ความว่า........



ปีใหม่ เพื่อนๆที่ปั่นจักรยานรุ่นเดียวกัน เรียนมาด้วยกัน นัดหมายกัน  เราจะปั่นไปสวัสดีปีใหม่ครู
ที่เคยสอนเรามาเมื่อนานมาแล้ว วางแผนการเดินทางกันว่า จะไปหาสองท่าน แต่จะได้เจอสี่ท่าน
เพราะภรรยาท่านก็เป็นครูเหมือนกัน

พวกเราเตรียมกระเช้าของขวัญ 2 กระเช้า ผูกท้ายรถมินิ กับ ทัวร์ริ่ง กระเช้าไม่ใหญ่ แต่เปี่ยมด้วยความรัก
ครูสองท่านแรก ตอนนี้ 87 กับ 82 ปี ยังแข็งแรง เดินห้างทุกวัน เพื่อออกกำลังกาย  พวกเรามอบกระเช้าสวัสดีปีใหม่
ที่ยับย่นเพราะโดนผูกสายรัดซะแน่นหนา  ครู ให้พรพร้อมบอกว่า
“ไม่เคยมีลูกศิษย์ คนไหนปั่นจักรยานมาหาครูเลย พวกเธอมาด้วยความตั้งใจจริงๆ “

ทำให้พวกเรากลับมานึกว่า จริงๆจักรยาน มันก็สื่อความตั้งใจได้อย่างยอดเยี่ยม พวกเราขับรถไปหาท่าน สบายกว่าเยอะ
กระเช้าเลือกใหญ่ๆ สวยๆได้ ไม่ยับย่น แต่ครั้งนี้พวกเราได้สื่อถึงความตั้งใจมาหาท่าน จนท่านออกปากชม

ที่หมายสอง จากฝั่งธน ข้ามมาฝั่งเทพ  ช่วงบางเขน รถเยอะติดยาว เราไปกันอย่างซอกแซก แต่เท่มาก
เพราะไหลไปเรื่อย ไม่ต้องติดแหง็กเหมือนรถเก๋ง ติดเต็มที่ก็แค่ไฟแดง

ครูสองท่าน ออกมาต้อนรับแบบตกใจ ที่เห็นพวกเราปั่นจักรยานกันมา กระเช้าที่ยับย่นอันที่สองถูกส่งมอบให้ครู
ในวัย 84 กับ 82 ปี พร้อมรับพรอันประเสริฐจากท่านทั้งสอง แล้วบทสนทนาย้อนอดีต และปัจจุบันก็เริ่ม  
ในบทสนทนา ครูถามว่า จักรยานคันไหน ปั่นไปไกลที่สุด ?
ผมตอบว่า ของ เอ (นามสมมุติ) ครับ ปั่นไปลาวมาแล้ว
เจ้าเอ ย้อนกลับ ของไอ้บี (นามสมมุติผม) ครับ มันปั่นไปทั่วประเทศแล้ว เหนือ-ใต้-ออก-ตก
ผมแย้งต่อ ลาวสิครับไกลกว่า ดูจากแผนที่ก็ได้
ครูหัวเราะ แล้วบอกว่า  “เออ เกี่ยงกันไม่เก่งแบบนี้แหละดี การถ่อมตน เป็นเสน่ที่น่ารัก ใช้ได้กับทุกสังคม
คนขี้โม้โอ้อวด ต่อให้เป็นเรื่องจริง คนฟังก็ไม่ชอบ คนถ่อมตน ต่อให้เป็นเรื่องไม่จริง คนฟังก็จะนึกเอ็นดูรักใคร่”

คนเป็นครู จะนานแค่ไหน ยังไงก็เป็นครู พร่ำสอนลูกศิษย์ตลอดเวลา

มีความสุขกับการปั่นจักรยานนะครับ........สวัสดีครับ.