คือเป็นเรื่องของเรากับพ่อค่ะ
ก่อนหน้านี้ เรากับพ่อ ก็เหมือนพ่อลูกทั่ว ๆ ไป มีปัญหาอะไรก็ปรึกษาได้ตลอด
แต่อาจเพราะเราเป็นผู้หญิง เลยอาจจะคุยกับแม่มากกว่าบ้าง แต่ก็เป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ
จนกระทั่งเมื่อวันก่อน เรา แม่ และ พ่อ ออกไปกินข้าวแถวบ้าน
พ่อเราเป็นคนดื่ม แต่ก็ยังน้อยกว่าเมื่อก่อน ที่ดื่มเยอะมาก
ระหว่างกลับบ้าน พ่อเราบอกให้เรากับแม่กลับไปก่อน พ่อขอแวะที่ ๆ นึงก่อน
เรากับแม่เลยเดินกลับบ้านก่อน
พอกลับมาถึงห้อง อยู่ดี ๆ เราก็คิดมากขึ้นมา ว่าพ่อไปไหน ไปทำอะไร
เพราะก่อนหน้านี้ ตอนเราอยู่ ม.3 เราเคยเจอข้อความในโทรศัพท์ เหมือนเป็นกิ๊กของพ่อส่งมา
แต่เราก็ไม่เคยเล่า ถาม หรืออะไรกับใครทั้งนั้น ได้แต่เก็บไว้เพราะกลัวว่าแม่จะรู้
และอีกเหตุการณ์นึงคือ เราเคยเจอพ่อนั่งกินข้าวกับผู้หญิงคนนึง
เราถามไปแล้ว ว่าพ่อไปกับใคร พ่อก็บอกว่าเป็นเพื่อนที่ทำงาน
แต่เรารู้ว่าพ่อโกหก อยู่ดีๆ เหมือนเราก็คิดถึงเรื่องพวกนี้ขึ้นมา
เราเลยโทรไปหาพ่อ ว่าอยู่ไหน แล้วจะกลับเมื่อไหร่
ให้แวะมาหาเราหน่อยได้ไหม เรามีเรื่องจะคุยด้วย
สักพักพ่อก็กลับมาและมาคุยกับเราที่ห้อง
เราเลยพูดเรื่องทุกอย่างที่รู้ และรู้สึก
อารมณ์คือเราไม่อยากให้แม่เสียใจ ไม่อยากให้พ่อที่เรารักและเห็นว่าเป็นฮีโร่มาตลอด
เป็นแบบนี้ พ่อก็อธิบายให้เราฟัง ว่าไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด แต่เรื่องในอดีต
มันเป็นแค่อดีตไปแล้ว พ่อขอโทษที่ทำให้เราผิดหวัง
แต่มันแก้ไม่ได้แล้ว พ่ออยากให้เราดูสิ่งที่พ่อทำ ตอนนี้
เรารู้ว่าพ่อทำเพื่อครอบครัวเรามาก แต่เราเคยเห็นภาพแบบนั้น
เลยทำให้มันยังติดอยู่ในใจ จนถึงตอนนี้
ตอนนี้ พ่อกับเราเหมือนมีระยะห่าง
เราบอกพ่อว่า เรามาเริ่มกันใหม่ ให้ลืมเรื่องเก่า ๆ ไป เราเข้าใจ
ยังไงพ่อเราก้ยังเป็นฮีโร่ของเราตลอด
เราก็พยายามทำตัวปกติ คุยกับพ่อ
แต่เหมือนทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม พ่อเราเงียบ ไม่พูด
เรารู้ว่าเราอาจจะผิด ที่ไปขุดอดีตขึ้นมา
ตอนนี้รู้สึกแย่มาก แต่อีกใจนึงก้โล่งใจ
ที่พ่อบอกว่ามันจะไม่มีอีกแล้ว เราไม่รู้จะทำยังไง
ให้มันกลับมา ตอนนี้เครียดมากจริง ๆ
เพราะพ่อก็เงียบใส่ทุกคน รวมทั้งแม่
แม่เราก็เข้าใจว่าพ่อเราโกรธ
และไม่เข้าใจว่าพ่อเป็นอะไร เราก็เครียดไม่รู้จะพูดกับแม่ยังไง
เราควรจะทำยังไงต่อไป
ปล เราเพิ่งตั้งกระทู้เป็นครั้งแรก อาจจะพูดวกไปวนมาบ้าง
ขอโทษด้วยนะคะ
