คือแฟนเราแรกๆคบกันเขาเหมือนเป็นคนติดเราต้องเล่นเอ็มกัน บีบีกัน คุยกันทุกวัน คือตอนเย็นวันละเป็นชม แรกๆก็รู้สึกดีค่ะหลังๆเริ่มไม่มีเรื่องจะพูดเท่าไหร่ก็แล้วแต่วัน เบื่อบ้าง สนุกบ้าง ถึงจุดหนึ่งคิดว่าเราน่าจะไปทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีขึ้นตอนนั้นใกล้สอบด้วยเราเห็นว่าต่างคนน่าจะใช้เวลาไปอ่านหนังสือให้เต็มที่เลยบอกเค้าว่าช่วงน้ก็ไม่ต้องคุยกัน บางวันที่เค้าโทมาก็หงุดหงิดใส่เค้าอารมณ์ประมาณว่าจะสอบเราน่าจะอ่านหนังสือ แต่ถ้าเป็นช่วงที่เราคถอยากคุยก็คุยหวานปกติค่ะ อาจดูเห็นแก่ตัวเราก็ยอมรับ เราโทรหาเค้าบ้างแต่ส่วนใหญ่เค้าโทมาตลอด แล้วมันก็เหมือนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นเค้าโทรบ่อย>เราเครียดเรื่องเรียน>วีนใส่เค้า>โทรไปขอโทษ>เค้าให้อภัย>ตกลงกันเรื่องคุยโทรศัพท์>เค้าโทรบ่อย>เราเครียดเรื่องเรียน>... เป็นอย่างนี้อยู่หลายครั้งเราก็รู้สึกผิดที่เหมือนทำร้ายจิตใจเค้าแต่อีกด้านก็เพื่ออนาคตของเราจะได้ไม่ต้องลำบากไม่ทำให้พ่อแม่เสียใจ ..เราคุยกันน้อยลงแต่ยังคุยกันที่รรดีเหมือนเคย ถ้าวันไหนทะเลาะกันก็จะโทรหากันปรับความเข้าใจกัน เค้าน่ารักกับเรา เราก็พายามจะเป็นแฟนที่ดีดูแลเค้าห่วงใยเค้า แล้วเราก็รักกันดีเรื่อยมา จนมาถึงเมื่อ2เดือนก่อนปิดเทอม เราก็กลับมาทะเลาะกันหนักๆเรื่องโทรศัพท์อีกครั้ง แต่เหมือนสลับกัน! เขาบอก'เขาปรับตัวได้แล้ว' เรากลายเป็นเค้าในอดีตเรากลับอยากให้เค้าคุยกับเราบ้าง สิ่งที่เราอยากได้ไม่ใช่คุยกันทุกวันเราอยากคุยกับเค้า3วันคุยครั้งนึงก็ยังดี เพราะปิดเทอมเค้าไปลงเรียนวาดรูปเข้าเพื่อมัณฑนศิลป์กับเพื่อน เรียนทุกวันและเช้าถึงเย็น เราเข้าใจว่าเค้าเหนื่อย วาดรูปต้องใช้เวลานาน อีกปีเดียวก็ต้องสอบเข้ามหาลัยแต่ก็มีน้อยใจบ้างว่าอย่างน้อยก็่น่าจะแบ่งเวลาให้เราบ้างสัก5นาที แต่ที่เค้าไปเรียนทั้งวันเพราะเค้าไปเอง เราก็คิดว่าเพื่ออนาคตของเขา เมื่อก่อนเขาจะมาหาเราบ้าง แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีแล้ว ถ้าวันไหนเราคิดมากเค้าก็จะโทรคุยกับเราจนกว่าเราเลิกคิดมาก บางทีเราก็คิดว่าถ้าเราไม่คิดมากเราจะได้คุยกับเขาบ่อยแบบนี้ไหม ทั้งๆที่ปกตินานๆทีจะได้คุยกัน เราก็ไม่ค่อยกล้าโทรไปรบกวนแต่บางครั้งคถก็ทนไม่ไหวต้องโทร เขาก็ไม่ใช่คนเจ้าชู้ เวลาอยู่กับเราก็คุยกันปกติ เวลาล่วงมา แต่สิ่งติดค้างในใจยังคงอยู่ บางทีที่เราโทรหาเค้าระหว่างไม่ได้เจอกันเลย4-5วันในวันหยุดยาว เราบอกเค้าว่าคิดถึงจังและเค้าก็บอกแบบเดียวกัน เราดีใจแต่ลึกๆก็สวน 'คถเราจริงทำไมไม่โทรหาเรา' บางครั้งเขาบ่นๆช่วงนี้นอนทั้งวันเลย ดูทีวี ไปกับเพื่อนไม่ค่อยได้วาดรูป เราก็คิดในใจว่าทำไมมีเวลาไปทำอย่างอื่นแต่ไม่มีเวลาให้เรา เราก็พยายามไม่คิดอะไร อีกมุมหนึ่งเราคิดว่ามันเป็นเวรกรรมที่เราเคยทำให้เขารอเสียใจ ตอนนี้เราแอบน้อยใจแต่เค้าก็ยังคงดีกับเรา โทรมาบ้างนานๆครั้ง อยู่รรเราเจอกันแค่เช้าเเข้ารร เที่ยงหลังกินข้าว5นาที เย็นเขาไปส่งเรารอพ่อมารับ(แต่เป็นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว) เราไม่สบายใจไม่รู้ว่าเป็นแฟนกันควรอยู่แค่ไหน คุยโทรศัพท์กันแค่ไหน อีกปีเดียวก็เข้ามหาลัยอาจอยูคนละจังหวัดไม่รู้ต้องเจอกันบ่อยแค่ไหนและจะยิ่งห่างกันรึป่าว(เขาเคยบอกว่าคณะที่เขาอยากเข้าไม่ค่อยมีเวลา ต้องทำงานหนักไม่ได้นอน) เวลาอยู่ด้วยกันเราก็มีความสุขเข้ากันได้ แต่หลังๆเรากลับกลัว ไม่มั่นใจในรักของเรา เรากลัวถ้าเราไม่มีเวลาให้กันในอาจทำให้เราตัดสินใจเลือกคู่ชีวิตผิด สำหรับเราอยากคบแค่คนเดียวและจริงจังจริงใจกับใครสักคนที่รักเรา คอยดูแลกัน อยากอยู่ด้วยกันไปจนแก่ก็แค่นั้น ตอนนี้เราไม่มั่นใจว่าความรักของเราจะไปได้ไกลแค่ไหน คบกันแค่ไหนถึงจะใช่ในเมื่อเราความรู้สึกของเราห่างกันแบบนี้ เราผิดที่เคยทำเขาเสียใจผิดที่ทิฎิเยอะคิดว่าผชต้องเข้าหาผญ เราเลยไม่ค่อยเดินไปหาเขาโทรไปหาเค้าตั้งแต่แรก ตอนนี้เรายังรักเขา เราจะอยู่ตรงนี้ต่อไปความรู้สึกนี้ถือเป็ฯสิ่งที่เราควรชดใช้เขา ตอนนี้ที่อยากรู้ 'เขายังรักเราแค่ไหน'  ทั้งหมดเราคิดถูกแล้วใช้ไหมTT