แล้ว เราว่าเขาคงเกลียดเราแล้วมั้ง
ปกติเขาเป็นคนร่าเริง ชอบแกล้งคนโน้นคนนี้ แต่กับเราเขาจะเงียบๆ ไม่ยุ่งเลย
พอมา ม.สี่ ก็ได้อยู่ห้องเดียวกัน เราเริ่มเป็นมิตรกับเพื่อนต่างเพศมากขึ้น ไม่เบะปากใส่ผู้ชายแล้ว
ตอนแรกเขานั่งอยู่หลังห้อง เราอยู่หน้าห้อง พอเริ่มคุ้นเคยกันเขาก็ย้ายมานั่งหลังเรา เพื่อแกล้งเราโดยเฉพาะ
วันไหนเรามัดผมผูกโบว์มาสวยๆ เขาจะมาดึงมันออก เวลานั่งเรียนช่วงบ่ายๆ เขาจะแก้เบื่อด้วยการ พ่นน้ำลายเป็นฟองๆ ใส่หลังเรา
จนเราเรียกว่า "ไอ้เล่นน้ำลาย" เขาชอบเล่นอะไรที่มันสกปรก เหมือนเด็กไม่รู้จักโต
นิสัยเขาก็จะเสร่อๆ ชอบใส่เครื่องแบบมาผิดวัน เดินเซ่อชนโน่นชนนี่ อยากพูดอะไรก็พูด ไม่มีความเกรงใจ
เราจะพกน้ำสิงห์ไปโรงเรียนทุกวันเพราะเราไม่กินน้ำยี่ห้ออื่น เขาก็จะมาแอบกินของเรา ชอบทำให้เราเดือดร้อน เวลาเรากินอะไรก็มาแย่ง
วางอะไรไว้บนโต๊ะไม่ได้ เผลอทีไรจะมาหยิบไปทันที อะไรหายไปทวงที่มันได้เลย
ขโมยแม้กระทั่ง ตลับแป้งทาหน้า หวี เอาไปก็ไม่ได้ใช้หรอก หัวอย่างเกรียน
ทุกครั้งที่โดนแกล้งเราจะด่าพอเป็นพิธี แต่ในใจจริงๆ...อิ่มเอมด้วยความสุข 555+
ถ้าเป็นเพื่อนคนอื่นมาแกล้งเรา เราจะมองแบบเย็นชาใส่ แล้วใช้คำพูดเสียดสี ไม่มีใครอยากยุ่งกับเราหรอก
แต่เฉพาะเขา เราจะโวยวาย ให้ดูน่าแกล้ง จะได้มาแกล้งอีก
บางทีเพื่อนเราทนไม่ไหวไปฟ้องครูแทนเรา เพื่อนคงไม่รู้ว่าเราชอบ และไม่มีใครคิดหรอกว่าเราจะชอบคนๆ นี้ได้
เราไม่กล้าบอกให้ใครรู้ว่าเราชอบ ทั้งๆ ที่เวลามีคนที่ชอบก็อยากเล่าให้เพื่อนฟังบ้างอะไรบ้าง
แต่เราเก็บเงียบสุดๆ คือเขาเป็นคนประเภทที่ผู้หญิงจะต้องอับอายถ้าได้คบหาด้วย - -"
ถ้าเราชอบเขาต้องโดนล้อแน่ๆ แถมยังเสียภาพพจน์สุดๆ มีแต่คนคิดว่าอย่างเราต้องชอบคนเรียนเก่งหัวดีอะไรแบบนี้
และที่สำคัญคือ เขาทำนิสัยลามกใส่เพื่อนผู้หญิง
ในวันที่ไปทัศนศึกษา ตอนอยู่บนรถบัส เขาจับหน้าอกเพื่อนเรา จนเพื่อนเราตกใจร้องไห้
แล้วเราก็ได้ยินมาว่าเขาเล่นเปิดกระโปรงเพื่อนผู้หญิงอีกคนด้วย เพื่อนในกลุ่มเราเกลียดเขามาก
ตอนนั้นเรารู้สึกแย่มาก คือเราชอบที่เขาเป็นคนทะเล้นนะ แต่นี่มันทุเรศเกินไปแล้ว
วันต่อมาเพื่อนในกลุ่มก็ตกลงกันว่าจะแบนเขา เราก็เลยต้องร่วมด้วย หลังจากวันนั้นเขามาพูดด้วยเราก็เมินใส่
จนวันนึงเขาเอาป๊อกกี้มาให้ เราก็พูดใส่ห้วนๆ ว่าไม่เอาแล้วเดินหนี พอกลับขึ้นมาจากพักเที่ยงก็เห็นกล่องป๊อกกี้วางไว้บนโต๊ะ
อารมณ์ตอนนั้นเรารู้สึกสงสารแล้วนะ แต่พอดีเพื่อนอยู่ด้วยเราเลยต้องทำเป็นไม่สนใจ
