ก่อนอื่นต้องขอบอกว่าเราเป็นเพศที่สาม…
เรื่องมันก็มีอยู่ว่า เมื่อประมาณ 7 เดือนก่อน เราเพิ่งเลิกกับแฟนเก่า แล้วเราเฮิตมาก เพื่อนเราก็พยายามหาคนใหม่ๆ มาให้คุยด้วย เราก้อลืมคนเก่าไม่ได้ซักที จนวันนึง เหมือนโชคชะตาลิขิตไว้แล้ว เราได้เจอกับคนธรรมดาคนหนึ่งที่ถ้ามองผิวเผินแล้ว ไม่มีอะไรเลยที่เราจะชอบเค้าได้ เพราะเรายอมรับว่าเราเป็นคนมองคนที่รูปร่างหน้าตาภายนอก คนนี้ตรงกันข้าม ธรรมดามากๆ ไม่มีอะไรที่จะทำให้เราชอบได้เลย เรารู้จักกันโดยบังเอิญ เจอกันครั้งแรกด้วยความบังเอิญ แล้วก็บังเอิญเจอกันอีกหลายครั้ง ด้วยความเหงา เฮิต เราก็เลยแอดเฟสเค้าและก็แชทคุยกะเค้าเล่นๆ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรเลย อย่างที่บอกว่าเค้าไม่มีอะไรที่เราจะชอบได้เลย เค้าก็ไม่ได้คิดอะไรกับเราเหมือนกัน เห็นเราเป็นน้อง เป็นเรื่องน่าแปลกมาก คุยกันไม่นาน เราก็พิเศษกับเค้า ลืมคนเก่าไปหมดเลย เราพยายามหาทางใกล้ชิดเค้า ชวนเค้าไปกินข้าวบ้าง ดูหนังบ้าง ด้วยความที่เค้าเอ็นดูเราเหมือนน้อง เค้าว่างเค้าก็ไปกับเรา ยิ่งเจอกับบ่อย ใกล้ชิดกันบ่อย เราก็รู้สึกได้ว่าเราชอบเค้า เราก็ไม่รู้นะว่าเค้าชอบเรามั๊ย แต่ก็โทรคุยกันทุกวัน จนวันหนึ่ง ไม่รู้เรากล้าได้ไง เราก็บอกเค้าทางโทรศัพท์ว่าเราชอบพี่นะ (เค้าแก่กว่าเราประมาณหนึ่ง)เค้าตกใจมากและก็บอกว่าเค้าไมได้คิดอะไรกับเรานะ และก็ขอโทษที่ทำตัวสนิทมากไป จนอาจจะทำให้เราคิดอะไรเกินเลย เพราะเค้าไม่ได้คิดว่าเราชอบเค้า เค้าเห็นเราเป็นน้อง เลยสนิทด้วย (เค้าเป็นคนอัธยาศัยดี สนิทกับคนง่าย))
เราก็เสียใจนิดนึง แต่ก็โอเครับได้ ยอมรับสถานภาพพี่น้องกันต่อไป นับวันเราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้นๆ ช่วงนั้นเค้าต้องมาทำงานแถวคอนโดเราพอดี เค้าก็เลยมานอนกับเรา (เค้าสารภาพกับเราทีหลังว่า ที่มาไม่ได้อ่อยนะ แต่เค้าโอเคกับเราแล้ว ก็รู้สึกดีด้วย เลยมาอยู่ใกล้ชิด) ช่วงนั้นเรามีความสุขมาก เจอกันทุกวัน ออกไปทำงานพร้อมกัน จนวันนึง มีเหตุการณ์ที่ทำให้เค้าต้องสารภาพกับเราว่าเค้าก็รู้สึกดีกับเราเหมือนกัน แต่ตอนที่เค้าพูดเค้าร้องไห้ และก็บอกว่า ไปเถอะ อย่ามารักพี่เลย อะไรที่มันรู้จุดจบอยู่แล้ว