อย่าหาว่าผมดาม่าเลยนะครับ วันนี้ไปเจอมาต่อหน้า ไม่ไหวจริงๆ
เรื่องมีอยู่ว่า ผมไปต่อแถวกดเงินที่ตู้ ATM อยู่หน้าธนาคารแห่งหนึ่ง(ธนาคารตั้งอยู่ในศูนย์อาหาร) และแน่นอนว่าจะต้องมียาม คอยยืนเปิด-ปิดประตูให้ลูกค้าเข้าออก
และอยู่ๆ ก็เห็นพนักงานธนาคารหญิง หน้าตาดี เดินเปิดประตูออกมา โดยที่ในมือถือจานข้าวอยู่ 1 ใบ พร้อมกับเศษอาหาร ที่กินเหลือ ส่งให้คุณลุงยาม หน้าตาเฉยเลย ลุงยามแกก็ทำหน้างงๆ และพนักงานสาวคนนั้นก็มองพร้อมยิ้มเล็กๆ ถึงตอนนี้ลุงยามแกคงเข้าใจแล้วล่ะครับว่า จะให้แกเดินไปวางให้ที่โต๊ะในศูนย์อาหาร ซึ่งอยู่ห่างไปแค่ไม่เกิน 10 เมตรจริงๆ
ตอนนั้นผมยืนดูอยู่ พร้อมมีคำถามในใจ
- อีกแค่ไม่เกิน 10 เมตร ทำไมคุณคนสวยไม่เดินไปวางเอง
- ตอนนั้นลูกค้าในธนาคารก็ไม่เยอะ ถ้าเยอะก็ว่าไปอย่าง
-ฯลฯ
แต่ถ้ามองอีกมุม ลุงแกอาจจะไม่คิดอะไร แค่น้ำใจเล็กๆ เดินเอาจานไปวางให้ ไม่ได้หนักหนาอะไร
แต่สำหรับผมแล้วมองว่าสิ่งของที่คุณกินเหลือ มันควรจะเป็นความรับผิดชอบของคุณไม่ใช่หรอ แล้วมันก็ไม่ได้นักหนาอะไรเลย แค่เดินไปวางที่โต๊ะใกล้ๆ
ไม่รู้ผมคิดมากไปหรือเปล่า เพื่อนๆ คิดอย่างไรกับเหตุการณ์นี้บ้างครับ
คนสวย แต่งตัวดี ถ้าทำแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ
เรื่องมีอยู่ว่า ผมไปต่อแถวกดเงินที่ตู้ ATM อยู่หน้าธนาคารแห่งหนึ่ง(ธนาคารตั้งอยู่ในศูนย์อาหาร) และแน่นอนว่าจะต้องมียาม คอยยืนเปิด-ปิดประตูให้ลูกค้าเข้าออก
และอยู่ๆ ก็เห็นพนักงานธนาคารหญิง หน้าตาดี เดินเปิดประตูออกมา โดยที่ในมือถือจานข้าวอยู่ 1 ใบ พร้อมกับเศษอาหาร ที่กินเหลือ ส่งให้คุณลุงยาม หน้าตาเฉยเลย ลุงยามแกก็ทำหน้างงๆ และพนักงานสาวคนนั้นก็มองพร้อมยิ้มเล็กๆ ถึงตอนนี้ลุงยามแกคงเข้าใจแล้วล่ะครับว่า จะให้แกเดินไปวางให้ที่โต๊ะในศูนย์อาหาร ซึ่งอยู่ห่างไปแค่ไม่เกิน 10 เมตรจริงๆ
ตอนนั้นผมยืนดูอยู่ พร้อมมีคำถามในใจ
- อีกแค่ไม่เกิน 10 เมตร ทำไมคุณคนสวยไม่เดินไปวางเอง
- ตอนนั้นลูกค้าในธนาคารก็ไม่เยอะ ถ้าเยอะก็ว่าไปอย่าง
-ฯลฯ
แต่ถ้ามองอีกมุม ลุงแกอาจจะไม่คิดอะไร แค่น้ำใจเล็กๆ เดินเอาจานไปวางให้ ไม่ได้หนักหนาอะไร
แต่สำหรับผมแล้วมองว่าสิ่งของที่คุณกินเหลือ มันควรจะเป็นความรับผิดชอบของคุณไม่ใช่หรอ แล้วมันก็ไม่ได้นักหนาอะไรเลย แค่เดินไปวางที่โต๊ะใกล้ๆ
ไม่รู้ผมคิดมากไปหรือเปล่า เพื่อนๆ คิดอย่างไรกับเหตุการณ์นี้บ้างครับ