พอเพื่อนกลับบ้านแล้วเราค่อยแอบขึ้นมาเก็บป๊อกกี้ไป ตอนนั้นรู้สึกอยากคุยกับเขามากๆ แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี
อารมณ์แบบตอนม.ต้นกลับมาอีกครั้ง คือมองหน้ากัน ไม่คุย ไม่ยิ้ม ไม่เล่นด้วยกันอีก
เป็นแบบนี้จนเราย้ายโรงเรียนตอนม.ห้าเทอมสอง ก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย
เคยเจอกันอีกครั้งสองครั้ง ตอนที่แม่เราพาไปทานอาหาร ที่บ้านเขาเปิดร้านอาหาร แล้วเขาก็จะมองเราจนแม่เราผิดสังเกตมั้ง
แม่ถามเราว่า คนนั้นใช่ ไอ้เล่นน้ำลาย หรือเปล่า (เราเล่าทุกเรื่องให้แม่ฟัง)
แต่หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องของผู้ชายคนนี้อีกเลย
เจอรักแรกสมัยเรียนมัธยมในเฟสบุ๊ก แต่...
ก็เจอกับคนที่เป็นรักครั้งแรก... ไม่รู้จะเรียกว่ารักครั้งแรกได้หรือเปล่า มันไม่ถึงกับเป็นความรักหรอกมั้ง
เพราะว่ามันเป็นแค่ครั้งแรกที่เรารู้สึกสนใจเพศตรงข้าม แล้วเราก็แอบชอบอยู่ฝ่ายเดียวมากกว่า
เขาอยู่วงโยฯ เวลาเข้าแถวตอนเช้า เขาจะตัวสูงเด่นกว่าคนอื่น ทั้งๆ ที่เป็นเด็กม.ต้น
เรามองคนๆ นี้อยู่ตลอด แต่ไม่เข้าไปคุยด้วย ไม่ใช่เพราะเราขี้อายหรอก เราเป็นคนกล้าแสดงออก เรียนดี แล้วก็มีความเป็นผู้นำสูง
แต่เราเป็นผู้หญิงที่หยิ่งมากๆๆ ชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินอายุ เวลารุ่นพี่มาจีบก็จะชอบทำหน้าบึ้งใส่ จนพวกผู้ชายหมั่นไส้
ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเราจะแสดงออกกับคนที่ชอบยังไงดี เวลาที่เราเผลอสบตาแล้วเขายิ้มให้ เราจะเบะปากใส่ทันที
หลังจากนั้น ถ้าเจอกันตามทางเดิน หรือเผลอสบตากันทีไร เขาก็ไม่ยิ้มให้แล้ว เราว่าเขาคงเกลียดเราแล้วมั้ง
ปกติเขาเป็นคนร่าเริง ชอบแกล้งคนโน้นคนนี้ แต่กับเราเขาจะเงียบๆ ไม่ยุ่งเลย
พอมา ม.สี่ ก็ได้อยู่ห้องเดียวกัน เราเริ่มเป็นมิตรกับเพื่อนต่างเพศมากขึ้น ไม่เบะปากใส่ผู้ชายแล้ว
ตอนแรกเขานั่งอยู่หลังห้อง เราอยู่หน้าห้อง พอเริ่มคุ้นเคยกันเขาก็ย้ายมานั่งหลังเรา เพื่อแกล้งเราโดยเฉพาะ
วันไหนเรามัดผมผูกโบว์มาสวยๆ เขาจะมาดึงมันออก เวลานั่งเรียนช่วงบ่ายๆ เขาจะแก้เบื่อด้วยการ พ่นน้ำลายเป็นฟองๆ ใส่หลังเรา
จนเราเรียกว่า "ไอ้เล่นน้ำลาย" เขาชอบเล่นอะไรที่มันสกปรก เหมือนเด็กไม่รู้จักโต
นิสัยเขาก็จะเสร่อๆ ชอบใส่เครื่องแบบมาผิดวัน เดินเซ่อชนโน่นชนนี่ อยากพูดอะไรก็พูด ไม่มีความเกรงใจ
