สวัสดีครับเพื่อนๆชาวพันทิป
ผมมีเรื่องไม่สบายใจเลยครับ ตอนนี้ผมสับสนกับชีวิตมาก ไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี ผมอายุ 23 แล้วครับ ผมรู้ตัวเองมานานแล้วว่าผมชอบผู้ชายด้วยกัน แต่ที่บ้าน รวมทั้งทุกคนรอบตัวผมทั้ง เพื่อน พี่ๆน้องๆ ที่ทำงาน ไม่รู้ครับว่าผมชอบทางนี้ เข้าเรื่องเลยแล้วกัน คือผมรู้จักกับเพื่อนคนนี้มาได้ประมาณปีกว่าแล้วครับ เราทำงานที่เดียวกัน มาจากต่างจังหวัดเหมือนกัน เรียนที่เดียวกัน(ตอนนี้กำลังเรียนม. รามคำแหง) อายุไล่เลี่ยกัน ผมแก่กว่าเค้าประมาณ 2 ปี ตอนแรกเรารู้จักกันในที่ทำงานครับ แรกเห็นบอกเลยว่าผมค่อนข้างหมั่นใส้เค้ามาก เพราะดูเงียบๆ หยิ่ง ขี้เก็ก แต่พอเริ่มรู้จักกันซักพักก็สนิทกันครับ เพราะเรานิสัยคล้าย ๆ กัน ชอบเที่ยวเหมือนกัน ฟังเพลงแนวเดียวกัน พอรู้จักกันได้ประมาณเกือบ ๆ 2 เดือน เราก็ย้ายมาพักอยู่ด้วยกัน เพราะเด็กจากต่างจังหวัด 2 คน ไม่มีญาติพี่น้องทั้งคู่ คิดว่าถ้าอยู่ด้วยกันก็ดี จะได้ช่วยกันหารค่าใช้จ่ายครับ บอกตามตรงเลยครับ แรกๆที่เพื่อนผมคนนี้มันย้ายมาอยู่ด้วย ผมมีความสุขมากครับ เพราะเหมือนมีอีกหนึ่งคนที่คอยเข้ามาช่วยเหลือ ทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียน ตอนนั้นผมรู้สึกได้เลยว่า ผมเริ่มชอบมันขึ้นมาแล้ว แต่มันยังไม่รู้หรอกครับว่าผมเป็นเกย์ และชอบมันอยู่ เราพักด้วยกัน ไปทำงานพร้อมกัน วันหยุดไปเที่ยวด้วยกัน สนิทกันมาก จนพี่ๆ ในที่ทำงานว่าผมกับมันเป็นคู่ขากัน อ้อ ลืมบอกไป เพื่อนผมคนนี้มีแฟนอยู่ครับเป็นผู้หญิงนะ แต่แฟนมันอยู่จังหวัดระยอง เวลาที่มันโทรคุยกันกับแฟนผมก็รู้สึกหึงแบบบอกไม่ถูก เราพักอยู่ด้วนกันเกือบปีเลยครับ หลายครั้งผมก็เคยหยอดมันไปบ้างเหมือนกันครับ เช่น บอกว่ามันน่ารักบ้าง เรียกมันว่าที่รักบ้าง มันก็ยิ้มๆ ขำๆครับ ครั้งนึงผมกับมัน ไปงานวันเกิดพี่ที่สนิทกันคนนึง ตอนนั้นเราทั้งคู่เมามาก หิ้วปีกกันกลับห้องเลย พอถึงห้องไม่รู้อะไรดลใจ หรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลล์ ผมกอดมัน และหอมแก้มมันครับ ตอนนั้นทำไปไม่ได้คิดอะไรมาก แต่มันก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร นั่งนิ่งๆให้หอมอยู่อย่างนั้นแหละ จากนั้นผมก็เผลอหลับไป ย้ำว่าหลับเป็นตายทั้งคู่ครับ ไม่มีอะไรในกอไผ่แน่นอน ผมไม่รู้ว่ามันเป็นเกย์แบบผมรึเปล่านะ เพราะคนอื่นๆจะชอบมาถามผมว่า มันเแ็นเกย์รึเปล่า ท่าทางมันให้ หล่ยคนมากครับที่มาถามผม (แต่หารู้ไม่คนที่พวกถามนี่แหละเป็นซะเอง 555+) เพื่อนผมคนี้มันเป็นคนหน้าตาดีนะครับ ยิ่งนานวันผมยิ่งรู้สึกดีกับมันครับ หลายครั้งที่เวลานอนด้วยกัน มันนอนอ่านหนังสืออยู่ ผมนอนอยู่ข้างๆ ผมก็ยื่นแขนไปพาดตัวมันไว้ ประมาณว่าเนียนกอดมันไป แปลกนะมันก็เฉยๆนะครับ ให้ผมกอดซะงั้น แต่แล้วเมื่อไม่นานมานี้ อยู่ดีๆมันก็มาบอกกับผมว่า จะแยกห้องไปอยู่ต่างหาก เพราะแฟนมาจะมาเรียนที่นี่ มาอยู่ด้วย ตอนนั้นผมอึ้งเลยครับ ทำอะไรไม่ถูก พอมันบอกแบบนี้ผมไม่คุยกับมันเลยครับ ผมว่ามันคงรู้แหละว่าทำไม เพราะการกระทำหลายๆอย่าง ที่ผมแสดง มันน่าจะรู้ แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้มากกว่า จนวันที่มันมาเก็บของจะย้ายห้องนั่นแหละครับ ผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วถามมันว่า รู้มั้ย ทำไมกูไม่คุยกับ มันเหมือนจะอึ้งครับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ ก้มหน้าก้มตาเก็บของต่อไป ผมเลยบอกมันไปทั้งหมดเลยครับว่าผมคิดยังไงกับมัน มันก็ยังนิ่งเงียบเหมือนเดิม เก็บของเสร็จแล้วมันไม่ตอบอะไร ไม่พูดอะไรกับผมซักคำเลยครับ มันก็เดินออกจากห้องไป พอมันย้ายห้องออกไป เราสองคนไม่คุยกันนานมากครับ เกือบๆเดือนเห็นจะได้ เพิ่งจะเริ่มคุยกันอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี่เอง แต่มันคุยกันไม่สนิทใจหรอกครับ บางทีผมก็แอบเสียใจนะว่าไม่น่าบอกมันเลยว่าผมชอบมัน แต่ก็อย่างว่า เวลาเราชอบใครสักคนแล้วไม่บอกไป มันทรมานมากนะครับ ทุกวันนี้ ผมก็อยู่ห้องคนเดียว ทำอะไรคนเดียวเหมือนที่ผ่านๆมา
ส่วนแฟนของมันก็มาหามันบ้างครับ เดือนละประมาณ 1-2ครั้ง จะมาช่วงสอบ ตอนเจอกันที่ทำงานผมกับมันก็ทักทายกันปกติครับ ผมว่าทุกคนที่ทำงานเค้าดูออกนะว่าผมกับมันมีปัญหากัน เพราะแต่ก่อนเราสนิทกันมาก ไปไหนไปกัน แต่นอนนี้คุยกันน้อยมากครับ ตอนนี้ผมยังทำใจไม่ได้เลยครับ มันเจ็บมากกับการที่เรามีปัญหาแต่ปรึกษาใครไม่ได้ เก็บไว้คนเดียวตลอด
