อัมพาต การดูแล และการทำใจของวัยรุ่น

เป็นเรื่องที่ผ่านมาหลายเดือนแล้ว  เป็นเรื่องของลูกพี่ลูกน้องที่แม่เอามาอยู่ด้วยที่บ้านอยู่มาตั้งแต่เด็กๆ จนแม่รับเป็นลูก  
หลาย ๆ คนชอบไอ้นี่มากเพราะหน้าตาดีทีเดียว ผมเรียกว่า ตี๋เล็ก เพราะตาไม่โต 555 เรื่องมีอยู่ว่า ตอนน้องไปเที่ยวต่างจังหวัด
กับเพื่อน ๆ ไปขี่มอเตอร์ไซค์ ชนเสาไฟฟ้า หัวกระเเทกกับถนน  พอไปโรงพยาบาลหมอบอกว่า จะเป็นอัมพาตตลอดไป เพราะกระแทกแรงมาก
กระดูกหักทับแส้นประสาท  ทำให้ตั้งแต่หน้าิออกจะไม่มีความรู้สึก  นั่นหมายความว่า ระบบขัยถ่ายก็คุมไมไ่ด้  ผมก็รับหน้าที่ดูแลน้อง
พอเอากลับมาบ้าน สภาพจิตใจตี๋นั้น แย่มาก ๆ ร้องไห้ตลอดเลย  ไม่ยอกกินข้าว เราต้องปลอบใจกันตลอด เรื่องการดูแล ตั้งแต่เช้าตื่นมา
ต้องรีบไปดูที่นอนเขาเลย เพราะกลางคืนไม่ได้ผ้า้อ้อม เพราะอยากให้เขาใส่เสื้อผ้าเหมืนคนปกติ เขาจะได้ไม่คิดว่า เขาพิการ แต่ทุกเช้าฉี่เปียกที่นอนทุกวัน  ต้องจับอาบน้ำ แต่งตัวพาไปเดินเล่น  กินข้าว หลังจากกินข้าว จะเป็นกิจวัตรคือ อึ จะต้องพานั่งกระโถน นั่งเฝ้าจนว่าจะถ่ายออก
วันไหนไม่ถ่ายก็จะต้องเฝ้าใส่แพมเิพิด และดูตลอด และที่สำคัญ คือ ไม่อยากพูดกับคนอื่น เลยต้องดูแลมาก ๆ เหมือนดูแลเด็กอ่อนคนหนึ่งเลย
ตอนนี้ก็เริ่มพูดคุยมั่งเเล้ว เพราะเราปลอบใจกันน่าดู  เป็นเรื่องที่เป็นอุทาหรณ์ของวัยรุ่นได้ดี ว่าอย่าประมาท เพราะเพียงเสี้ยวนาทีเราก็พลาดได้