ป่าอุ่นใจไออุ่นรัก
หญ้าเจ้าชู้
ตอนที่ ๑๙
ความบาดหมาง ไม่ได้ทำให้ใครสบายใจ ทั้งทศพรรษและอัลยา ต่างก็รู้ดีในข้อนั้น แต่เรื่องที่อยู่ในใจของชายหนุ่มดูจะทำให้เขารู้สึกแย่เกินกว่าที่จะยอมรับมันได้ เขายังเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นการจัดฉากของพิชญะที่ต้องการเอาชนะเขาในทุกเรื่อง โดยที่อัลยาร่วมมือด้วยเป็นอย่างดี เขารู้ว่าเรื่องที่เธอย้ายมาอยู่สามเจ็ดสองเป็นเรื่องงาน แต่เรื่องที่เธอให้เขาสวมรอยเป็นคนรักของเธอนั้นต้องเป็นเรื่องที่ถูกเตรียมไว้ก่อนแน่นอน และนั่นแหละที่เขาโกรธล่ะ
ส่วนอัลยาเองก็อดโมโหไม่ได้ กับเรื่องที่เธอเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าเขาเป็นน้องชายของพิชญะ ถ้ารู้ เธอก็คงไม่ทำแบบนี้ และที่สำคัญ เรื่องที่เธอมาอยู่สามเจ็ดสอง ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องพิชญะสักนิด เขายังจับมารวมกันได้ ผู้ชายคนนี้ ไม่ไหวเลยจริงๆ
แต่ถึงแม้จะไม่เข้าใจกันแค่ไหน ก็ยังไม่เลวร้ายเท่าการไม่พยายามทำความเข้าใจกัน
เกือบสองสัปดาห์ที่ทั้งคู่แสดงทีท่าเป็นศัตรูกันอย่างออกนอกหน้า จนหมู่เด่นต้องทำอาหารแยกเป็นสองชุดให้สองคน เพราะทั้งคู่นอกจากจะไม่พูดกัน แล้วเมื่อไหร่ที่ได้ยินเสียงของทั้งคู่พร้อมกัน นั่นแปลว่า กำลังวางมวยกันอยู่ สร้างความลำบากใจให้ใครต่อใครพอสมควรเลยทีเดียว
อัลยาใช้เวลาส่วนตัวอยู่บนบ้านต้นไม้ อ่านหนังสือ และไม่สนใจที่จะไปช่วยทศพรรษดูแลสัตว์ป่วยเหมือนที่เคยเป็นมา เว้นแต่หากต้องมีงานสนาม คือเมื่อมีวิทยุแจ้งมาว่าให้ออกไปลาดตระเวนหรือออกป่าเพื่อรักษาสัตว์ป่วย นั่นแหละเธอถึงจะร่วมทางกับเขาอย่างเสียมิได้
“ถ้าไม่เต็มใจก็ไม่ต้องฝืนใจตัวเองนักหรอกนะ ผมให้เจ้าหน้าที่คนอื่นไปแทนก็ได้”
น้ำเสียงประชดประชันสุดฤทธิ์
“ถึงไม่เต็มใจแต่ก็เป็นหน้าที่ ไม่ต้องมีใครบังคับก็ทำ หรือต่อให้ไม่อยากให้ทำก็จำเป็นต้องทำ”
จากที่เคยพูดจากันดีๆ กลายเป็นไม่มีคำพูดดีๆ จะพูดกัน ความขุ่นเคืองในใจเป็นของจริง ทำให้ระยะที่เคยใกล้ กลับห่างออกไปโดยไม่รู้ตัว
“นี่ผมถามคุณจริงๆ คุณยังจะมาที่นี่อีกทำไม ทำไมคุณไม่ขอย้ายกลับเข้ากรมไปซะ”
ระหว่างทางเดินเข้าป่าไปยังฐานที่ตั้งภาคสนามของหน่วยเฉพาะกิจสามเจ็ดสอง ซึ่งเปลี่ยนที่ตั้งไปเรื่อยๆ ทุกสองถึงสามเดือน
“ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ”
อัลยาย้อน
“ก็อีกไม่นานคุณก็ต้องแต่งงานแล้วนี่... คุณน่าจะรักษาชีวิตเอาไว้ดีกว่านะ”
“แล้วต่างกันตรงไหน ตายที่นี่ หรือตายที่อื่น ถ้าหากถึงเวลาต้องตาย เราเลือกที่ตายกันได้ด้วยเหรอคะ”
“คุณไม่เถียงผมสักครั้งจะเป็นไรมั้ย”
“ก็หรือไม่จริงคะ”
“จะให้ผมพูดตรงๆ มั้ยล่ะ”
“ก็ดีเหมือนกันค่ะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะหงุดหงิดอารมณ์เสีย หรือโกรธอะไรฉันนักหนา ฉันเองก็ไม่ได้ความอดทนสูงนักหรอกนะ รู้จักมั้ย เหตุผลน่ะ”
“แล้วคุณจะมาร่ำร้องเอาเหตุเอาผลอะไรตอนนี้? มันยังทันอยู่หรือ”
“ทะเลาะกัน... มันมีความสุขมากหรือไง”
ประโยคที่ทำเอาหมอสัตว์ถึงกับอึ้งกิน นั่นสินะ... ทะเลาะกันมันไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด...