จะปรึกษากับพ่อแม่ก็ไม่ได้ เพราะอย่างที่บอกครับ เค้าคิดว่าผมเป็นผู้ชายแท้ เพราะตอนเรียนผมเคยคบกับผู้หญิงครับ ถามว่าตอนนั้นผมรักผู้หญิงคนนั้นมั้ย ตอบได้เลยว่ารักครับ รักมากๆด้วย แต่เขาก็ไปมีแฟนใหม่ ตอนนั้นผมเสียใจมากเหมือนกัน ทำใจนานมากครับกว่าจะลืมได้ แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกว่ามันเจ็บกว่าครั้งนั้นมาก เพราะยังต้องเจอหน้ากันทุกวันครับ
เรื่องนี้ผมโทษใครเลยครับ โทษตัวเองนี่แหละ ที่ปล่อยใจไปกับเรื่องแบบนี้ ผมรู้ดีครับว่าความรักแบบ ชาย-ชาย มันสมหวังยาก แต่มันก็รักไปแล้ว ทุกวันนี้มีผู้หญิงมาชอบผมเหมือนกันครับ ผมก็ลองคุยๆดู แต่มันก็ไม่ใช่ ก็บอกเลิกไป ผมไม่อยากหลอกเค้าครับ เพราะผมรู้อยุ่แก่ใจว่าผมยังลืมเพื่อนผมไม่ได้ ไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นต้องมาเสียใจทีหลังเพราะความโลเลของผม ตอนนี้ก็ได้แต่หน้าชื่นอกตรมครับ ไปทำงานก็ต้องทำหน้ายิ้มแย้มตามปกติ แต่ข้างในยังเจ็บเหมือนเดิมครับ บางทีผมเคยคิดนะว่าชาติก่อนทำกรรมอะไรไว้ ทำไมเราไม่เกิดมาเป็นชายเต็มร้อยเหมือนคนอื่น คนคู่รักชายหญิงทั่วไป ผมอิจฉาเค้ามากครับ ทุกวันนี้นอกจากต้องหลอกคนทั้งโลกแล้ว ยังต้องมาหลอกตัวเองอีก ผมเคยคิดนะว่าจะบอกเรื่องนี้กับที่บ้าน แต่มันยังไม่กล้าพอครับ เพราะผมเป็นลูกคนเดียว ต้องทำงานหาเงินส่งทางบ้าน ประกอบกับครอบครัวผมเป็นคนต่างจังหวัด ซึ่งเขาจะรับไม่ได้กับเรื่องแบบนี้ครับ ถ้าผมบอกไปแล้ว กลัวพ่อแม่ผมเค้าอายคนอื่นเค้า บางครั้งเวลาแม่โทรมาหา ผมก็อยากระบายเรื่องนี้ให้เค้าฟังนะครับ แต่มันทำไม่ได้จริง ๆ เหมือนตัวเองต้องแบกโลกไว้คนเดียว ทุกวันนี้ พอมีเพื่อนเก่าหรือญาติมาเจอ เขาก็จะถามว่ามีแฟนรึยัง พอผมตอบว่ายัง ทุกคนก็จะถามเหมือนกันหมด ว่าทำไม ไม่มีแฟนหน้าตาก็ดี ผมก็ไม่ตอบอะไรครับ ได้แต่ตอบขำๆเล่นๆไป ที่จริงผมก็อยากมีนะครับ แต่ตราบใดที่ผมยังลืมเพื่อนผมคนนั้นไม่ได้ ผมไม่อยากทำให้อีกคนเจ็บครับ
สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคนนะครับที่เข้ามาอ่าน นี่เป็นครั้งแรกเลยครับที่ผม ตั้งกระทู้ และเป็นครั้งแรกที่พิมพ์อะไรได้ยาวขนาดนี้ ถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้ ผมว่าความอดทนคุณสูงมากนะ 555+
ที่จริงผมก็แค่อยากระบายเฉยๆครับ เพราะผมเชื่อว่าหลายคนอาจจะมี เรื่องราวคล้ายๆผม เพราะเก็บไว้คนเดียวผมคงอกแตกตายแน่
ขอบคุณทุกคนมากๆนะครับที่เข้ามาอ่าน สวัสดีครับ