รู้ว่าจะต้องเจ็บ จะเริ่มทำไม ซักวันนึงเค้าก็ต้องไปแต่งงาน มีครอบครัว มีลูก พ่อแม่เค้าแก่แล้ว เค้าไม่อยากทำให้พ่อแม่เค้าเสียใจ ให้เราไปหาคนที่พร้อมกว่าเค้าดีกว่า เราก็บอกเค้าว่า เรารักเค้าไปแล้ว เราคงหยุดไม่ได้ เค้าก็บอกว่า เค้าก็รักเราเหมือนกัน แต่ซักวันก็ต้องไป เราก็คุยกัน และโอเคที่จะอยู่ในถานภาพแบบนี้ เราใช้ชีวิตอยุ่ด้วยกันทุกวัน มีความสุขมาก สุขจนลืมห้ามใจตัวเอง เค้าคอยพูดเสมอๆเป็นระยะว่าซักวันเค้าก็ต้องไปนะ แต่ทุกวันนี้เราอยู่ด้วยกันก็มีความสุข เค้าจะพยายามไม่คิดถึงอนาคต เค้าบอกกับเราว่า ทำวันนี้ให้มีความสุขกันมากที่สุดก็พอ ถ้าวันนึงต้องไปจริงๆ จะได้เก็บความทรงจำดีๆไว้
เค้าไม่ได้เห็นแก่ตัวหรือปิดกั้นเรานะ เค้าบอกเราว่า ถ้าระหว่างนี้เราเจอใครที่ถูกใจ ก็ไปได้เลยนะ เราไม่ผิดหรอก เค้าเองต่างหากที่ผิด ที่สานต่อเรื่องนี้ทั้งๆที่รู้จุดจบ เราก็บอกเค้าว่า เทอก็อยู่กับเราไปเรื่อยๆสิ ไว้มีคนมาจีบแล้วถูกใจก็ค่อยไป เค้าก็บอกว่า เค้าไม่ได้เลวขนาดนั้น ถ้าเค้ายังอยู่กับเรา เค้าก็ไม่มีวันที่จะรักคนอื่นได้หรอก ถ้าถึงเวลาจิงๆ คงต้องแยกกัน และถึงค่อยเปิดโอกาสให้ตัวเอง
ทุกวันนี้เราก็อยู่ด้วยกัน มีความสุขดี เค้าก็ไม่ได้ปิดบังเรากับพ่อแม่เค้า ก็พาไปบ้าน แต่บอกว่าเป็นน้อง เค้าบอกเราว่า ถ้าเค้าอายุ 35 เมื่อไหร่และยังไม่มีใคร ถึงวันนั้น เค้าจะอยู่กับเราไปตลอดชีวิตนะ เรายอมรับว่าเราก็แอบหวังให้เค้าไม่มีใครจนกว่าจะถึงวันนั้น เราชอบพยายามแอบถามเค้าว่า อยากแต่งงานหรือยัง เค้าก็จะว่าเราว่า พูดแล้วก็เจ็บเอง จะพูดทำไม อย่าไปคิดเลย ทุกวันนี้เราสองคนก็มีความสุขมากไม่ใชหรอ
เรายอมรับว่าทุกวันนี้เรามีความสุขมาก แต่ในใจลึกๆแล้ว เรื่องที่เค้าจะต้องไปมันก็คอยรบกวนจิตใจอยู่เสมอ เราควรทำอย่างไรดี ควรอยู่แบบนี้ต่อไป อยู่รอวันที่เค้าจะไป หรือควรตัดใจละปล่อยเค้าไปซะตอนนี้เลย เพราะยังไงเค้าก็ต้องไปอยู่ดีซักวัน เพื่อนๆคิดว่าถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวคุณ คุณจะยอมไม่แต่งงานมั๊ย เพื่อที่จะอยู่กับเรา (ลืมบอกว่า เค้าอยากมีลูกมาก)
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร ฉันควรต้องทำใจหรือเปล่า?