“คุณไม่พอใจอะไร คุณก็บอกมาตรงๆ สิคะ ทำไมต้องหนี ทำไมต้องทำตัวเหมือนเด็กไม่มีเหตุผลด้วย”
“พอเลย... ถ้าจะพูดให้มันแย่ลงก็ไม่ต้องพูดอะไรอีก”
“ก็คุณไม่มีเหตุผลนี่คะ คุณไม่ฟังใครเลย อยู่ๆ ก็พรวดพราดกลับมา ทั้งที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร”
“คุณจะหยุดพูดได้หรือยัง ถ้ายังก็เชิญพูดต่อไปตรงนี้ และไม่ต้องตามมา”
หมอทศยื่นคำขาด อัลยาถอนใจ หมดปัญญาที่จะอธิบายให้คนที่ไม่ต้องการฟังได้เข้าใจ
และขณะเดินจากอินทนิลเพื่อเข้าไปที่ฐานในป่าลึกเข้าไปอีกหลายกิโลเมตร ทางเดิมที่เคยเดิน อัลยาเดินตามหลังเขาเหมือนทุกครั้ง
เสียงปืนดังเปรี้ยงขึ้น หญิงสาวสะดุ้งเฮือก...
เหตุการณ์ไม่ต่างจากครั้งก่อนที่ผ่านมา แต่สิ่งที่ต่างไปบ้างคือการควบคุมสติให้อยู่กับเนื้อกับตัว และตั้งตัวได้เร็วพอที่จะหมอบลง เตรียมพร้อม ทั้งสองคนอยู่ห่างกันแค่หายใจรดต้นคอ หากเป็นเมื่อก่อนทศพรรษคงถามเป็นประโยคแรกว่า “เป็นอะไรหรือเปล่า” แต่ในนาทีนี้ ทั้งคู่ต่างก็สาดความเงียบเข้าใส่กัน ไม่มีใครพูดอะไร ซึ่งสร้างความอึดอัดใจให้กับทั้งคู่ และดูจะกลายเป็นเกมวัดใจของทั้งสองคนว่าใครจะอดทนกับความกดดันนี้ได้มากกว่ากัน
เขาโกรธ... และความโกรธของเขาก็มากพอที่จะเฉยเมยต่อเธอได้ ถึงแม้ว่าลึกในใจความรู้สึกที่มีให้จะตรงข้ามก็ตาม แต่ทุกครั้งที่เขาเห็นหน้าเธอเขาก็อดนึกถึงพี่ชายไม่ได้ ผู้หญิงที่อยู่กับเขาตอนนี้จะต้องแต่งงานกับพี่ชายเขาในอีกไม่นานข้างหน้า แล้วเธอจะยังมาวุ่นวายกับเขาอีกเพื่ออะไรกัน
ขณะที่อัลยาเองก็โกรธ... โกรธที่เขาไม่มีเหตุผลเหมือนที่คนทั่วไปควรจะมี เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มวัยรุ่นที่คิดว่าการเอาแต่ใจนั้นจะต้องได้ดั่งใจตัวเองทุกอย่าง ความรู้สึกขุ่นใจที่เกิดขึ้นของทั้งคู่ บดบังสิ่งดีๆ ที่เคยเกิดขึ้นระหว่างกันไปสนิทเหมือนปิดประตูลงกลอน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้มีความสุขได้เลย ความเหงาเริ่มเข้าแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างสองคน...
