มาเลย...รักเลย ปากชม เมืองเล็กๆเงียบสงบ เดินเล่นภูเขาหลังบ้านยาย

คุณมีบ้านนอกมั้ย ?.... หลายคนคงมีและหลายคนคงไม่มี ผมย้ายเข้ามาอยู่กรุงเทพฯตั้งแต่เด็ก จำความได้ก็อยู่ที่นี่ซะแล้ว ยายของผมอยู่ที่จังหวัดเลย น้อยครั้งมากที่จะมีโอกาสได้ไป ในสมัยเด็กจำได้ว่าเป็นอำเภอที่ค่อนข้างไกลและใช้เวลาเดินทางราว 11-12 ชั่วโมง ความไกลนี้ยิ่งทำให้โอกาสที่ผมจะได้ไปเที่ยวบ้านยายมีน้อยลงไปอีก

แต่เท่าที่จำได้อีกนั่นแหละ บ้านยายแทบจะไม่มีอะไรเลยนอกจากความหนาว เมื่อช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา ผมตัดสินใจไปบ้านยายอีกครั้งใจหนึ่งก็คือไปเยี่ยมยายที่แก่มากแล้ว ส่วนอีกใจหนึ่งก็เพราะชื่อเสียงของเมืองเลยมันดังกว่าแต่ก่อนมาก สงสัยจะเป็นเพราะเชียงคานหรือภูเรือ อำเภอที่บ้านยายอยู่ชื่อ อ.ปากชม ติดกับอ.เชียงคาน อำเภอนี้เป็นอำเภอเล็กๆ มีแม่น้ำชมไหลผ่านและมีพื้นที่ติดกับแม่น้ำโขง รายล้อมไปด้วยภูเขา เงียบสงบ ผมกลับมายืนที่นี่ในวันที่เหนื่อยล้าจากการทำงานเต็มที่ เหมือนกับว่าได้ผ่อนคลายชีวิต ได้ไขน็อตให้หลุดออกจากตัวและรีบูตสมองใหม่ เวลาของปากชมแทบจะหยุดนิ่ง และไม่มีนักท่องเที่ยว (เพราะที่นี่ไม่มีอะไรให้เที่ยว) ผู้คนบ้านโน้นบ้านนี้ไปไหนมาไหนก็ตะโกนคุยกันราวกับสนิทกันไม่เหมือนบ้านที่กรุงเทพฯ

แล้วอยู่มาวันหนึ่งยายก็ชวนผมไปหลังบ้าน ซึ่งถ้าเดินไปไกลสักประมาณ 1 ก.ม.จะเจอลำธารเล็กๆ ผมสะพานกล้องไปและพบว่า สถานที่แห่งนั้นสวยงามมาก เป็นภาพลำธารสายเล็กๆไหลผ่านต้นไม้ปลายทางเป็นภูเขา น้ำใส มีปลาว่ายอยู่ ริมฝั่งมีปูตัวเล็กๆ มีกุ้งตัวเล็กๆอยู่ในน้ำ แล้วยายก็เริ่มลงมือลงไปจับปลา กุ้ง ปู เพื่อเอาทำอาหารเย็น แม้ว่าเราจะมีเสบียงที่ได้จากตลาดมามากพอแล้วก็ตาม

ตลอดทางกลับบ้านยายยังเก็บผักเช่น หน่อไม้ เห็ด ที่หาได้ตามป่ากลับไปด้วย ถ้าเอาจริงๆป่านี้ให้อาหารครบ 3 มื้อเลยก็ว่าได้ ภาพที่เก็บมาจากกล้องปรับให้มันสีสวยขึ้นบ้าง แต่อยากให้ทุกคนได้เห็น เมืองเล็กๆที่เงียบสงบเมืองนี้


วิวแม่น้ำโขงจากอ.ปากชม มองเห็นแขวงไชยะบุรีของประเทศลาว


ภูเขาหลังบ้านยาย



ยายถามว่าดอกหญ้าแค่นี้จะถ่ายไปทำไม ? สุดท้ายได้ภาพที่สวยออกมาเหมือนกันนะ



ชุดแดงๆนั่นยายกำลังลงลำธารไปจับปลาจับกุ้ง