เราจะพกน้ำสิงห์ไปโรงเรียนทุกวันเพราะเราไม่กินน้ำยี่ห้ออื่น เขาก็จะมาแอบกินของเรา ชอบทำให้เราเดือดร้อน เวลาเรากินอะไรก็มาแย่ง
วางอะไรไว้บนโต๊ะไม่ได้ เผลอทีไรจะมาหยิบไปทันที อะไรหายไปทวงที่มันได้เลย
ขโมยแม้กระทั่ง ตลับแป้งทาหน้า หวี เอาไปก็ไม่ได้ใช้หรอก หัวอย่างเกรียน
ทุกครั้งที่โดนแกล้งเราจะด่าพอเป็นพิธี แต่ในใจจริงๆ...อิ่มเอมด้วยความสุข 555+
ถ้าเป็นเพื่อนคนอื่นมาแกล้งเรา เราจะมองแบบเย็นชาใส่ แล้วใช้คำพูดเสียดสี ไม่มีใครอยากยุ่งกับเราหรอก
แต่เฉพาะเขา เราจะโวยวาย ให้ดูน่าแกล้ง จะได้มาแกล้งอีก
บางทีเพื่อนเราทนไม่ไหวไปฟ้องครูแทนเรา เพื่อนคงไม่รู้ว่าเราชอบ และไม่มีใครคิดหรอกว่าเราจะชอบคนๆ นี้ได้
เราไม่กล้าบอกให้ใครรู้ว่าเราชอบ ทั้งๆ ที่เวลามีคนที่ชอบก็อยากเล่าให้เพื่อนฟังบ้างอะไรบ้าง
แต่เราเก็บเงียบสุดๆ คือเขาเป็นคนประเภทที่ผู้หญิงจะต้องอับอายถ้าได้คบหาด้วย - -"
ถ้าเราชอบเขาต้องโดนล้อแน่ๆ แถมยังเสียภาพพจน์สุดๆ มีแต่คนคิดว่าอย่างเราต้องชอบคนเรียนเก่งหัวดีอะไรแบบนี้
และที่สำคัญคือ เขาทำนิสัยลามกใส่เพื่อนผู้หญิง
ในวันที่ไปทัศนศึกษา ตอนอยู่บนรถบัส เขาจับหน้าอกเพื่อนเรา จนเพื่อนเราตกใจร้องไห้
แล้วเราก็ได้ยินมาว่าเขาเล่นเปิดกระโปรงเพื่อนผู้หญิงอีกคนด้วย เพื่อนในกลุ่มเราเกลียดเขามาก
ตอนนั้นเรารู้สึกแย่มาก คือเราชอบที่เขาเป็นคนทะเล้นนะ แต่นี่มันทุเรศเกินไปแล้ว
วันต่อมาเพื่อนในกลุ่มก็ตกลงกันว่าจะแบนเขา เราก็เลยต้องร่วมด้วย หลังจากวันนั้นเขามาพูดด้วยเราก็เมินใส่
จนวันนึงเขาเอาป๊อกกี้มาให้ เราก็พูดใส่ห้วนๆ ว่าไม่เอาแล้วเดินหนี พอกลับขึ้นมาจากพักเที่ยงก็เห็นกล่องป๊อกกี้วางไว้บนโต๊ะ
อารมณ์ตอนนั้นเรารู้สึกสงสารแล้วนะ แต่พอดีเพื่อนอยู่ด้วยเราเลยต้องทำเป็นไม่สนใจ
พอเพื่อนกลับบ้านแล้วเราค่อยแอบขึ้นมาเก็บป๊อกกี้ไป ตอนนั้นรู้สึกอยากคุยกับเขามากๆ แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี
อารมณ์แบบตอนม.ต้นกลับมาอีกครั้ง คือมองหน้ากัน ไม่คุย ไม่ยิ้ม ไม่เล่นด้วยกันอีก
เป็นแบบนี้จนเราย้ายโรงเรียนตอนม.ห้าเทอมสอง ก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย
เคยเจอกันอีกครั้งสองครั้ง ตอนที่แม่เราพาไปทานอาหาร ที่บ้านเขาเปิดร้านอาหาร แล้วเขาก็จะมองเราจนแม่เราผิดสังเกตมั้ง
แม่ถามเราว่า คนนั้นใช่ ไอ้เล่นน้ำลาย หรือเปล่า (เราเล่าทุกเรื่องให้แม่ฟัง)
แต่หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องของผู้ชายคนนี้อีกเลย