“เดินเร็วกว่านี้หน่อยสิคุณ”
ชายหนุ่มเร่งเมื่อเข้าเขตป่าทึบ
“คุณนั่นแหละที่ควรเดินช้าลง”
อัลยาย้อนกลับทันควัน
“ตามใจ ถ้าไม่อยากไปถึงบานก่อนมืดก็ต้องเดินให้เร็วขึ้น แต่ถ้าคิดว่าไม่กลัวอันตรายในความมืดก็เชิญเดินช้าไปคนเดียว”
พูดจบก็เดินนำหน้าลิ่วๆ ไปไม่สนใจว่าคนขาสั้นจะตามทันหรือไม่ ความโกรธของเขาดูจะไม่คลายลงไปเลยแม้แต่นิดเดียว
“โอ๊ย...”
ไม่ใช่แค่สวยอย่างเดียวแต่ยังซุ่มซ่ามด้วย... ทศพรรษหันหลังกลับมาทันทีที่ได้ยินเสียง เขาได้แต่กลั้นหัวเราะ เมื่อหญิงสาวที่เดินตามก้นมาติดๆ นั้นสะดุดรากไม้ที่ขวางทางเดินล้มลงดังแอ้ก
“ตัวใหญ่มั้ย”
“อะไรตัวใหญ่”
“กบ”
“ตาบ้า”
อัลยาลุกขึ้นเองโดยไม่รอให้อีกฝ่ายซ้ำเติมรอบสอง
แล้วรอยยิ้มก็ปรากฎบนใบหน้าของทั้งคู่ แม้จะเป็นเพียงเสี้ยวเวลาแค่ไม่กี่วินาที แต่นั่นก็ทำให้ความขุ่นมัวแตกกระเจิงออกไป ก่อนจะกลับมารวมตัวใหม่ไม่ต่างกับน้ำมันที่ลอยในน้ำ
แต่ดูเหมือนผลจากการหกล้มจะทำให้เธอไม่สามารถลุกขึ้นยืนและเดินได้เหมือนปกติ เพราะข้อเท้าแพลง
“เดินไหวมั้ย”
“ตอนนี้ไม่ แต่อีกสักพักคงดีขึ้น คุณล่วงหน้าไปก่อนได้...ถ้ารีบ เดี๋ยวฉันตามไปเอง”
“ตลกเหอะ เดี๋ยวเสือมาคาบไปกิน ลำบากผมอีก ส่งกล่องยามา ปืนด้วย”
หญิงสาวไม่ลังเลที่จะส่งกระเป๋ายาให้ แต่อิดออดที่จะส่งปืนให้ แต่ท้ายสุดก็ต้องยอมโดยดีเมื่อเจอสายตาบีบบังคับของเขา หลังจากที่รับกระเป๋ายาไปแล้ว สัตวแพทย์หนุ่มก็ลงมือค้นหาของที่ต้องการในกระเป๋า ซึ่งสิ่งที่เขาควานพบในช่องเล็กๆ ของกระเป๋า คือสิ่งที่เขาไม่คุ้นตา
“นี่ของคุณหรือเปล่า”
เขาหยิบสิ่งของนั้นขึ้นมาสำรวจดู
“เปล่านี่คะ มันคืออะไร”
“ผมว่าน่าจะเป็นเครื่องบันทึกเสียง”
ทศพรรษลองเปิดเครื่องดู ซึ่งเครื่องบันทึกเสียงดังกล่าวนั้นสามารถดึงเอาพลังงานสำรองจากแบตเตอรี่ที่เหลืออยู่น้อยนิดนั้นมาใช้ได้อีกราวห้าถึงสิบนาที...
