ประเทศไทยได้รับประชาธิปไตยมาจากพระมหากรุณาธิคุณที่เปี่ยมด้วยเมตตาต่อผสกนิกรชาวไทยของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 ที่พระราชทานอำนาจอันเป็นสิทธิของพระองค์ให้แก่ประชาชนของพระองค์โดยมิยินยอมที่จะยกอำนาจให้แก่ผู้ใด/คณะใดดังกระแสรับสั่งที่ทรงกล่าวไว้ในพระราชหัตถเลขาดังนี้
" ข้าพเจ้ามีความเต็มใจที่จะสละอำนาจอันเป็นของ ข้าพเจ้าอยู่แต่เดิมให้แก่ราษฎรโดยทั่วไป แต่ข้าพเจ้าไม่ยินยอมยกอำนาจทั้งหลายของข้าพเจ้าให้แก่ผู้ใด คณะใดโดยเฉพาะเพื่อใช้อำนาจนั้นโดย สิทธิขาด และโดยไม่ฟังเสียงอันแท้จริงของราษฎร "
ซึ่งต่อมาการได้ประชาธิปไตยมาโดยง่ายของประชาชนชาวไทยทำให้ไม่เกิดความหวงแหนซึ่งสิทธิเสรีภาพของประชาชน ซึ่งสถานการณ์ปัจจุบันกลุ่มคนซึ่งยังคงสแวงหาอำนาจตั้งแต่อดีตตราปจนถึงปัจจุบันยังคงพยายามจะคงไว้ซึ่งอำนาจการปกครองที่ใช้วิธีเหยียบย่ำกดหัวประชาชนที่ด้อยโอกาสทางสังคมกว่ากลุ่ม/คณะของตนเอาไว้ให้นานที่สุดโดยไม่เลือกวิธิการที่จะได้มาและเหยียบย่ำศักศรีแห่งความเป็นมนุษย์ที่คนทุกคนควรมีเท่ากัน พร้อมกันนี้ยังสร้างบาดแผลร้ายที่เรียกว่าความแตกแยกของคนในชาติให้ฝังรากลึกในจิตวิญญาณของประชาชนชาวไทย
บัดนี้จึงถึงเวลาแล้วที่เหล่าเสรีชนที่รักและยึดมั่นในเสรีภาพและประชาธิปไตยที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 ทรงมีพระเมตตราประทานให้แก่ปวงชนชาวไทยจะช่วยกันพิทักษ์รักษาไว้ซึ่งประชาธิปไตยให้อยู่คู่ประเทศไทยต่อไปตราบชั่วลูกชั่วหลาน