เรื่องมันก็มีอยู่ว่า เมื่อประมาณ 7 เดือนก่อน เราเพิ่งเลิกกับแฟนเก่า แล้วเราเฮิตมาก เพื่อนเราก็พยายามหาคนใหม่ๆ มาให้คุยด้วย เราก้อลืมคนเก่าไม่ได้ซักที จนวันนึง เหมือนโชคชะตาลิขิตไว้แล้ว เราได้เจอกับคนธรรมดาคนหนึ่งที่ถ้ามองผิวเผินแล้ว ไม่มีอะไรเลยที่เราจะชอบเค้าได้ เพราะเรายอมรับว่าเราเป็นคนมองคนที่รูปร่างหน้าตาภายนอก คนนี้ตรงกันข้าม ธรรมดามากๆ ไม่มีอะไรที่จะทำให้เราชอบได้เลย เรารู้จักกันโดยบังเอิญ เจอกันครั้งแรกด้วยความบังเอิญ แล้วก็บังเอิญเจอกันอีกหลายครั้ง ด้วยความเหงา เฮิต เราก็เลยแอดเฟสเค้าและก็แชทคุยกะเค้าเล่นๆ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรเลย อย่างที่บอกว่าเค้าไม่มีอะไรที่เราจะชอบได้เลย เค้าก็ไม่ได้คิดอะไรกับเราเหมือนกัน เห็นเราเป็นน้อง เป็นเรื่องน่าแปลกมาก คุยกันไม่นาน เราก็พิเศษกับเค้า ลืมคนเก่าไปหมดเลย เราพยายามหาทางใกล้ชิดเค้า ชวนเค้าไปกินข้าวบ้าง ดูหนังบ้าง ด้วยความที่เค้าเอ็นดูเราเหมือนน้อง เค้าว่างเค้าก็ไปกับเรา ยิ่งเจอกับบ่อย ใกล้ชิดกันบ่อย เราก็รู้สึกได้ว่าเราชอบเค้า เราก็ไม่รู้นะว่าเค้าชอบเรามั๊ย แต่ก็โทรคุยกันทุกวัน จนวันหนึ่ง ไม่รู้เรากล้าได้ไง เราก็บอกเค้าทางโทรศัพท์ว่าเราชอบพี่นะ (เค้าแก่กว่าเราประมาณหนึ่ง)เค้าตกใจมากและก็บอกว่าเค้าไมได้คิดอะไรกับเรานะ และก็ขอโทษที่ทำตัวสนิทมากไป จนอาจจะทำให้เราคิดอะไรเกินเลย เพราะเค้าไม่ได้คิดว่าเราชอบเค้า เค้าเห็นเราเป็นน้อง เลยสนิทด้วย (เค้าเป็นคนอัธยาศัยดี สนิทกับคนง่าย))
เราก็เสียใจนิดนึง แต่ก็โอเครับได้ ยอมรับสถานภาพพี่น้องกันต่อไป นับวันเราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้นๆ ช่วงนั้นเค้าต้องมาทำงานแถวคอนโดเราพอดี เค้าก็เลยมานอนกับเรา (เค้าสารภาพกับเราทีหลังว่า ที่มาไม่ได้อ่อยนะ แต่เค้าโอเคกับเราแล้ว ก็รู้สึกดีด้วย เลยมาอยู่ใกล้ชิด) ช่วงนั้นเรามีความสุขมาก เจอกันทุกวัน ออกไปทำงานพร้อมกัน จนวันนึง มีเหตุการณ์ที่ทำให้เค้าต้องสารภาพกับเราว่าเค้าก็รู้สึกดีกับเราเหมือนกัน แต่ตอนที่เค้าพูดเค้าร้องไห้ และก็บอกว่า ไปเถอะ อย่ามารักพี่เลย