นั่นเองที่ทำให้ความขุ่นใจกระจายตัวออกถาวร
“เปิดลำโพงสิคะ จะได้ลองฟังดู”
และสิ่งที่ได้ยินจากเครื่องเล่นก็คือบทสนทนาของทศพรรษกับอัลยาระหว่างที่ทั้งคู่ถูกชาวบ้านจับตัวมาเมื่อไม่นานนี้ การพูดคุยของคนที่มีความรู้สึกดีๆ ให้กัน ช่างแตกต่างกับบทสนทนาของวันนี้มากนัก สิบห้านาทีจากเครื่องบันทึกเสียงที่มากิแอบเอามาซ่อนไว้เพื่อเก็บข้อมูลในการเขียนหนังสือ กลายเป็นเครื่องมือเชื่อมสัมพันธ์ของทั้งคู่อีกครั้ง...ความโกรธเคือง ความขุ่นมัว ทุกๆ อย่างได้คลายลง เหมือนท้องฟ้าที่เคยอึมครึมด้วยเมฆฝนได้กระจายสลายตัวออกไป
“คุณนี่ก็ตลกดีเหมือนกันเนอะ”
“ฉันไม่ใช่ตัวตลก”
“มุกตกรถไฟของคุณน่ะ”
“ตกเทรนด์ ย่ะ”
“นั่นแหละ เหมือนกัน”
แล้วต่างก็ปล่อยให้ความเงียบเข้าเยียวยา น่าแปลกที่ทั้งคู่รู้สึกผ่อนคลายเหมือนเชือกที่ตึงแน่นได้คลายเกลียวออกไป หรือบางที อาจเป็นเพราะความรู้สึกลึกๆ ที่ต่างมีให้กันอยู่แล้วก็เป็นได้ ก็แค่...เอ่ยปากบอกความในใจ ไม่รู้ทำไม ถึงได้ยากเย็น
“คิดถึงเด็กคนนั้นนะคะ”
เรื่องราวดีๆ ที่เคยเกิดขึ้น ปรากฎในความรู้สึกของทั้งคู่เหมือนฉากในหนัง ทั้งหมดล้วนแต่เป็นความรู้สึกดีๆ ต่อกัน
“ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง แต่หวังว่าคงไม่ต้องส่งจับเข้าค่าย”
ค่ายที่ทศพรรษหมายถึง คือ ค่ายช่วยเหลือผู้อพยพที่ตั้งอยู่ริมขอบชายแดน ซึ่งสภาพความเป็นอยู่นั้นอัตคัดขัดสนกว่าการอยู่ในป่ามาก จึงไม่แปลกใจเลยที่ชนกลุ่มน้อยส่วนใหญ่เลือกอาศัยในป่าแม้จะเสี่ยงต่อการถูกจับ แต่ก็ยังดีกว่าต้องเข้าไปอยู่ในค่ายผู้อพยพ ซึ่งไม่แตกต่างจากค่ายกักกันสักนิด ชีวิตที่แม้จะมีอาหารการกิน มีการดูแลเมื่อเจ็บป่วย แต่ก็ขาดเสรี... ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในโลกอยากถูกกักขัง หรือจำกัดเสรี แม้แต่คนที่ไม่มีผืนแผ่นดินเป็นของตัวเองอย่างพวกเขาเหล่านั้น
“รีบเดินกันเถอะเดี๋ยวจะมืดมองไม่เห็นทาง ฐานใหม่ห่างจากที่เดิมออกไปอีกเจ็ดกิโลแน่ะ ผมว่าเราคงไปไม่ทันก่อนตะวันตกเขาแน่เลย”
แต่ทศพรรษเพิ่งนึกได้ว่าหญิงสาวเท้าเจ็บ เขาจึงถือวิสาสะแบกเธอขี่หลัง
“เฮ้ยยย ไม่ต้อง... ฉันเดินเองได้”
“แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
“แต่ว่า... หนักนะคะ”
“ผมเคยอุ้มลูกวัว ตัวหนักกว่าคุณสองเท่า”
“ฉันว่าเราพักที่นี่ก่อนดีกว่ามั้ยคะ อย่างน้อยก็จะได้ออมแรงไว้”
“แน่ใจว่าคุณไม่ได้ลืมถุงนอน กับเปลสนาม”
“น่าจะไม่... ขอค้นดูก่อนนะคะ”
เพราะถ้าหากลืมอย่างใดอย่างหนึ่งในสองสิ่งนั้นก็เป็นปัญหาในการพักแรมกลางป่า
และเป็นโชคดีจริงๆ ที่อัลยาไม่ลืมของจำเป็นทั้งสองอย่าง หลังจากอยู่ที่อินทนิลมาหลายเดือน หญิงสาวสามารถเตรียมสัมภาระเพื่อดำรงชีวิตในป่าได้โดยเกิดความผิดพลาดน้อยที่สุด เมื่อเทียบกับครั้งแรกๆ ที่ต้องเข้าป่า อาจเพราะความเคยชิน หรือบางทีอาจเพราะเคยมีประสบการณ์ ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นมักจะเป็นบทเรียนได้เสมอ
เรื่องยาว : ป่าอุ่นใจไออุ่นรัก ตอนที่ ๑๙
หญ้าเจ้าชู้
ตอนที่ ๑๙
