นโยบายที่ถูกโจมตีมากที่สุดของรัฐบาลยิ่งลักษณ์ คือ เรื่องจำนำข้าว  ที่ว่ากันว่าขาดทุนนับแสนล้าน

ทุกนโยบายของทุกรัฐบาล    ก็เพื่อคนบางกลุ่ม    ไม่เป็นประโยชน์ หรือสามารถช่วยเหลือคนทุกคน ทุกกลุ่มอยู่แล้ว

นโยบายทุกนโยบาย ไว้สำหรับกลุ่มบางกลุ่มเท่านั้น    เช่น ค่าแรง 300 บาท เงินเดือน 15,000 สำหรับชนลูกจ้างรายได้ต่ำ

รถคันแรก  ก็เหมาะกับคนฐานะปานกลาง เริ่มสร้างครอบครัว      นโยบาย ภาษี เพื่อช่วยกลุ่มคนรายได้สูง

มันก็เหมือนกับเอางบประมาณไปช่วยคนอีกกลุ่มหนึ่งเหมือนกัน    ส่วนการจำนำข้าวหรือแทรกแซงราคาพืช ก็เพื่อ เกษตรกร

จะว่าไปก็เป็นเพียงบริหารเงินงบประมาณแผ่นดิน  ไปให้กับคนอีกกลุ่มหนึ่งเท่านั้น

ซึ่งกลุ่มที่ว่าเป็นกลุ่มคนที่ถูกเปรียบเป็น กระดูกสันหลังของของชาติ และเป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศ

แล้ว การสร้างถนน   สร้างโรงพยาบาล   งบประมาณเพื่อการศึกษา  ฯลฯ มันต่างกับการจำนำข้าวอย่างไร

ตัวอย่าง  เป็นคนภาคกลาง แต่ไม่เคยไปต่างจังหวัด  เงินที่เอาไปสร้างถนนหลวง ก็ไม่เคยได้ใช้ประโยชน์

เงินที่เอาไปสนับสนุนโรงพยาบาล โรงเรียนที่ไม่ได้อยู่ใกล้บ้าน  ก็ไม่ได้ประโยชน์กับบางคน


เคยได้อ่านบทความประมาณว่า  ทำไมชอบตั้งคำถามว่า รถไฟ  ขสมก. บขส. ขาดทุนไปเท่าไหร่

แล้วทำไมไม่มีคำถามว่า กรมทางหลวง  ที่เอางบประมาณส่วนใหญ่ไปสร้างถนน  ขาดทุนเท่าไหร่บ้าง

ซึ่งพวกนี้ ถือเป็นสาธารณูปโภค  ที่ต้องจำเป็นต่อคนในประเทศทั้งนั้น  รวมถึงไฟฟ้า ประปา ด้วย


แต่กรณีนี้ไม่รวม ปตท.  การบินไทย   แบงค์กรุงไทย  หรือรัฐวิสาหกิจอื่นๆ  ที่เข้าตลาดหุ้นแล้ว

เพราะพวกนี้ถือว่าเป็นเพียงองค์กรรัฐถือหุ้น  เพื่อเข้าไปแข่งขันในตลาดการค้าเสรีเท่านั้น

ถ้าขาดทุน  หรือปิดทำการก็ไม่กระทบต่อความเป็นอยู่ของคนไทยอยู่แล้ว  

ที่จริงถ้าขาดทุนไม่ควรให้งบประมาณสนับสนุนด้วยซ้ำไป  เหมือนเอางูเห่ามาเลี้ยง


สรุป ก็คือ  นโยบายรับจำนำข้าว  ยังถือว่าเป็นนโยบายที่ดี  แต่ควรจะมีการปรับปรุงด้านอื่นๆ ควบคู่ไปด้วย

เช่น  พัฒนากระบวนการและเทคโนโลยีการผลิต      ควบคุมการสวมสิทธิ เป็นต้น

เพราะถ้าบอกว่าจำนำข้าว  ทำให้รัฐขาดทุน   ควรยกเลิกเสีย  แล้วปล่อยชาวนาไปสู้กับนายทุนตามยถากรรมตามเดิม

ก็ควรทบทวนนโยบายการให้งบประมาณสร้างถนนด้วยเหมือนกัน