อะไรที่มันรู้จุดจบอยู่แล้ว รู้ว่าจะต้องเจ็บ จะเริ่มทำไม ซักวันนึงเค้าก็ต้องไปแต่งงาน มีครอบครัว มีลูก พ่อแม่เค้าแก่แล้ว เค้าไม่อยากทำให้พ่อแม่เค้าเสียใจ ให้เราไปหาคนที่พร้อมกว่าเค้าดีกว่า เราก็บอกเค้าว่า เรารักเค้าไปแล้ว เราคงหยุดไม่ได้ เค้าก็บอกว่า เค้าก็รักเราเหมือนกัน แต่ซักวันก็ต้องไป เราก็คุยกัน และโอเคที่จะอยู่ในถานภาพแบบนี้ เราใช้ชีวิตอยุ่ด้วยกันทุกวัน มีความสุขมาก สุขจนลืมห้ามใจตัวเอง เค้าคอยพูดเสมอๆเป็นระยะว่าซักวันเค้าก็ต้องไปนะ แต่ทุกวันนี้เราอยู่ด้วยกันก็มีความสุข เค้าจะพยายามไม่คิดถึงอนาคต เค้าบอกกับเราว่า ทำวันนี้ให้มีความสุขกันมากที่สุดก็พอ ถ้าวันนึงต้องไปจริงๆ จะได้เก็บความทรงจำดีๆไว้
เค้าไม่ได้เห็นแก่ตัวหรือปิดกั้นเรานะ เค้าบอกเราว่า ถ้าระหว่างนี้เราเจอใครที่ถูกใจ ก็ไปได้เลยนะ เราไม่ผิดหรอก เค้าเองต่างหากที่ผิด ที่สานต่อเรื่องนี้ทั้งๆที่รู้จุดจบ เราก็บอกเค้าว่า เทอก็อยู่กับเราไปเรื่อยๆสิ ไว้มีคนมาจีบแล้วถูกใจก็ค่อยไป เค้าก็บอกว่า เค้าไม่ได้เลวขนาดนั้น ถ้าเค้ายังอยู่กับเรา เค้าก็ไม่มีวันที่จะรักคนอื่นได้หรอก ถ้าถึงเวลาจิงๆ คงต้องแยกกัน และถึงค่อยเปิดโอกาสให้ตัวเอง
ทุกวันนี้เราก็อยู่ด้วยกัน มีความสุขดี เค้าก็ไม่ได้ปิดบังเรากับพ่อแม่เค้า ก็พาไปบ้าน แต่บอกว่าเป็นน้อง เค้าบอกเราว่า ถ้าเค้าอายุ 35 เมื่อไหร่และยังไม่มีใคร ถึงวันนั้น เค้าจะอยู่กับเราไปตลอดชีวิตนะ เรายอมรับว่าเราก็แอบหวังให้เค้าไม่มีใครจนกว่าจะถึงวันนั้น เราชอบพยายามแอบถามเค้าว่า อยากแต่งงานหรือยัง เค้าก็จะว่าเราว่า พูดแล้วก็เจ็บเอง จะพูดทำไม อย่าไปคิดเลย ทุกวันนี้เราสองคนก็มีความสุขมากไม่ใชหรอ
เรายอมรับว่าทุกวันนี้เรามีความสุขมาก แต่ในใจลึกๆแล้ว เรื่องที่เค้าจะต้องไปมันก็คอยรบกวนจิตใจอยู่เสมอ เราควรทำอย่างไรดี ควรอยู่แบบนี้ต่อไป อยู่รอวันที่เค้าจะไป หรือควรตัดใจละปล่อยเค้าไปซะตอนนี้เลย เพราะยังไงเค้าก็ต้องไปอยู่ดีซักวัน เพื่อนๆคิดว่าถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวคุณ คุณจะยอมไม่แต่งงานมั๊ย เพื่อที่จะอยู่กับเรา (ลืมบอกว่า เค้าอยากมีลูกมาก)