ความบาดหมาง ไม่ได้ทำให้ใครสบายใจ ทั้งทศพรรษและอัลยา ต่างก็รู้ดีในข้อนั้น แต่เรื่องที่อยู่ในใจของชายหนุ่มดูจะทำให้เขารู้สึกแย่เกินกว่าที่จะยอมรับมันได้ เขายังเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นการจัดฉากของพิชญะที่ต้องการเอาชนะเขาในทุกเรื่อง โดยที่อัลยาร่วมมือด้วยเป็นอย่างดี เขารู้ว่าเรื่องที่เธอย้ายมาอยู่สามเจ็ดสองเป็นเรื่องงาน แต่เรื่องที่เธอให้เขาสวมรอยเป็นคนรักของเธอนั้นต้องเป็นเรื่องที่ถูกเตรียมไว้ก่อนแน่นอน และนั่นแหละที่เขาโกรธล่ะ
ส่วนอัลยาเองก็อดโมโหไม่ได้ กับเรื่องที่เธอเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าเขาเป็นน้องชายของพิชญะ ถ้ารู้ เธอก็คงไม่ทำแบบนี้ และที่สำคัญ เรื่องที่เธอมาอยู่สามเจ็ดสอง ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องพิชญะสักนิด เขายังจับมารวมกันได้ ผู้ชายคนนี้ ไม่ไหวเลยจริงๆ
แต่ถึงแม้จะไม่เข้าใจกันแค่ไหน ก็ยังไม่เลวร้ายเท่าการไม่พยายามทำความเข้าใจกัน
เกือบสองสัปดาห์ที่ทั้งคู่แสดงทีท่าเป็นศัตรูกันอย่างออกนอกหน้า จนหมู่เด่นต้องทำอาหารแยกเป็นสองชุดให้สองคน เพราะทั้งคู่นอกจากจะไม่พูดกัน แล้วเมื่อไหร่ที่ได้ยินเสียงของทั้งคู่พร้อมกัน นั่นแปลว่า กำลังวางมวยกันอยู่ สร้างความลำบากใจให้ใครต่อใครพอสมควรเลยทีเดียว
อัลยาใช้เวลาส่วนตัวอยู่บนบ้านต้นไม้ อ่านหนังสือ และไม่สนใจที่จะไปช่วยทศพรรษดูแลสัตว์ป่วยเหมือนที่เคยเป็นมา เว้นแต่หากต้องมีงานสนาม คือเมื่อมีวิทยุแจ้งมาว่าให้ออกไปลาดตระเวนหรือออกป่าเพื่อรักษาสัตว์ป่วย นั่นแหละเธอถึงจะร่วมทางกับเขาอย่างเสียมิได้
“ถ้าไม่เต็มใจก็ไม่ต้องฝืนใจตัวเองนักหรอกนะ ผมให้เจ้าหน้าที่คนอื่นไปแทนก็ได้”
น้ำเสียงประชดประชันสุดฤทธิ์
“ถึงไม่เต็มใจแต่ก็เป็นหน้าที่ ไม่ต้องมีใครบังคับก็ทำ หรือต่อให้ไม่อยากให้ทำก็จำเป็นต้องทำ”
จากที่เคยพูดจากันดีๆ กลายเป็นไม่มีคำพูดดีๆ จะพูดกัน ความขุ่นเคืองในใจเป็นของจริง ทำให้ระยะที่เคยใกล้ กลับห่างออกไปโดยไม่รู้ตัว
“นี่ผมถามคุณจริงๆ คุณยังจะมาที่นี่อีกทำไม ทำไมคุณไม่ขอย้ายกลับเข้ากรมไปซะ”
ระหว่างทางเดินเข้าป่าไปยังฐานที่ตั้งภาคสนามของหน่วยเฉพาะกิจสามเจ็ดสอง ซึ่งเปลี่ยนที่ตั้งไปเรื่อยๆ ทุกสองถึงสามเดือน
“ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ”
อัลยาย้อน
“ก็อีกไม่นานคุณก็ต้องแต่งงานแล้วนี่... คุณน่าจะรักษาชีวิตเอาไว้ดีกว่านะ”
“แล้วต่างกันตรงไหน ตายที่นี่ หรือตายที่อื่น ถ้าหากถึงเวลาต้องตาย เราเลือกที่ตายกันได้ด้วยเหรอคะ”
“คุณไม่เถียงผมสักครั้งจะเป็นไรมั้ย”
“ก็หรือไม่จริงคะ”
“จะให้ผมพูดตรงๆ มั้ยล่ะ”
“ก็ดีเหมือนกันค่ะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะหงุดหงิดอารมณ์เสีย หรือโกรธอะไรฉันนักหนา ฉันเองก็ไม่ได้ความอดทนสูงนักหรอกนะ รู้จักมั้ย เหตุผลน่ะ”
“แล้วคุณจะมาร่ำร้องเอาเหตุเอาผลอะไรตอนนี้? มันยังทันอยู่หรือ”
“ทะเลาะกัน... มันมีความสุขมากหรือไง”
ประโยคที่ทำเอาหมอสัตว์ถึงกับอึ้งกิน นั่นสินะ... ทะเลาะกันมันไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด...
