"อิชิตัน" ใน "มุมมองของคุณ" เป็นอย่างไร

น้ำพวกนี้ แพงค่าการตลาด ต้นทุนรวมจริงแค่ประมาณ 15-20%  ของราคาขายปลีก
ราคาส่งซัพไพเออร์ประมาณ 60% ของราคาขายปลีก

มาจิ้นเยอะ เลยชอบทำกัน น้ำเปล่าก็มาจิ้นเยอะ(มากกกกก)

ต้นทุนวัตถุดิบจริงๆ แค่ไม่กี่บาท บางอันไม่ถึง 1 บาท ที่เหลือ เป็นค่าการตลาดล้วนๆ

ในแง่ธุรกิจ ต้องบอกว่าน่าทำมาก คู่แข่งเลยมีเยอะ ทำน้ำอะไรก็ได้ ผสมสี ผสมกลิ่น ใส่วิตามิน เดี๋ยวนี้ทำได้หมด
แล้วก็ไปเน้นโฆษณาว่ากินแล้วอย่างโน้น อย่างนี้ จ้างเอเจนซี่เก่งๆ น้ำผสมน้ำตาลใส่สีชมพูก็ขายได้

แต่ในแง่ผู้บริโภค ก็ต้องบอกว่า ทำใจ เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์คนทั่วไปที่จะต้องตกเป็นเหยื่อ
และเป็นทาสสินค้าประเภทนี้ เพราะทุกวันนี้มนุษย์ส่วนใหญ่เป็นทาสโฆษณา เชื่อสิ่งที่ปรากฎในทีวี

แต่เราจะไปห้ามเขาไม่ได้หรอกนะ น้ำพวกนี้อย่างน้อยมันมีรสชาดและความรู้สึกแตกต่างจากน้ำเปล่า
กินแล้วรู้สึกรีเฟรซขึ้นมาบ้าง เพราะน้ำเปล่าต้องกินทุกวัน บางคนก็รู้ว่ามันไม่มีอะไร แต่ก็กินเพราะอยากให้ลิ้นได้รสชาติแปลกๆ บ้าง
มันเป็นความต้องการของมนุษย์ทุกคน อย่ามาบอกว่าปลงแล้ว ต้องมีสักช่วงนึงของชีวิตที่ต้องการสิ่งแบบนี้
แก่แล้วอาจไม่สนใจ กินแต่น้ำเปล่า เน้นสุขภาพลูกเดียวอย่างอื่นไม่สน เพราะรู้ว่าใกล้ตาย รักษาสังขารให้นานที่สุด
ส่วนที่กินเอาเป็นเอาตายเพราะหลงเชื่อว่ามันมีประโยชน์นี่น่ากังวลกว่า พวกที่คิดว่าเป็นน้ำชา มีวิตามินโน่นนี่นั่น ช่วยบำรุงนั่นนี่
จะบอกว่าที่กินลงไปส่วนมาก 99% เป็นน้ำคลอง มาพักเก็บบ่อ แล้วผ่านกระบวนการทำน้ำประปา แล้วต่อท่อส่งมาโรงงานนำมาแปรรูปอีกที
ใส่สี ใส่กลิ่น แต่งรสชาด ใส่สารปรุงแต่ง(เคมีที่กินได้)ให้มีรูปรสกลิ่นตามต้องการ ส่วนพวกสารอาหาร แร่ธาตุ วิตามิน ก็เหมามาจากโรงงาน
เอามาผสมในน้ำ ตามสูตร ของพวกนี้ใส่เพื่อนำไปสร้างมูลค่าเพิ่ม และใช้โฆษณาประชาสัมพันธ์ ว่าสินค้าตัวเองมีไอโน่นไอ้นี่นะ

แต่จะบอกว่าสารอาหารพวกนี้ เอามากลั่นออกจากขวดๆ นึง แทบจะน้อยนิดราวผงทุลี ถ้าอยากได้สารอาหารหรือวิตามินจริง
ไปกินส้ม 1 ลูก หรือมะละกอสักซีก รับรองว่าได้สารอาหารมากกว่ากินน้ำพวกนี้เป็น 10 ขวด

น้ำพวกนี้ส่วนตัวไม่ได้มองว่าช่วยในเรื่องสุขภาพกายเลย แค่น้ำเปล่าแต่งสีแต่งกลิ่นสังเคราะห์
แต่นำพวกนี้มันช่วยในเรืองสุขจิตมากกว่า เพราะเราโดนทุนนิยมครอบงำ การได้กินน้ำพวกนี้อาจรู้สึกอร่อยลิ้น รู้สึกแปลกลิ้น
ทำให้จิตใจเราเหมือนมีอะไรมากระตุ้นนิดหน่อย เรารู้สึกดีเพราะในสมองเราจดจำแต่ภาพโฆษณาของสินค้าชนิดนี้ว่ากินแล้วเป็นยังไง
ดูโฆษณษาที่บอกว่าน้ำทำมาจากชานะ กว่าจะเก็บมาได้ลำบากนะ ทำให้จิตใจเรารู้สึกว่าดีว่าได้กินของดีมีประโยชน์
แม้ว่าร่างกายเราจะไม่ได้รับประโยชน์อะไรเลยก็ตาม และทั้งที่ความจริงชาเป็นส่วนผสมที่น้อยมากจนแทบไม่มีความสำคัญ
เรียกว่าแค่เอามาใส่เพื่อใช้การตลาดเท่านั้น อย่างน้อยก็ยังให้มีชื่อได้ว่าเป็นน้ำชา

เหมือนกินรังนก หรือซุปไก่สกัด โฆษณาจนทุกคนเชื่อว่ากินแล้วจะฉลาดมากๆ จะเอนติด จะได้เป็นหมอ
กินแล้วเหมือนได้กินของวิเศษ หายาก กินแล้วจะเป็นอมตะ ทุกอย่างมาจากโฆษณาทั้งสิ้น กินแล้วจิตใจอาจรู้สึกดีเพราะใจเป็นทาสโฆษณา
แต่ร่างกายกลับไม่ได้สารอาหารอะไรจากของพวกนี้เลยนอกจากสกัดออกมาเป็น แป้งและกลูโคส

ยังไม่รวมถึงสารพัดน้ำ แยกเซ็กเซอร์มากมายทั้งฟังชั่นอลดริ๊ง เอเนอจี้ดริ๊งค์ บิ้วติ้ดริ๊ง คิดได้ไง กินแล้วสวย แต่ก็ยังมีคนซื้อกิน
พวกวิตามินหรือสารอาหารในน้ำขอบอกว่าน้อยจนเหมือนผงธุลี กินเป็นสิบขวดก็ไม่เห็นผลหรอก อยากได้วิตาบินหรือสารอาหารตามนั้นจริง
ไปซื้อเป็นแคปซูลกินเลย สกัดมาเพียวๆ เห็นผลแน่นอน  แต่ถ้าไม่ต้องการขั้นแอดวานซ์ขนาดนั้น ใช้วิธีกินผัก ผลไม้และอาหารที่มีประโยชน์ในแต่ละมื้อ
รับประกันว่าจะสุขภาพดี ผิวสวย และอายุยืนยาวแน่นอน