ไม่ไหวแล้วกับฉากนี้ อ่านไปใจเต้นไป ฟินๆๆๆครูจีกับโสภิตอย่างแรงเลยค่ะ
ขอนั่งพับเพียบรอฉากนี้อย่างเงียบๆ อิอิอิ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ “คุณเชื่อแล้วใช่มั้ย ว่าบริษัทพี่ชายคุณขนไม้เถื่อน โดยมีนายพงษ์คอยหนุนหลังสนับสนุน”
“ชั้นยังไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น นายชีพอาจจะทำงานให้ใครก็ได้อย่าลืมสิ ตอนคุณบุกโรงไม้ คุณเจอหลักฐานอะไรซักชิ้นมั้ย”
จีรณะยิ้มเยาะ “คุณนี่สมกับเป็นลูกแม่เลี้ยงอมราจริงๆ ปกป้องทั้งพี่ชาย ทั้งผู้ชายที่แม่เลือกให้ ขอให้สมรักสมปรารถนาเร็วๆนะครับ”
โสภิตย้อน “แน่นอน กลับไปคราวนี้ ชั้นไม่ปล่อยให้คุณพงษ์หลุดมือหรอก”
จีรณะยั่ว ยื่นหน้ามาหา “ถ้าเค้าเชื่อนะ ว่าที่เราอยู่ด้วยกันสองคืนเนี่ย เรานอนจ้องตากันเฉยๆ รวมถึงคืนที่กระท่อมด้วย”
“ปากเสีย” โสภิตตบเพี๊ยะ
จีรณะจับที่ตาร้องลั่น “โอ๊ย...เล็บคุณ”
“ไหน เป็นไรมากมั้ย”
โสภิตตกใจ พยายามดึงมือออก แล้วประคองหน้าจีรณะมองที่ตา ดูว่าเจ็บจริงมั้ย สองคนจ้องกันนิ่ง ก่อนใบหน้าจะโน้มเข้าหากันเหมือนมีแรงดึงดูด
ทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่มลึกซึ้ง มีแรงรักในหัวใจกันและกันเป็นพาหะ 
[พรมแดนหัวใจ] กรี๊ดๆๆๆฟินครูจีกับโสภิต ขอนั่งรอฉากนี้อย่างเงียบๆ
ขอนั่งพับเพียบรอฉากนี้อย่างเงียบๆ อิอิอิ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้