“คุณไม่พอใจอะไร คุณก็บอกมาตรงๆ สิคะ ทำไมต้องหนี ทำไมต้องทำตัวเหมือนเด็กไม่มีเหตุผลด้วย”
“พอเลย... ถ้าจะพูดให้มันแย่ลงก็ไม่ต้องพูดอะไรอีก”
“ก็คุณไม่มีเหตุผลนี่คะ คุณไม่ฟังใครเลย อยู่ๆ ก็พรวดพราดกลับมา ทั้งที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร”
“คุณจะหยุดพูดได้หรือยัง ถ้ายังก็เชิญพูดต่อไปตรงนี้ และไม่ต้องตามมา”
หมอทศยื่นคำขาด อัลยาถอนใจ หมดปัญญาที่จะอธิบายให้คนที่ไม่ต้องการฟังได้เข้าใจ
และขณะเดินจากอินทนิลเพื่อเข้าไปที่ฐานในป่าลึกเข้าไปอีกหลายกิโลเมตร ทางเดิมที่เคยเดิน อัลยาเดินตามหลังเขาเหมือนทุกครั้ง
เสียงปืนดังเปรี้ยงขึ้น หญิงสาวสะดุ้งเฮือก...
เหตุการณ์ไม่ต่างจากครั้งก่อนที่ผ่านมา แต่สิ่งที่ต่างไปบ้างคือการควบคุมสติให้อยู่กับเนื้อกับตัว และตั้งตัวได้เร็วพอที่จะหมอบลง เตรียมพร้อม ทั้งสองคนอยู่ห่างกันแค่หายใจรดต้นคอ หากเป็นเมื่อก่อนทศพรรษคงถามเป็นประโยคแรกว่า “เป็นอะไรหรือเปล่า” แต่ในนาทีนี้ ทั้งคู่ต่างก็สาดความเงียบเข้าใส่กัน ไม่มีใครพูดอะไร ซึ่งสร้างความอึดอัดใจให้กับทั้งคู่ และดูจะกลายเป็นเกมวัดใจของทั้งสองคนว่าใครจะอดทนกับความกดดันนี้ได้มากกว่ากัน
เขาโกรธ... และความโกรธของเขาก็มากพอที่จะเฉยเมยต่อเธอได้ ถึงแม้ว่าลึกในใจความรู้สึกที่มีให้จะตรงข้ามก็ตาม แต่ทุกครั้งที่เขาเห็นหน้าเธอเขาก็อดนึกถึงพี่ชายไม่ได้ ผู้หญิงที่อยู่กับเขาตอนนี้จะต้องแต่งงานกับพี่ชายเขาในอีกไม่นานข้างหน้า แล้วเธอจะยังมาวุ่นวายกับเขาอีกเพื่ออะไรกัน
ขณะที่อัลยาเองก็โกรธ... โกรธที่เขาไม่มีเหตุผลเหมือนที่คนทั่วไปควรจะมี เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มวัยรุ่นที่คิดว่าการเอาแต่ใจนั้นจะต้องได้ดั่งใจตัวเองทุกอย่าง ความรู้สึกขุ่นใจที่เกิดขึ้นของทั้งคู่ บดบังสิ่งดีๆ ที่เคยเกิดขึ้นระหว่างกันไปสนิทเหมือนปิดประตูลงกลอน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้มีความสุขได้เลย ความเหงาเริ่มเข้าแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างสองคน...
“เดินเร็วกว่านี้หน่อยสิคุณ”
ชายหนุ่มเร่งเมื่อเข้าเขตป่าทึบ
“คุณนั่นแหละที่ควรเดินช้าลง”
อัลยาย้อนกลับทันควัน
“ตามใจ ถ้าไม่อยากไปถึงบานก่อนมืดก็ต้องเดินให้เร็วขึ้น แต่ถ้าคิดว่าไม่กลัวอันตรายในความมืดก็เชิญเดินช้าไปคนเดียว”
พูดจบก็เดินนำหน้าลิ่วๆ ไปไม่สนใจว่าคนขาสั้นจะตามทันหรือไม่ ความโกรธของเขาดูจะไม่คลายลงไปเลยแม้แต่นิดเดียว
“โอ๊ย...”
ไม่ใช่แค่สวยอย่างเดียวแต่ยังซุ่มซ่ามด้วย... ทศพรรษหันหลังกลับมาทันทีที่ได้ยินเสียง เขาได้แต่กลั้นหัวเราะ เมื่อหญิงสาวที่เดินตามก้นมาติดๆ นั้นสะดุดรากไม้ที่ขวางทางเดินล้มลงดังแอ้ก
“ตัวใหญ่มั้ย”
“อะไรตัวใหญ่”
“กบ”
“ตาบ้า”
อัลยาลุกขึ้นเองโดยไม่รอให้อีกฝ่ายซ้ำเติมรอบสอง
แล้วรอยยิ้มก็ปรากฎบนใบหน้าของทั้งคู่ แม้จะเป็นเพียงเสี้ยวเวลาแค่ไม่กี่วินาที แต่นั่นก็ทำให้ความขุ่นมัวแตกกระเจิงออกไป ก่อนจะกลับมารวมตัวใหม่ไม่ต่างกับน้ำมันที่ลอยในน้ำ
แต่ดูเหมือนผลจากการหกล้มจะทำให้เธอไม่สามารถลุกขึ้นยืนและเดินได้เหมือนปกติ เพราะข้อเท้าแพลง
“เดินไหวมั้ย”
“ตอนนี้ไม่ แต่อีกสักพักคงดีขึ้น คุณล่วงหน้าไปก่อนได้...ถ้ารีบ เดี๋ยวฉันตามไปเอง”
“ตลกเหอะ เดี๋ยวเสือมาคาบไปกิน ลำบากผมอีก ส่งกล่องยามา ปืนด้วย”
หญิงสาวไม่ลังเลที่จะส่งกระเป๋ายาให้ แต่อิดออดที่จะส่งปืนให้ แต่ท้ายสุดก็ต้องยอมโดยดีเมื่อเจอสายตาบีบบังคับของเขา หลังจากที่รับกระเป๋ายาไปแล้ว สัตวแพทย์หนุ่มก็ลงมือค้นหาของที่ต้องการในกระเป๋า ซึ่งสิ่งที่เขาควานพบในช่องเล็กๆ ของกระเป๋า คือสิ่งที่เขาไม่คุ้นตา
“นี่ของคุณหรือเปล่า”
เขาหยิบสิ่งของนั้นขึ้นมาสำรวจดู
“เปล่านี่คะ มันคืออะไร”
“ผมว่าน่าจะเป็นเครื่องบันทึกเสียง”
ทศพรรษลองเปิดเครื่องดู ซึ่งเครื่องบันทึกเสียงดังกล่าวนั้นสามารถดึงเอาพลังงานสำรองจากแบตเตอรี่ที่เหลืออยู่น้อยนิดนั้นมาใช้ได้อีกราวห้าถึงสิบนาที...
