คือเรื่องมีอยู่ว่า ช่วงไปเรียนปริญญาโท ที่ต่างประเทศได้เจอ เพื่อนต่างชาติมากหน้าหลายตา เราเป็นคน friendly ก็คุยกับทุกคน แต่มีชาวเวียดนามอยู่คนนึง เค้าประทับใจอะไรสักอย่างมากๆ (ซึ่งสิ่งที่เราปฏิบัติต่อเค้าก้อไม่ได้ต่างกับเพื่อนคนอื่นๆ) เก็บเอามามาคิดว่าเราคงชอบเค้า เราเป็นแฟนกัน เหมือนเป็นคนรักกัน (อยู่ฝ่ายเดียว) ที่รู้เพราะจากคำพุดต่างๆ ของเค้า (ขอเรียกว่า ว.) พอเราเริ่มรุ้ตัวก้อตีตัวออกห่าง คือไม่ให้ความสนิทสนมแบบเพื่อนคนอื่น หลังๆ เริ่มแสดงความรังเกียจเลยทีเดียว พอดีว่าจะเรียนจบแยกย้ายกันอยุ่แล้ว คิดว่าคงไม่มีอะไร
กลับบ้านใครบ้านมันสักพักก้อเริ่มส่งข้อความทางเฟสบุคพร่ำพรรณนามา ประมาณว่าชีวิตเปนอย่างไงเล่าให้ฟัง คิดถึง งั่นงี้ แล้วก้อ ตื่นเต้นจะได้เจอกันอีกครั้งที่งานแต่งงานเพื่อนที่ตปท. ที่นั่นก้อเที่ยวกลุ่มๆเดียวกัน เราก้อสนุกสนานเฮฮาไปกับกลุ่ม โดยที่มีว. อยู่ด้วยแต่เเทบไม่ได้คุยกันเรย เรียกว่าเราเลี่ยง แต่ไม่อยากให้เสีย บรรยากาส วันสุดท้ายว. ก้อแสดงออกบ้าๆบอๆ แบบเอาคำพูดเราระหว่างทริปจำมาพูดแล้วคิดแปลความ กลายเป็นเข้าข้างตัวเองไปทั้งที่ไม่เกี่ยวแม้แต่น้อย เราพูดตรงๆ แถมท่าทางแบบไม่รักษาน้ำใจว่ารังเกียจพฤติกรรมเหล่านี้มาก
กลับมาส่งเมสเสจทางเฟสบุคมาหนักมากๆ เรียกว่าเปน essay แทบจะสองสามวันครั้ง (รวมเล่มคงได้เปนหนังสือ) พร่ำพรรนาถึงเรื่องต่างๆ ในชีวิต แต่จะวกมาเกี่ยวก้บเราเสมอ อ่านมากๆ เริ่มเพลียและหลอน ตัดสินใจพูดสั้นๆตรงๆ ไปอีกครั้ง ว่าให้เลิกยุ่งเพราะเราไม่มีทางชอบ ครั้งนี้ เพื่อนร่วมคลาสช่วยอ่านกันหลายคน เพื่อดูว่าให้เคลียร์ที่สุดและจะได้จบ ปรากฎว่าไม่รับรู้หรือเข้าใจแม้แต่น้อย ที่เราเขียนว่าถ้าไม่เลิก แม้แต่ friend ก้อคงไม่ได้ จะบล้อคแล้ว เพราะ annoying กลับตอบมายืดยาว และเข้าข้างตัวเองว่าเราไม่อยากเปนเฟรนด์ คืออยากเปนมากกว่าเฟรนดละสิ --" จึงตัดสินใจบล้อคไป ชีวิตสงบสุข
วันดีคืนดีไม่รุ้เกิดไรขึ้น มีเมสเสจเข้ามาใน inbox จึงพบว่าหลังจากบลอคก้อยังเขียน essay อีกเพียบ! อ่านข้ามๆ แต่ก้อมาหลอนเพราะว. บอกว่ามาเมืองไทยแล้วมโนว่าเจอเราบน bts พูดถึงสถานีที่เราอยู่ (รู้ได้ไง) ว่ารู้สึกใกล้กันมากๆ คราวนี้เริ่มรู้สึก insecure แล้วเพราะใกล้ตัว แต่ก้อไม่รู้จะทำไง ก้อบล้อคไปอีกรอบ ก้อหายไป
จนถึงวานนี้ กลับมาใหม่ด้วยชื่อใหม่สร้าง fb account ใหม่ ขอแอดมา ไม่มีรูป ไม่มีเพื่อนแต่เรารู้ เพราะทุกสเตตัส และโน้ตเขียนถึงเรา อยู่ตลอดเวลา ยังคงเหมือนเดิมคือเราเป็นคนรักกัน พระเอกนางเอก เปรียบเทียบกับทุกสิ่งในชีวิตว่าเหมือนเรื่องระหว่างเรา อ่านแล้วจะว่าขำก้อขำ ขยะแขยงด้วย แต่ก้อรู้สึกถูกคุกคามนิดๆ อยากให้เลิกซะที เพราะจนถึงทุกวันนี้ก้อ 3 ปีแล้วที่กลับมา อยากให้ไปใช้ชิวิตของตัวเอง เลิกคิดซะทีว่าเราจะชอบเพราะไม่มีทาง
เลยอยากขอความเห็น ความรู้จากเพื่อนๆ ที่นี่บ้างว่าเราควรทำไง จัดการรับมือกับคนแบบนี้ยังไง เพราะคิดแล้วว่าคงไม่ปกติ คนดีๆ ผญพูดตรงๆ น่าจะเข้าใจ ยังเคยคิดเรยว่าอยากจะเอาเคสไปปรึกษาจิตแพทยว่าคนแบบนี้เค้ามีปมรึมีอะไรลึกๆ เราจะได้พูดกับเค้าให้ถูกจุด เพราะการเงียบและเลี่ยงของเรา คิดว่าเวลาจะช่วยเยียวยากลับไม่ดีขึ้นเรย เฮ้ออ...
