สวัสดีคะ พอดีมีปัญหา จะว่าเป็นปัญหาครอบครัวก็ว่าได้ เลยอยากขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆ  เข้าเรื่องเลยนะ
วันนั้นเราขับรถไปส่งลูกที่โรงเรียน ระหว่างทางก็คุยกันปกติ พอดีแฟนเราเล่นดนตรี (อิเล็กโทนน่ะค่ะ แล้วปีที่แล้วเพิ่งยืมเงินแม่เรา 20,000 บ. เพื่อซื้อเครื่องดนตรีตัวใหม่ แล้วแม่บอกว่า ที่ยืมไปไม่ต้องคืนหรอกแม่ให้ ซึ่งมันทำให้เรารู้สึกเกรงใจแม่มาก ที่ต้องเป็นภาระให้แม่ตลอด) แล้วเราก็เลยบอกเขาเรื่องที่แม่ไม่เอาเงินคืนนะ เขาก้รับรู้ (เชิงดีใจ) พอขับมาได้สักระยะเขาก็พูดขึ้นว่า จะเก็บเงินซื้อเครื่องดนตรีใหม่อีกชิ้น (น่าจะหลักหมื่น) เพิ่มอีก เราก็เลยพูดตอบว่า แทนที่จะบอกว่าจะเก็บเงินไว้เป็นค่าเทอมลูกจะได้ไม่ต้องรบกวนแม่  แค่นี้จริงๆคะที่พูด จากนั้นเขาก็ "ใช่สิมันไม่ใช่งานนิ ซื้อมาก็ไม่ได้เอามาเปิดฟังเล่น ซื้อมาเพื่อหารายได้ " (ซึ่งตามความเป็นจริงแล้วมันขาดทุนเห็นๆ เขาเลือกงาน ให้เงินน้อยก็ไม่ไป ปีหนึ่งได้งานประมาณ 2-3 งาน) ตอนนั้นเก็บอารมณ์มากเราก็เลยตอบไปว่า พูดกันดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องขึ้น ,กู เลย ลูกก็อยู่ในรถ (3 ขวบกับ1ขวบครึ่ง) มีตอบกับว่า "เอ๊ย อีห่า กูเอามาทำงาน" แค่นั้นแหละคะ เราเลยสวนเลย "อย่ามาด่าแม่กู ถ้าพูดแบบนี้กลับไปอยู่บ้านเลยนะ ไม่ต้องอยู่ด้วยกันแล้ว หน้าตาไม่ได้เหมือนพ่อกูนะที่กูจะปล่อยให้ด่า " เขาตอบกลับว่า "เออไล่กูๆ หน้าตาก็ไม่ได้เหมือนแม่กูนิ ที่กูจะบูชาไว้ ไม่เคยให้อะไรกู มีแต่กูหาให้ " (เราเลยงงว่าให้อะไรวะ) นี้เท่าที่จำได้ แต่รู้สึกว่า อีห่า , อีเห็้ยนี่เยอะน่าดู  เราเลยอยากถามเพื่อนๆว่าเราพูดอะไรผิดในตอนแรก ทำไมต้องด่ากันขนาดนี้ คำว่าครอบครัวลูกต้องมาก่อนไม่ใช่เหรอคะ ทุกวันนี้เหมือนเขาทำเพื่อตัวเองซะมากกว่า เรื่องลูกกลายเป็นภาระของแม่+เราไปเลย เหนื่อยมากคะ พูดให้แม่ฟังแม่บอกแล้วแต่เรา(แม่ก็เคยเห็นพฤติกรรมอยู่บ้าง) แต่พี่เราบอกให้ทน อายชาวบ้านเขา แต่เราอยากเลิก ยอมเหนื่อยกายมากกว่าเดิม ดีกว่าต้องทนเหนื่อยใจ