นั่นเองที่ทำให้ความขุ่นใจกระจายตัวออกถาวร
“เปิดลำโพงสิคะ จะได้ลองฟังดู”
และสิ่งที่ได้ยินจากเครื่องเล่นก็คือบทสนทนาของทศพรรษกับอัลยาระหว่างที่ทั้งคู่ถูกชาวบ้านจับตัวมาเมื่อไม่นานนี้ การพูดคุยของคนที่มีความรู้สึกดีๆ ให้กัน ช่างแตกต่างกับบทสนทนาของวันนี้มากนัก สิบห้านาทีจากเครื่องบันทึกเสียงที่มากิแอบเอามาซ่อนไว้เพื่อเก็บข้อมูลในการเขียนหนังสือ กลายเป็นเครื่องมือเชื่อมสัมพันธ์ของทั้งคู่อีกครั้ง...ความโกรธเคือง ความขุ่นมัว ทุกๆ อย่างได้คลายลง เหมือนท้องฟ้าที่เคยอึมครึมด้วยเมฆฝนได้กระจายสลายตัวออกไป
“คุณนี่ก็ตลกดีเหมือนกันเนอะ”
“ฉันไม่ใช่ตัวตลก”
“มุกตกรถไฟของคุณน่ะ”
“ตกเทรนด์ ย่ะ”
“นั่นแหละ เหมือนกัน”
แล้วต่างก็ปล่อยให้ความเงียบเข้าเยียวยา น่าแปลกที่ทั้งคู่รู้สึกผ่อนคลายเหมือนเชือกที่ตึงแน่นได้คลายเกลียวออกไป หรือบางที อาจเป็นเพราะความรู้สึกลึกๆ ที่ต่างมีให้กันอยู่แล้วก็เป็นได้ ก็แค่...เอ่ยปากบอกความในใจ ไม่รู้ทำไม ถึงได้ยากเย็น
“คิดถึงเด็กคนนั้นนะคะ”
เรื่องราวดีๆ ที่เคยเกิดขึ้น ปรากฎในความรู้สึกของทั้งคู่เหมือนฉากในหนัง ทั้งหมดล้วนแต่เป็นความรู้สึกดีๆ ต่อกัน
“ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง แต่หวังว่าคงไม่ต้องส่งจับเข้าค่าย”
ค่ายที่ทศพรรษหมายถึง คือ ค่ายช่วยเหลือผู้อพยพที่ตั้งอยู่ริมขอบชายแดน ซึ่งสภาพความเป็นอยู่นั้นอัตคัดขัดสนกว่าการอยู่ในป่ามาก จึงไม่แปลกใจเลยที่ชนกลุ่มน้อยส่วนใหญ่เลือกอาศัยในป่าแม้จะเสี่ยงต่อการถูกจับ แต่ก็ยังดีกว่าต้องเข้าไปอยู่ในค่ายผู้อพยพ ซึ่งไม่แตกต่างจากค่ายกักกันสักนิด ชีวิตที่แม้จะมีอาหารการกิน มีการดูแลเมื่อเจ็บป่วย แต่ก็ขาดเสรี... ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในโลกอยากถูกกักขัง หรือจำกัดเสรี แม้แต่คนที่ไม่มีผืนแผ่นดินเป็นของตัวเองอย่างพวกเขาเหล่านั้น
“รีบเดินกันเถอะเดี๋ยวจะมืดมองไม่เห็นทาง ฐานใหม่ห่างจากที่เดิมออกไปอีกเจ็ดกิโลแน่ะ ผมว่าเราคงไปไม่ทันก่อนตะวันตกเขาแน่เลย”
แต่ทศพรรษเพิ่งนึกได้ว่าหญิงสาวเท้าเจ็บ เขาจึงถือวิสาสะแบกเธอขี่หลัง
“เฮ้ยยย ไม่ต้อง... ฉันเดินเองได้”
“แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
“แต่ว่า... หนักนะคะ”
“ผมเคยอุ้มลูกวัว ตัวหนักกว่าคุณสองเท่า”
“ฉันว่าเราพักที่นี่ก่อนดีกว่ามั้ยคะ อย่างน้อยก็จะได้ออมแรงไว้”
“แน่ใจว่าคุณไม่ได้ลืมถุงนอน กับเปลสนาม”
“น่าจะไม่... ขอค้นดูก่อนนะคะ”
เพราะถ้าหากลืมอย่างใดอย่างหนึ่งในสองสิ่งนั้นก็เป็นปัญหาในการพักแรมกลางป่า
และเป็นโชคดีจริงๆ ที่อัลยาไม่ลืมของจำเป็นทั้งสองอย่าง หลังจากอยู่ที่อินทนิลมาหลายเดือน หญิงสาวสามารถเตรียมสัมภาระเพื่อดำรงชีวิตในป่าได้โดยเกิดความผิดพลาดน้อยที่สุด เมื่อเทียบกับครั้งแรกๆ ที่ต้องเข้าป่า อาจเพราะความเคยชิน หรือบางทีอาจเพราะเคยมีประสบการณ์ ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นมักจะเป็นบทเรียนได้เสมอ