แฟนเราเป็นคนฮ่องกง เจอกันตอนเรียนมหาลัย คบกันได้ 2 เดือนกว่าแล้ว ตอนที่คบกันแรกๆเราไม่รู้ว่าเขาเป็นคนขี้หึง คือเราเป็นคนที่มีเพื่อนผู้ชายเยอะกว่าเพื่อนผู้หญิง เพราะเรานิสัยแบบยังไงก็ได้ ไม่ค่อยงี่เง่าเพราะเราก็ไม่ชอบให้คนมางี่เง่าใส่เหมือนกัน แล้วเหมือนแฟนเราไม่ชอบให้เราไปสุงสิงกับเพื่อน ซึ่งเราก็โอเคนะ เรารักแฟนและไม่อยากมีปันหา ก็พยายามคุยกับพวกมันแค่เรื่องเรียน แต่ไม่ได้ออกไปไหนเป็นกลุ่มหรือสองต่อสองอีก ปันหาของเราคือแฟนเราไม่เชื่อใจเราเลย ไม่ว่าเราจะทำอะไร อย่างมือถือเรา เราให้แฟนเช็คได้ตลอด 24 ชม. ไม่มีความลับในมือถือ เราให้แฟนเราอ่านตลอดว่าเราคุยอะไรกับใคร ยังไง เกิดอะไรขึ้นในชีวิตเรา เราให้แฟนเราเช็คได้ตลอด แฟนเราอยากให้เราทิ้งมือถือของเราซะด้วยซ้ำ มันเหมือนว่าไม่ว่าเราจะทำยังไง แฟนเราก็จะไม่มีวันเชื่อใจเรา แล้วเขาอยากให้เราตัวติดกับเค้าตลอด 24 ชม. อย่างเวลาเรามีคลาสหรือต้องกลับบ้านช่วงวันหยุด เค้าจะคิดไปเรื่อยว่าเราออกไปไหนกับใครรึเปล่า? เรามีคนอื่นรึเปล่า? ทั้งๆที่เราไม่มีใครเลยนอกจากแฟนเรา เราไม่คิดจะนอกใจแฟนเราด้วยซ้ำ คือตอนที่เจอกันแรกๆ เราเป็นคนที่ out-going มากๆ แบบไปไหนไปกัน แล้วเราให้เพื่อนเต็มร้อย เฮไหนเฮนั่น และนั่นทำให้เราได้เจอกับแฟนเราผ่านทางเพื่อนคนจีนคนหนึ่งในมหาลัย แต่เหมือนกับว่าตั้งแต่ที่คบกัน เราทำสิ่งที่มันไม่ใช่ตัวเรา เราทิ้งทุกอย่างเพื่อมัน อย่างเรื่องเพื่อน หรือมือถือ(เราเป็นคนที่ติดมือถือมาก แบบต้องเช็คตลอด แต่แฟนเราไม่ชอบให้เราเล่นมือถือ เพราะเราจะไม่สนใจเขา ซึ่งหลังจากนั้นเราไม่เล่นมือถือเวลาอยู่กับแฟนเราเลย) แล้วบางทีเวลาทะเลาะกัน แฟนก็จะเอาเรื่องที่เราเป็นคน friendly มาพูดเป็นประเด็นว่าเราเป็นผู้หญิงแรด (Bitch) ที่ยอมให้ใครต่อใครให้มาทะอะไรต่อมิอะไร ทำเหมือนกับว่าเราเป็นผู้หญิงขายตัว เราคิดว่าแฟนเรารู้นะว่าเราไม่ใช่คนแบบนั้นและก็คิดว่าคงไม่มีมีใครอยากจะเป็นแบบนั้นด้วย แต่ที่เราไม่เข้าใจคือทำต้องพูดแรงขนาดนี้ และมันก็ไม่ใช่เรื่องจริง
อีกปันหานึงคือ แฟนเราเป็นคนเซ็นซิทีฟมาก เวลาเราพูดอะไรกับเค้าไป เค้าจะเก็บเอามาคิดตลอด ซึ่งหลังๆเราก็พยายามระวังคำพูดตัวเองเพราะไม่อยากทะเลาะหรือหาเรื่องขึ้นมา เราไม่รู้ว่าคนฮ่องกงเป็นยังไงนะ แต่แฟนเราเป็นคนชอบบงการมากๆ ชอบสั่ง แล้วความคิดเหมือนกับว่าตัวเองเป็นผู้ชาย และเราเป็นผู้หญิง เราต้องฟังเขาตลอดไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เราต้องทำตาม ซึ่งคนไทยไม่ใช่แบบนี้อะ แล้วเราทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยมาก เราทำในสิ่งที่เราทำได้ ถ้าเราอารมณ์ดีแล้วแฟนเราบอกให้เราทำอะไรให้เขา ถ้าเราทำได้เราก็ทำ แต่บางทีเขาสั่งแบบ เราคุยกับเพื่อนอยู่ จู่ๆแฟนเราเรียกให้ไปหา ซึ่งใช้คำห้วนมาก และเรากำลังอยู่ในบทสนธนากับเพื่อนๆ พอเราไม่ไป แฟนเราโกดมากและสบถออกมาในภาษาเขา หลังจากนั้นก็จะไม่คุยกับเราเลย เราทำอะไรผิดหรอ? เราคุยกับเพื่อนอยู่ แล้วเราไม่ยอมไปหาเขาตามที่แฟนเราสั่งมาช่วงเวลานั้น เราผิดขนาดที่แฟนเราไม่คุยกับเราทั้งวันเนี่ยนะ? คือเราเป็นคนไม่ชอบให้ใครมาบงการชีวิต คนในครอบครัวเรายังไม่เคยจะมาสั่งเราได้เลย อย่างถ้าแม่เราสั่งให้เราไปทางขวา เราจะไปทางซ้ายและ เราไม่ชอบให้เรามาสั่งให้เราทำอะไร แต่กับแฟนเรา เรายอม ซึ่งแฟนเราก็รู้นะ เพราะเคยบอกไปแล้วว่าเราไม่ชอบให้เรามาบงการชีวิต แต่เขาก็ยังทำ
แฟนเราเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองมาก แฟนเราเล่าอดีตของตัวเองให้เราฟัง ซึ่งเราก็เข้าใจทันทีว่าทำไมมันถึงมั่นใจในตัวเองขนาดนี้ คือที่ฮ่องกง มันเป็นคนที่ถือว่ารวยเลย และไม่เคยขาดผู้หญิง ไม่ว่ามันอยากได้อะไรมันต้องได้ (อารมณ์พวกลูกคนรวย) ใช้เงินเหมือนน้ำเปล่า เวลาไปเที่ยวด้วยกันแล้วมันออกเงินให้ จนหลังๆเราไม่ยอมบอกมันไปว่าถ้าจะไปกินข้าวข้างนอก หรือซื้อของ ต้องหารเงินกัน เราไม่อยากถูกมองว่าคบกับแฟนเราเพราะเรื่องเงิน ปันหาคือมันเหมือนอยู่กันคนละโลกอะ แฟนเรารวยมาก แต่เราเป็นคนฐานะปานกลาง ไม่ได้รวยล้นฟ้า แต่ก็ไม่ได้จน มาเรียนต่างประเทศก็ไม่ต้องทำงานพิเศษและมีเงินใช้ตลอดทั้งปี แต่ก็ไม่ได้หมายความใช้ได้อย่างฟุ่มเฟือย แล้วบางทีเจอกับเพื่อนของแฟนเราแต่ละคน เรารู้สึกเหมือนโดนดูถูกอยู่ลึกๆอะ คือทุกคนดีกับเรานะ แต่บางอารมณ์แบบถ้าไปช็อปด้วยเรา ร้านที่พวกมันเข้าก็จะเป็นพวกแบรนเนม อย่าง LV GUCCI Burberry Moncler แบบสำหรับเรา ถ้าของมันสวยจริงเราก็จะจ่าย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะรูดบัตรซื้อทุกอย่างที่ชอบอย่างแฟนเราหรือเพื่อนของแฟนเรา แล้วบางทีมันก็อึดอัดเวลาที่พวกมันถามว่าซื้อแค่นี้หรือ หรือ ไม่ซื้อหรอ กระเป๋าใบนี้สวยนะเหมาะกับเรา เดี๋ยวมันจะจ่ายให้ ซึ่งเราไม่ชอบอะ มันเหมือนโดนดูถูกอยู่ลึกๆปะ คือเรากับแฟนเราต่างกันมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องฐานะ นิสัย และปันหาที่ใหญ่ที่สุดที่เราไม่รู้จะแก้ยังไงคือเรื่องที่มันไม่เคยเชื่อใจเราเลย มันเหมือนกันว่ารู้กันอยู่แล้วอะว่าในอนาคตมันจะจบยังไง แต่เรารักแฟนเรานะ รักมาก จนคิดว่าเราต่างกันแบบนี้ แล้วถ้ามันต้องออกไปงานสังคมจะอายคนอื่นไหม เหมือนกับแฟนเราเป็นคนแรกที่ทำให้เราคิดถึงคนอื่นมากกว่าคิดถึงตัวเอง เป็นคนแรกที่ทำให้เรารู้จักคำว่ารัก เราเลยไม่กล้าที่จะตัดสินใจทำอะไรเลย มันเหมือนกับว่าถ้าเราทำอะไรผิดไปซักนิดเดียว เรากับแฟนคงจบกันแบบต่อไม่ติด ตามตรงนะ เราไม่ได้อยากเลิกกับแฟน แต่อยากให้ความคิดเห็นว่าเราควรทำยังไงดีให้เขาเชื่อในเรา ส่วนเรื่องอื่น เราอยากบ่นเฉยๆอะ แต่ถ้ามีความคิดเห็นอะไรก็ช่วยหน่อยนะคะ เราค่อนข้างจริงจังกับแฟนคนนี้เลยอะ