เครียดมากค่ะ ช่วยหน่อยนะคะ
ก่อนหน้านี้ เรากับพ่อ ก็เหมือนพ่อลูกทั่ว ๆ ไป มีปัญหาอะไรก็ปรึกษาได้ตลอด
แต่อาจเพราะเราเป็นผู้หญิง เลยอาจจะคุยกับแม่มากกว่าบ้าง แต่ก็เป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ
จนกระทั่งเมื่อวันก่อน เรา แม่ และ พ่อ ออกไปกินข้าวแถวบ้าน
พ่อเราเป็นคนดื่ม แต่ก็ยังน้อยกว่าเมื่อก่อน ที่ดื่มเยอะมาก
ระหว่างกลับบ้าน พ่อเราบอกให้เรากับแม่กลับไปก่อน พ่อขอแวะที่ ๆ นึงก่อน
เรากับแม่เลยเดินกลับบ้านก่อน
พอกลับมาถึงห้อง อยู่ดี ๆ เราก็คิดมากขึ้นมา ว่าพ่อไปไหน ไปทำอะไร
เพราะก่อนหน้านี้ ตอนเราอยู่ ม.3 เราเคยเจอข้อความในโทรศัพท์ เหมือนเป็นกิ๊กของพ่อส่งมา
แต่เราก็ไม่เคยเล่า ถาม หรืออะไรกับใครทั้งนั้น ได้แต่เก็บไว้เพราะกลัวว่าแม่จะรู้
และอีกเหตุการณ์นึงคือ เราเคยเจอพ่อนั่งกินข้าวกับผู้หญิงคนนึง
เราถามไปแล้ว ว่าพ่อไปกับใคร พ่อก็บอกว่าเป็นเพื่อนที่ทำงาน
แต่เรารู้ว่าพ่อโกหก อยู่ดีๆ เหมือนเราก็คิดถึงเรื่องพวกนี้ขึ้นมา
เราเลยโทรไปหาพ่อ ว่าอยู่ไหน แล้วจะกลับเมื่อไหร่
ให้แวะมาหาเราหน่อยได้ไหม เรามีเรื่องจะคุยด้วย
สักพักพ่อก็กลับมาและมาคุยกับเราที่ห้อง
เราเลยพูดเรื่องทุกอย่างที่รู้ และรู้สึก
อารมณ์คือเราไม่อยากให้แม่เสียใจ ไม่อยากให้พ่อที่เรารักและเห็นว่าเป็นฮีโร่มาตลอด
เป็นแบบนี้ พ่อก็อธิบายให้เราฟัง ว่าไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด แต่เรื่องในอดีต
มันเป็นแค่อดีตไปแล้ว พ่อขอโทษที่ทำให้เราผิดหวัง
แต่มันแก้ไม่ได้แล้ว พ่ออยากให้เราดูสิ่งที่พ่อทำ ตอนนี้
เรารู้ว่าพ่อทำเพื่อครอบครัวเรามาก แต่เราเคยเห็นภาพแบบนั้น
เลยทำให้มันยังติดอยู่ในใจ จนถึงตอนนี้
ตอนนี้ พ่อกับเราเหมือนมีระยะห่าง
เราบอกพ่อว่า เรามาเริ่มกันใหม่ ให้ลืมเรื่องเก่า ๆ ไป เราเข้าใจ
ยังไงพ่อเราก้ยังเป็นฮีโร่ของเราตลอด
เราก็พยายามทำตัวปกติ คุยกับพ่อ
แต่เหมือนทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม พ่อเราเงียบ ไม่พูด
เรารู้ว่าเราอาจจะผิด ที่ไปขุดอดีตขึ้นมา
ตอนนี้รู้สึกแย่มาก แต่อีกใจนึงก้โล่งใจ
ที่พ่อบอกว่ามันจะไม่มีอีกแล้ว เราไม่รู้จะทำยังไง
ให้มันกลับมา ตอนนี้เครียดมากจริง ๆ
เพราะพ่อก็เงียบใส่ทุกคน รวมทั้งแม่
แม่เราก็เข้าใจว่าพ่อเราโกรธ
และไม่เข้าใจว่าพ่อเป็นอะไร เราก็เครียดไม่รู้จะพูดกับแม่ยังไง
เราควรจะทำยังไงต่อไป
ปล เราเพิ่งตั้งกระทู้เป็นครั้งแรก อาจจะพูดวกไปวนมาบ้าง
ขอโทษด้วยนะคะ