ถึงแม้แสงไฟดูริบหรี่แต่ประชาธิปไตยยังไม่แพ้

เราคอยติดตามสถาณการณ์การเมืองมาตลอด รู้บ้างไม่รู้บ้างก็จะมาอ่านคอมเม้นจากในห้องราชดำเนินช่วยบ้าง ตั้งแต่เมื่อวานเรารู้สึกหดหู่มากเลยค่ะ ดูเหมือนว่าดอกไม้ในใจที่รอวันบานมันเหี่ยวลงฉับพลัน แสงไฟที่เห็นอยู่ข้างหน้ามันหรี่ลงๆ เราพยายามคิดว่าอนาคตประเทศ ตัวเรา ลูกหลานเราจะอยู่กันแบบไหนในประเทศที่จะปฏิรูปเป็นแบบไหนก็ไม่รู้ เพราะเราเป็นแค่ชนชั้นกลางหาเช้ากินค่ำจะถูกกดขี่แบบไหน เพราะแค่คำพูดและความคิดของผู้ที่ขึ้นเวทีทั้งหลายก็เห็นแล้วว่าคิดกับคนจนคนที่ด้อยกว่าแบบไหน เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเราอยากหาประวัติศาสตร์ตอนพระเจ้าตากเอาชนะพม่าได้ว่าท่านใช้วิธีไหนถึงสู้กับคนที่มีมากกว่าได้ชนะ(เราชอบวิชาประวัติศาสตร์) และเมื่อกี้ก็นึกถึงเรื่องเจงกีสข่านผู้ยิ่งใหญ่ สมัยที่กุบไลข่านบุกญี่ปุ่นทำไมถึงเอาชนะญี่ปุ่นไม่ได้ทั้งๆที่ต้องเอาชนะได้แน่นอน ถ้าจำไม่ผิด(ใครมีข้อมูลที่ถูกต้องและละเอียดกว่าช่วยมาเสริมจะดีมาก เราชอบอ่าน) มีพายุใหญ่เกิดขึ้นชื่อกามิกาเซ่ ทำให้มองโกลต้องถอยทัพกลับ คนญี่ปุ่นเชื่อว่าเทพเจ้าพายุมาช่วย  บ้านเมืองเราตอนนี้จะหวังให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์มาช่วย คิดว่าจะเป็นไปได้มั้ยคะ รู้ว่ามันอาจเป็นเรื่องขบขันของบางคนแต่มันก็ยังเป็นหนึ่งหวังที่ยังเหลือ