ปล.เป็นเรื่องของเพื่อนจขกท นะคะ เพื่อนไม่มีลอกอินค่า
ควรรับมือกับคนแบบนี้ยังไงดี?
กลับบ้านใครบ้านมันสักพักก้อเริ่มส่งข้อความทางเฟสบุคพร่ำพรรณนามา ประมาณว่าชีวิตเปนอย่างไงเล่าให้ฟัง คิดถึง งั่นงี้ แล้วก้อ ตื่นเต้นจะได้เจอกันอีกครั้งที่งานแต่งงานเพื่อนที่ตปท. ที่นั่นก้อเที่ยวกลุ่มๆเดียวกัน เราก้อสนุกสนานเฮฮาไปกับกลุ่ม โดยที่มีว. อยู่ด้วยแต่เเทบไม่ได้คุยกันเรย เรียกว่าเราเลี่ยง แต่ไม่อยากให้เสีย บรรยากาส วันสุดท้ายว. ก้อแสดงออกบ้าๆบอๆ แบบเอาคำพูดเราระหว่างทริปจำมาพูดแล้วคิดแปลความ กลายเป็นเข้าข้างตัวเองไปทั้งที่ไม่เกี่ยวแม้แต่น้อย เราพูดตรงๆ แถมท่าทางแบบไม่รักษาน้ำใจว่ารังเกียจพฤติกรรมเหล่านี้มาก
กลับมาส่งเมสเสจทางเฟสบุคมาหนักมากๆ เรียกว่าเปน essay แทบจะสองสามวันครั้ง (รวมเล่มคงได้เปนหนังสือ) พร่ำพรรนาถึงเรื่องต่างๆ ในชีวิต แต่จะวกมาเกี่ยวก้บเราเสมอ อ่านมากๆ เริ่มเพลียและหลอน ตัดสินใจพูดสั้นๆตรงๆ ไปอีกครั้ง ว่าให้เลิกยุ่งเพราะเราไม่มีทางชอบ ครั้งนี้ เพื่อนร่วมคลาสช่วยอ่านกันหลายคน เพื่อดูว่าให้เคลียร์ที่สุดและจะได้จบ ปรากฎว่าไม่รับรู้หรือเข้าใจแม้แต่น้อย ที่เราเขียนว่าถ้าไม่เลิก แม้แต่ friend ก้อคงไม่ได้ จะบล้อคแล้ว เพราะ annoying กลับตอบมายืดยาว และเข้าข้างตัวเองว่าเราไม่อยากเปนเฟรนด์ คืออยากเปนมากกว่าเฟรนดละสิ --" จึงตัดสินใจบล้อคไป ชีวิตสงบสุข
วันดีคืนดีไม่รุ้เกิดไรขึ้น มีเมสเสจเข้ามาใน inbox จึงพบว่าหลังจากบลอคก้อยังเขียน essay อีกเพียบ! อ่านข้ามๆ แต่ก้อมาหลอนเพราะว. บอกว่ามาเมืองไทยแล้วมโนว่าเจอเราบน bts พูดถึงสถานีที่เราอยู่ (รู้ได้ไง) ว่ารู้สึกใกล้กันมากๆ คราวนี้เริ่มรู้สึก insecure แล้วเพราะใกล้ตัว แต่ก้อไม่รู้จะทำไง ก้อบล้อคไปอีกรอบ ก้อหายไป
จนถึงวานนี้ กลับมาใหม่ด้วยชื่อใหม่สร้าง fb account ใหม่ ขอแอดมา ไม่มีรูป ไม่มีเพื่อนแต่เรารู้ เพราะทุกสเตตัส และโน้ตเขียนถึงเรา อยู่ตลอดเวลา ยังคงเหมือนเดิมคือเราเป็นคนรักกัน พระเอกนางเอก เปรียบเทียบกับทุกสิ่งในชีวิตว่าเหมือนเรื่องระหว่างเรา อ่านแล้วจะว่าขำก้อขำ ขยะแขยงด้วย แต่ก้อรู้สึกถูกคุกคามนิดๆ อยากให้เลิกซะที เพราะจนถึงทุกวันนี้ก้อ 3 ปีแล้วที่กลับมา อยากให้ไปใช้ชิวิตของตัวเอง เลิกคิดซะทีว่าเราจะชอบเพราะไม่มีทาง
เลยอยากขอความเห็น ความรู้จากเพื่อนๆ ที่นี่บ้างว่าเราควรทำไง จัดการรับมือกับคนแบบนี้ยังไง เพราะคิดแล้วว่าคงไม่ปกติ คนดีๆ ผญพูดตรงๆ น่าจะเข้าใจ ยังเคยคิดเรยว่าอยากจะเอาเคสไปปรึกษาจิตแพทยว่าคนแบบนี้เค้ามีปมรึมีอะไรลึกๆ เราจะได้พูดกับเค้าให้ถูกจุด เพราะการเงียบและเลี่ยงของเรา คิดว่าเวลาจะช่วยเยียวยากลับไม่ดีขึ้นเรย เฮ้ออ...
ปล.เป็นเรื่องของเพื่อนจขกท นะคะ เพื่อนไม่มีลอกอินค่า