เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวผมเองครับ ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังดี เพื่อนก็บอกไม่ได้ (ยาวหน่อยนะครับ)
ผมเพิ่งรู้ตัวว่าได้ตกหลุมรักผู้หญิงคนนึงเมื่อไม่นานมานี้
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นความรักหรือความประทับใจ เอาเป็นว่าผมมีความสุขเวลาที่ได้อยู่ใกล้เธอครับ
ตอนนี้ผมเรียนอยู่มหาลัย ปี3 ครับ สาขาวิชาที่ผมเรียนก็จะมีวิชาแล็คเชอร์ควบคู่กับแล็บ
ผมได้รู้จักผู้หญิงคนนี้ตอนเทอมที่แล้ว(ปี3เทอม1) เพราะเรียนวิชาเดียวกัน
ผมไม่ค่อยสนิทกับเธอเท่าไหร่ เจอกันก็แต่ในคาบเรียน คุยกันบ้าง
แต่ผมสัมผัสได้ว่าเธอเป็นคนดีมากครับ ทุกคนรอบข้างรักเธอหมด
ตอนนั้นผมก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะส่วนใหญ่เวลาเรียนแลกเชอร์ก็ต่างคนต่างเรียนอยู่แล้ว
ถึงชั่วโมงแล็บ คนเรียนเยอะ อยู่กลุ่มใครกลุ่มมัน พอถึงกลางเทอมผมดันถอนอีกครับ เลยทำให้ไม่ได้เจอเธออีกเลยตั้งแต่นั้น
พอมาถึงเทอม2 โชคชะตาฟ้าลิขิตหรืออะไรก็ไม่รู้ ทำให้ผมได้เรียนกับเธอหนึ่งวิชาครับ
เป็นแล็กเชอร์กับแล็บคู่กัน แต่ครั้งนี้คนเรียนน้อยลงไม่กี่สิบคนเองครับ ก็เลยรู้จักกันหมด
คาบแล็บวันนึง เป็นวันที่ไม่ค่อยเรียนหนักมาก ทำให้มีเวลาคุยเล่นกันมาก
วันนั้นผมรู้สึกว่าผมพลาดโอกาสดีๆในชีวิตที่รู้จักคนอย่างเธอช้าไป
เวลาที่ผมฟังเธอคุย เธอยิ้ม เธอหัวเราะ เหมือนโลกทั้งโลกมันหยุดหมุน อยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนั้น
ฟังดูแล้วโคตรน้ำเน่าเลยครับ ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเกิดกับตัวเอง
ผมเองเป็นประเภทชอบแซว ขี้แกล้ง แต่มีขอบเขตรู้กาละเทศะนะครับ
เวลาผมแกล้งแหย่หรือแซวเธอ แล้วเธอหัวเราะ หัวใจมันเต้นแรงเหมือนมีคนเอากลองมาตีเลยครับ
หลังจากวันนั้นผมจึงไปสืบประวัติเธอครับ คนอะไรไม่รู้ล็อกแม้กระทั่งรูปโปรไฟล์ facebook
ผมจึงไปสืบจากญาติเธอแทน(อันนี้ขอยอมรับผิดไว้ก่อนว่ายุ่งเรื่องเธอมากไป แต่คนมันชอบอ่ะ -_-)
เธอเป็นคนดีมากๆครับ เธอรับผิดชอบเลี้ยงดูพ่อแม่พี่น้องและหลานๆอีก3คน
เธอดูมีความสุขกับการได้อยู่กับครอบครัว ได้พาครอบครัวไปทานข้าว ซื้อของให้หลาน
เสาร์อาทิตย์ไม่ต้องสงสัยว่าเธอจะไปไหน เธอกลับบ้านที่ต่างจังหวัดทุกอาทิตย์ เพื่อไปดูพ่อที่เป็นอัมพาต
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมสืบมาจนรู้ เธอไม่เคยเล่าหรือบอกใครเพื่อบอกให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองเป็นคนดี
สิ่งนี้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกดีกับเธอมากไปอีกครับ
เธอทำให้ผมอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง จากคนที่ไม่เคยเข้าเรียน เบื่อแล็บ
ตื่นเช้าไปเรียนคาบแล็กเชอร์ ทุกอาทิตย์ผมจะเฝ้ารอคอยให้ถึงชั่วโมงแล็บ เพื่อที่จะได้เจอเธอ
ทุกครั้งผมยิ่งสัมผัสได้ถึงความดี ความน่ารัก ความมีน้ำใจของเธอ เป็นอย่างนี้ทุกครั้งไป
ผมไม่เคยเห็นเธอโกรธ ไม่เคยเหวี่ยง ไม่เคยนินทาว่าร้ายใคร พูดแต่สิ่งดีๆ เรื่องตลกขำๆกันไป
ผมตั้งใจอ่านหนังสือมากๆเพราะเธอ ผมไม่อยากทำให้เค้าผิดหวังครับ
จนถึงวันปีใหม่ ผมเลยตัดสินใจอยากซื้อของให้เธอ
สิ่งของชิ้นนั้นราคาประมาณพันกว่าบาท สำหรับคนอายุเท่าผมมันอาจจะดูเกินตัว