ตอนนี้ผมสับสนมากครับ ชอบเพื่อนผู้ชายเหมือนกัน
ผมมีเรื่องไม่สบายใจเลยครับ ตอนนี้ผมสับสนกับชีวิตมาก ไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี ผมอายุ 23 แล้วครับ ผมรู้ตัวเองมานานแล้วว่าผมชอบผู้ชายด้วยกัน แต่ที่บ้าน รวมทั้งทุกคนรอบตัวผมทั้ง เพื่อน พี่ๆน้องๆ ที่ทำงาน ไม่รู้ครับว่าผมชอบทางนี้ เข้าเรื่องเลยแล้วกัน คือผมรู้จักกับเพื่อนคนนี้มาได้ประมาณปีกว่าแล้วครับ เราทำงานที่เดียวกัน มาจากต่างจังหวัดเหมือนกัน เรียนที่เดียวกัน(ตอนนี้กำลังเรียนม. รามคำแหง) อายุไล่เลี่ยกัน ผมแก่กว่าเค้าประมาณ 2 ปี ตอนแรกเรารู้จักกันในที่ทำงานครับ แรกเห็นบอกเลยว่าผมค่อนข้างหมั่นใส้เค้ามาก เพราะดูเงียบๆ หยิ่ง ขี้เก็ก แต่พอเริ่มรู้จักกันซักพักก็สนิทกันครับ เพราะเรานิสัยคล้าย ๆ กัน ชอบเที่ยวเหมือนกัน ฟังเพลงแนวเดียวกัน พอรู้จักกันได้ประมาณเกือบ ๆ 2 เดือน เราก็ย้ายมาพักอยู่ด้วยกัน เพราะเด็กจากต่างจังหวัด 2 คน ไม่มีญาติพี่น้องทั้งคู่ คิดว่าถ้าอยู่ด้วยกันก็ดี จะได้ช่วยกันหารค่าใช้จ่ายครับ บอกตามตรงเลยครับ แรกๆที่เพื่อนผมคนนี้มันย้ายมาอยู่ด้วย ผมมีความสุขมากครับ เพราะเหมือนมีอีกหนึ่งคนที่คอยเข้ามาช่วยเหลือ ทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียน ตอนนั้นผมรู้สึกได้เลยว่า ผมเริ่มชอบมันขึ้นมาแล้ว แต่มันยังไม่รู้หรอกครับว่าผมเป็นเกย์ และชอบมันอยู่ เราพักด้วยกัน ไปทำงานพร้อมกัน วันหยุดไปเที่ยวด้วยกัน สนิทกันมาก จนพี่ๆ ในที่ทำงานว่าผมกับมันเป็นคู่ขากัน อ้อ ลืมบอกไป เพื่อนผมคนนี้มีแฟนอยู่ครับเป็นผู้หญิงนะ แต่แฟนมันอยู่จังหวัดระยอง เวลาที่มันโทรคุยกันกับแฟนผมก็รู้สึกหึงแบบบอกไม่ถูก เราพักอยู่ด้วนกันเกือบปีเลยครับ หลายครั้งผมก็เคยหยอดมันไปบ้างเหมือนกันครับ เช่น บอกว่ามันน่ารักบ้าง เรียกมันว่าที่รักบ้าง มันก็ยิ้มๆ ขำๆครับ ครั้งนึงผมกับมัน ไปงานวันเกิดพี่ที่สนิทกันคนนึง ตอนนั้นเราทั้งคู่เมามาก หิ้วปีกกันกลับห้องเลย พอถึงห้องไม่รู้อะไรดลใจ หรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลล์ ผมกอดมัน และหอมแก้มมันครับ ตอนนั้นทำไปไม่ได้คิดอะไรมาก แต่มันก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร นั่งนิ่งๆให้หอมอยู่อย่างนั้นแหละ จากนั้นผมก็เผลอหลับไป ย้ำว่าหลับเป็นตายทั้งคู่ครับ ไม่มีอะไรในกอไผ่แน่นอน ผมไม่รู้ว่ามันเป็นเกย์แบบผมรึเปล่านะ เพราะคนอื่นๆจะชอบมาถามผมว่า มันเแ็นเกย์รึเปล่า ท่าทางมันให้ หล่ยคนมากครับที่มาถามผม (แต่หารู้ไม่คนที่พวกถามนี่แหละเป็นซะเอง 555+) เพื่อนผมคนี้มันเป็นคนหน้าตาดีนะครับ ยิ่งนานวันผมยิ่งรู้สึกดีกับมันครับ หลายครั้งที่เวลานอนด้วยกัน มันนอนอ่านหนังสืออยู่ ผมนอนอยู่ข้างๆ ผมก็ยื่นแขนไปพาดตัวมันไว้ ประมาณว่าเนียนกอดมันไป แปลกนะมันก็เฉยๆนะครับ ให้ผมกอดซะงั้น แต่แล้วเมื่อไม่นานมานี้ อยู่ดีๆมันก็มาบอกกับผมว่า จะแยกห้องไปอยู่ต่างหาก เพราะแฟนมาจะมาเรียนที่นี่ มาอยู่ด้วย ตอนนั้นผมอึ้งเลยครับ ทำอะไรไม่ถูก พอมันบอกแบบนี้ผมไม่คุยกับมันเลยครับ ผมว่ามันคงรู้แหละว่าทำไม เพราะการกระทำหลายๆอย่าง ที่ผมแสดง มันน่าจะรู้ แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้มากกว่า จนวันที่มันมาเก็บของจะย้ายห้องนั่นแหละครับ ผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วถามมันว่า รู้มั้ย ทำไมกูไม่คุยกับ มันเหมือนจะอึ้งครับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ ก้มหน้าก้มตาเก็บของต่อไป ผมเลยบอกมันไปทั้งหมดเลยครับว่าผมคิดยังไงกับมัน มันก็ยังนิ่งเงียบเหมือนเดิม เก็บของเสร็จแล้วมันไม่ตอบอะไร ไม่พูดอะไรกับผมซักคำเลยครับ มันก็เดินออกจากห้องไป พอมันย้ายห้องออกไป เราสองคนไม่คุยกันนานมากครับ เกือบๆเดือนเห็นจะได้ เพิ่งจะเริ่มคุยกันอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี่เอง แต่มันคุยกันไม่สนิทใจหรอกครับ บางทีผมก็แอบเสียใจนะว่าไม่น่าบอกมันเลยว่าผมชอบมัน แต่ก็อย่างว่า เวลาเราชอบใครสักคนแล้วไม่บอกไป มันทรมานมากนะครับ ทุกวันนี้ ผมก็อยู่ห้องคนเดียว ทำอะไรคนเดียวเหมือนที่ผ่านๆมา
ส่วนแฟนของมันก็มาหามันบ้างครับ เดือนละประมาณ 1-2ครั้ง จะมาช่วงสอบ ตอนเจอกันที่ทำงานผมกับมันก็ทักทายกันปกติครับ ผมว่าทุกคนที่ทำงานเค้าดูออกนะว่าผมกับมันมีปัญหากัน เพราะแต่ก่อนเราสนิทกันมาก ไปไหนไปกัน แต่นอนนี้คุยกันน้อยมากครับ ตอนนี้ผมยังทำใจไม่ได้เลยครับ มันเจ็บมากกับการที่เรามีปัญหาแต่ปรึกษาใครไม่ได้ เก็บไว้คนเดียวตลอด
