หรือจะต้องไฝ้ว

เหนภาพบางคนยิ้มแย้มแจ่มใส ภาคภูมิใจที่ได้ออกไปร่วมุมนุมปิดกรุงเทพกับ กปปส บางคน เอามาโพสเฟส โพส ไอจี มีหลายคนมาโพสตอบยกย่อง บ้างก็อวยพรให้ได้ชัยชนะ ตัวผมเหนกับสะเทือนใจ จนน้ำตาคลอ เพราะห้วงความคิด มันย้อนกลับไปบ่ายเมื่อวาน ที่เปิดไปฟังวิทยุ ชุมชนของเสื้อแดงช่องหนึ่ง มีผู้หญิงคนหนึ่งโทรเข้ามาในรายการ ด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น ว่าเครียดมากที่ม๊อบจะปิด กทม เพาะเธอต้องเข้าไปเอาของมาขาย ขณะที่พูด เสียงสะอึกสะอื้นของเธอก็ยิ่งดังขึ้น จนแทบจับใจความไม่ได้ คร่าว ๆ ว่า เธอต้องไปซื้อของมาขายทุกวัน กำไรก็พอใช้จ่าย วันต่อวัน ขายวันนี้ได้ พรุ่งนี้ก็เอาไปซื้อของมาขายต่อ วนต่อวัน ใช้ชีวิตกับลูกชายหนึ่งคน สามีก็เลิกกันไปนานแล้ว
                     นี่แหละชีวิตครับ ชีวิตจริง ๆ ทีมันน้ำเน่าเหมือนละครหลังข่าว ชุดความจริงสองชุด ที่ต่างการกระทำ ต่างความรู้สึก ผมไม่รู้ว่าการปิด กทม มันจะทำให้เกิดเรื่องน้ำเน่าแบบนี้อีกมากแค่ไหน และจะมีที่น้ำเน่ากว่านี้หรือไม่ แต่ที่รู้แน่ ๆ ความเชื่ออย่างแรงกล้า ของคนกลุ่มหนึ่ง ที่เชื่อว่าสิ่งที่พวกเขาทำอยู่ คือการทำเพื่อชาต คือการทำความดี มันมีมุมอีกมุมหนึ่งที่เปนผลให้คนจำนวนหนึ่งซึ่งไม่รู้เท่าไหร่ที่ต้องยากลำบากเดือดร้อนอย่างแสนสาหัส เพราะสิ่งที่พวกคุณทำอยู่ ประเทศนี้เปนของคนทุกคน ประชาชนก็หมายถึงคนทุกคน เพราะฉะนั้น ไม่ว่าสีเสื้อไหน กลุ่มประชาชนกลุ่มใด จะเอาคำว่าประชาชนมาเคลมและสร้างความชอบธรรมให้กับกลุ่มของตนว่าคือประชาชนทั้งหมดของปรเทศนี้
                      ความเชื่ออย่างแรงกล้าที่มากเกินไป จนละเลยและมองข้ามประชาชนกลุ่มอื่น ๆทีอยู่ร่วมประเทศ และลืมฉุกคิดไปว่า ต่อให้คุณมีอำนาจมากมายจนทำให้ทุกคนต้องทำตามในสิ่งที่พวกคุณต้องการได้ พวกคุณก็ไม่สามารถบังคับให้ทุกคนคิดเหมือนคุณได้อย่างแน่นอน 150 ปีก่อน ลินคอนส์ ปธน สหรัฐกล่าวไว้ คนทุกคนเท่าเทียมกัน 150 ปีให้หลัง ประเทศไทยยังคงไม่เข้าใจในหลักการนี้ มีคนกลุ่มหนึ่งทีคิดว่าพวกเขามีความรู้ มีความคิดที่ดีกว่า พวกเขาจึงเลือกที่จะเชื่อและสนับสนุนกลุ่มคนที่คิดเหมือน ๆ กับพวกเขา และเพิกเฉย มองไม่เหนความสำคัญของคนอื่น พยามจะกำหนดกฎเกณที่ไม่เท่าเทียมให้สังคม พยายามริดรอนสิทธิของคนอื่นเพราะฉะนั้นไม่ว่าคุณจะอ้างเหตุผลใดก็ตาม คุณได้ละเลยและเปนปฎิปักษ์ต่อวืถีแห่งประชาธิปไตย เพราะเมื่อใด สิทธิถูกจำกัด เสรีภาพก็จะถูกจำกัดตาม ซึ่งนั่นมันก็เท่ากับไม่มีความเสมอภาคตามมาอีกด้วย แล้วประเทศไทยจะอยู่ร่วมกันได้อย่างไรถ้าเลือกที่จะทำอะไรแบบนี้เพื่อให้คนอื่น ๆ ยอมทำในสิ่งที่คุณต้องการ ความขัดแย้งที่มันแสดงออกเปนการกระทำ จนละเลยและละเมิดกฎกติกาในการอยู่ร่วมกัน สุดท้ายถ้าเหตผลใช้ไม่ได้ กติกากลายเปนเรื่องไม่มีความหมาย ก็คงต้องออกมาห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างหนึ่ง ใช่ไหม อยากให้ประเทศไทยเปนเช่นนั้นหรือ ถามใจคุณดู ส่วนตัวผมที่สุดถ้ากฎกติกาบ้านนี้เมืองนี้มันล้มเหลมันไร้ค่า ผมก็คงไมยึดกติกาของการอยู่ร่วมใด ๆ เช่นกัน ถึงตอนนั้นมันก็ต้องไฝ้วกันอย่างเดียว ใครมากกว่า ใครเข้มแข็งกว่า ใครแข็งแรง ใครอดทนกว่า จะได้รู้กันไป