แต่ผมใช้เงินที่ได้จากการทำงานเองซื้อครับ ผมอยากให้เค้าครับ แม้สิ่งของอาจไม่ใช่ชองใหญ่โตราคาแพง
เพราะเค้ามีปัญญาซื้อเองได้อยู่แล้วครับ แต่ผมอยากให้เพราะว่าเค้าเป็นคนดี ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆนะ
วันนี้ตอนที่ให้ เพื่อนผมก็ไปด้วย ผมก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรว่าเค้าจะรู้มั้ยว่าตังที่ซื้อของเป็นตังเรา
มันเป็นอารมณ์แค่อยากให้เค้ารับรู้ว่ามีคนรู้สึกดีกับเค้านะแค่นั้นเอง
หลังจากกลับมานั่งทบทวนถึงเหตุการณ์วันนี้ตอนให้ของขวัญ
จะเป็นอีกวันที่ผมไม่มีวันลืม ความสุขของการให้มันเป็นแบบนี้นี่เอง แม้ถึงวันนี้เค้าอาจจะจำชื่อผมไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่ผมโค-ตรมีความสุขเลยครับ เดินยิ้มกลับบ้านคนเดียวเหมือนคนบ้า
นึกถึงรอยยิ้มของเค้าตอนรับของขวัญแล้วมันมีความสุขมากครับ
ขอบคุณใครคนนั้นมากนะครับที่เข้ามาทำให้ชีวิตของผมมีกำลังใจในการทำอะไรหลายๆอย่าง
เปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น มีแรงพลังในการไปเรียน อยากตั้งใจทำสิ่งดีๆเพื่อใครคนนึง
สุดท้าย ผมไม่รู้ว่าปีหน้า ผมจะยังชอบคุณอีกมั้ย เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
แต่เวลาที่เหลืออีก2เดือนนี้ ผมจะตั้งใจทำให้คุณมีความสุขที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้
และผมจะเก็บเรื่องราวของคุณเป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุดเรื่องหนึ่ง ที่เคยเกิดขึ้นกับผมในรั้วมหาลัยครับ
***ขอบคุณที่ผ่านเข้ามาอ่าน สวัสดีปีใหม่นะครับ***
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ขออนุญาตแท็กครอบครัวเพราะอยากจะเป็นครอบครัวเดียวกับเธอนะครับ 
ตกหลุมรักใครคนนึง...เพราะความดีของเค้า
ผมเพิ่งรู้ตัวว่าได้ตกหลุมรักผู้หญิงคนนึงเมื่อไม่นานมานี้
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นความรักหรือความประทับใจ เอาเป็นว่าผมมีความสุขเวลาที่ได้อยู่ใกล้เธอครับ
ตอนนี้ผมเรียนอยู่มหาลัย ปี3 ครับ สาขาวิชาที่ผมเรียนก็จะมีวิชาแล็คเชอร์ควบคู่กับแล็บ
ผมได้รู้จักผู้หญิงคนนี้ตอนเทอมที่แล้ว(ปี3เทอม1) เพราะเรียนวิชาเดียวกัน
ผมไม่ค่อยสนิทกับเธอเท่าไหร่ เจอกันก็แต่ในคาบเรียน คุยกันบ้าง
แต่ผมสัมผัสได้ว่าเธอเป็นคนดีมากครับ ทุกคนรอบข้างรักเธอหมด
ตอนนั้นผมก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะส่วนใหญ่เวลาเรียนแลกเชอร์ก็ต่างคนต่างเรียนอยู่แล้ว
ถึงชั่วโมงแล็บ คนเรียนเยอะ อยู่กลุ่มใครกลุ่มมัน พอถึงกลางเทอมผมดันถอนอีกครับ เลยทำให้ไม่ได้เจอเธออีกเลยตั้งแต่นั้น
พอมาถึงเทอม2 โชคชะตาฟ้าลิขิตหรืออะไรก็ไม่รู้ ทำให้ผมได้เรียนกับเธอหนึ่งวิชาครับ
เป็นแล็กเชอร์กับแล็บคู่กัน แต่ครั้งนี้คนเรียนน้อยลงไม่กี่สิบคนเองครับ ก็เลยรู้จักกันหมด
คาบแล็บวันนึง เป็นวันที่ไม่ค่อยเรียนหนักมาก ทำให้มีเวลาคุยเล่นกันมาก
วันนั้นผมรู้สึกว่าผมพลาดโอกาสดีๆในชีวิตที่รู้จักคนอย่างเธอช้าไป
เวลาที่ผมฟังเธอคุย เธอยิ้ม เธอหัวเราะ เหมือนโลกทั้งโลกมันหยุดหมุน อยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนั้น
ฟังดูแล้วโคตรน้ำเน่าเลยครับ ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเกิดกับตัวเอง
ผมเองเป็นประเภทชอบแซว ขี้แกล้ง แต่มีขอบเขตรู้กาละเทศะนะครับ
เวลาผมแกล้งแหย่หรือแซวเธอ แล้วเธอหัวเราะ หัวใจมันเต้นแรงเหมือนมีคนเอากลองมาตีเลยครับ
หลังจากวันนั้นผมจึงไปสืบประวัติเธอครับ คนอะไรไม่รู้ล็อกแม้กระทั่งรูปโปรไฟล์ facebook
ผมจึงไปสืบจากญาติเธอแทน(อันนี้ขอยอมรับผิดไว้ก่อนว่ายุ่งเรื่องเธอมากไป แต่คนมันชอบอ่ะ -_-)
เธอเป็นคนดีมากๆครับ เธอรับผิดชอบเลี้ยงดูพ่อแม่พี่น้องและหลานๆอีก3คน
เธอดูมีความสุขกับการได้อยู่กับครอบครัว ได้พาครอบครัวไปทานข้าว ซื้อของให้หลาน
เสาร์อาทิตย์ไม่ต้องสงสัยว่าเธอจะไปไหน เธอกลับบ้านที่ต่างจังหวัดทุกอาทิตย์ เพื่อไปดูพ่อที่เป็นอัมพาต
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมสืบมาจนรู้ เธอไม่เคยเล่าหรือบอกใครเพื่อบอกให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองเป็นคนดี
สิ่งนี้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกดีกับเธอมากไปอีกครับ
เธอทำให้ผมอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง จากคนที่ไม่เคยเข้าเรียน เบื่อแล็บ
ตื่นเช้าไปเรียนคาบแล็กเชอร์ ทุกอาทิตย์ผมจะเฝ้ารอคอยให้ถึงชั่วโมงแล็บ เพื่อที่จะได้เจอเธอ
ทุกครั้งผมยิ่งสัมผัสได้ถึงความดี ความน่ารัก ความมีน้ำใจของเธอ เป็นอย่างนี้ทุกครั้งไป
ผมไม่เคยเห็นเธอโกรธ ไม่เคยเหวี่ยง ไม่เคยนินทาว่าร้ายใคร พูดแต่สิ่งดีๆ เรื่องตลกขำๆกันไป
ผมตั้งใจอ่านหนังสือมากๆเพราะเธอ ผมไม่อยากทำให้เค้าผิดหวังครับ
จนถึงวันปีใหม่ ผมเลยตัดสินใจอยากซื้อของให้เธอ
สิ่งของชิ้นนั้นราคาประมาณพันกว่าบาท สำหรับคนอายุเท่าผมมันอาจจะดูเกินตัว
แต่ผมใช้เงินที่ได้จากการทำงานเองซื้อครับ ผมอยากให้เค้าครับ แม้สิ่งของอาจไม่ใช่ชองใหญ่โตราคาแพง
เพราะเค้ามีปัญญาซื้อเองได้อยู่แล้วครับ แต่ผมอยากให้เพราะว่าเค้าเป็นคนดี ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆนะ
วันนี้ตอนที่ให้ เพื่อนผมก็ไปด้วย ผมก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรว่าเค้าจะรู้มั้ยว่าตังที่ซื้อของเป็นตังเรา
มันเป็นอารมณ์แค่อยากให้เค้ารับรู้ว่ามีคนรู้สึกดีกับเค้านะแค่นั้นเอง
หลังจากกลับมานั่งทบทวนถึงเหตุการณ์วันนี้ตอนให้ของขวัญ
จะเป็นอีกวันที่ผมไม่มีวันลืม ความสุขของการให้มันเป็นแบบนี้นี่เอง แม้ถึงวันนี้เค้าอาจจะจำชื่อผมไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่ผมโค-ตรมีความสุขเลยครับ เดินยิ้มกลับบ้านคนเดียวเหมือนคนบ้า
นึกถึงรอยยิ้มของเค้าตอนรับของขวัญแล้วมันมีความสุขมากครับ
ขอบคุณใครคนนั้นมากนะครับที่เข้ามาทำให้ชีวิตของผมมีกำลังใจในการทำอะไรหลายๆอย่าง
เปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น มีแรงพลังในการไปเรียน อยากตั้งใจทำสิ่งดีๆเพื่อใครคนนึง
สุดท้าย ผมไม่รู้ว่าปีหน้า ผมจะยังชอบคุณอีกมั้ย เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
แต่เวลาที่เหลืออีก2เดือนนี้ ผมจะตั้งใจทำให้คุณมีความสุขที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้
และผมจะเก็บเรื่องราวของคุณเป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุดเรื่องหนึ่ง ที่เคยเกิดขึ้นกับผมในรั้วมหาลัยครับ
***ขอบคุณที่ผ่านเข้ามาอ่าน สวัสดีปีใหม่นะครับ***
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้