จะปรึกษากับพ่อแม่ก็ไม่ได้ เพราะอย่างที่บอกครับ เค้าคิดว่าผมเป็นผู้ชายแท้ เพราะตอนเรียนผมเคยคบกับผู้หญิงครับ ถามว่าตอนนั้นผมรักผู้หญิงคนนั้นมั้ย ตอบได้เลยว่ารักครับ รักมากๆด้วย แต่เขาก็ไปมีแฟนใหม่ ตอนนั้นผมเสียใจมากเหมือนกัน ทำใจนานมากครับกว่าจะลืมได้ แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกว่ามันเจ็บกว่าครั้งนั้นมาก เพราะยังต้องเจอหน้ากันทุกวันครับ
เรื่องนี้ผมโทษใครเลยครับ โทษตัวเองนี่แหละ ที่ปล่อยใจไปกับเรื่องแบบนี้ ผมรู้ดีครับว่าความรักแบบ ชาย-ชาย มันสมหวังยาก แต่มันก็รักไปแล้ว ทุกวันนี้มีผู้หญิงมาชอบผมเหมือนกันครับ ผมก็ลองคุยๆดู แต่มันก็ไม่ใช่ ก็บอกเลิกไป ผมไม่อยากหลอกเค้าครับ เพราะผมรู้อยุ่แก่ใจว่าผมยังลืมเพื่อนผมไม่ได้ ไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นต้องมาเสียใจทีหลังเพราะความโลเลของผม ตอนนี้ก็ได้แต่หน้าชื่นอกตรมครับ ไปทำงานก็ต้องทำหน้ายิ้มแย้มตามปกติ แต่ข้างในยังเจ็บเหมือนเดิมครับ บางทีผมเคยคิดนะว่าชาติก่อนทำกรรมอะไรไว้ ทำไมเราไม่เกิดมาเป็นชายเต็มร้อยเหมือนคนอื่น คนคู่รักชายหญิงทั่วไป ผมอิจฉาเค้ามากครับ ทุกวันนี้นอกจากต้องหลอกคนทั้งโลกแล้ว ยังต้องมาหลอกตัวเองอีก ผมเคยคิดนะว่าจะบอกเรื่องนี้กับที่บ้าน แต่มันยังไม่กล้าพอครับ เพราะผมเป็นลูกคนเดียว ต้องทำงานหาเงินส่งทางบ้าน ประกอบกับครอบครัวผมเป็นคนต่างจังหวัด ซึ่งเขาจะรับไม่ได้กับเรื่องแบบนี้ครับ ถ้าผมบอกไปแล้ว กลัวพ่อแม่ผมเค้าอายคนอื่นเค้า บางครั้งเวลาแม่โทรมาหา ผมก็อยากระบายเรื่องนี้ให้เค้าฟังนะครับ แต่มันทำไม่ได้จริง ๆ เหมือนตัวเองต้องแบกโลกไว้คนเดียว ทุกวันนี้ พอมีเพื่อนเก่าหรือญาติมาเจอ เขาก็จะถามว่ามีแฟนรึยัง พอผมตอบว่ายัง ทุกคนก็จะถามเหมือนกันหมด ว่าทำไม ไม่มีแฟนหน้าตาก็ดี ผมก็ไม่ตอบอะไรครับ ได้แต่ตอบขำๆเล่นๆไป ที่จริงผมก็อยากมีนะครับ แต่ตราบใดที่ผมยังลืมเพื่อนผมคนนั้นไม่ได้ ผมไม่อยากทำให้อีกคนเจ็บครับ
สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคนนะครับที่เข้ามาอ่าน นี่เป็นครั้งแรกเลยครับที่ผม ตั้งกระทู้ และเป็นครั้งแรกที่พิมพ์อะไรได้ยาวขนาดนี้ ถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้ ผมว่าความอดทนคุณสูงมากนะ 555+
ที่จริงผมก็แค่อยากระบายเฉยๆครับ เพราะผมเชื่อว่าหลายคนอาจจะมี เรื่องราวคล้ายๆผม เพราะเก็บไว้คนเดียวผมคงอกแตกตายแน่
ขอบคุณทุกคนมากๆนะครับที่เข้ามาอ่าน สวัสดีครับ