ถึง.. ผู้ที่ (เคยเป็น) น้องในออฟฟิศเมื่อหลายปีที่แล้ว
จาก.. พี่ผู้หวังดี ..ละกันนะ
ทำงานร่วมกันมา 10 ปีน่าจะได้ จนตอนนี้มีน้องๆใหม่ๆ เฟรชๆ เต็มออฟฟิศ แต่รู้สึกนอยด์กับคนทำงานเก่าๆที่การทำงานไม่พัฒนาไม่เท่าไหร่ แต่มันถอยหลังลงคลองไปเรื่อยๆนี่ซิ..มันเหนื่อยหัวใจ
พอสอน ..ก็นั่งฟัง .. แต่ไม่ทำ ไม่เปลี่ยน ไม่ปฏิบัติ ทำแต่แบบที่ตัวเองเคยทำมาเมื่อสิบปีที่แล้ว โลกเปลี่ยน คนเปลี่ยน สังคมเปลี่ยน ถามหน่อยเหอะ ไม่คิดเปลี่ยนตัวเองบ้างเหรอ .. จะทนทำงานกับเด็กรุ่นใหม่ไฟแรงแบบนี้ได้เหรอ ..พี่สั่งให้น้องเคารพแกก็ได้นะ พี่เชื่อว่าน้องจะทำตาม แต่ไม่ได้มาจากใจ..แกรับมันได้จริงๆเหรอ
พอเด็กมันขี้หัว ไม่เคารพ หัวเราะเยาะ ก็มานั่งน้ำตาตกกับพี่..ว่าน้องไม่ให้เกียรติ รู้สึกว่าไม่มีคุณค่า เด็กยุคนี้..เค้าไม่ได้ประเมินคนที่จะเคารพจากวัยวุฒิหรือคุณวุฒิหรอกนะ ..เค้าประเมินจากการเป็นผู้นำ เป็นแบบอย่างที่ดี ช่วยเหลือ แนะนำ สั่งสอน ไม่กั๊ก ฯลฯ
พอด่า .. บอกว่าไม่มีใครอยากคุยด้วย อิดหนาระอาใจกับแกแล้ว .. ก็บอกว่านอยด์ รับไม่ได้ พี่พูดกับหนูแรงจัง (หนูเหรอ..แกเลข 3 ++ แล้วนะ) ชั้นพูดกับแกตรงๆ เพราะชั้นหวังดี คนอื่นที่เค้าไม่ว่าไม่ดำเนี่ย ไม่ใช่ว่าเค้ารักแก หรือคิดว่าแกทำดีอยู่แล้วนะ ...แต่เค้าเบื่อแก พูดไปก็เ่ืท่านั้น พูดไปก็ไม่เปลี่ยน พูดไปก็เหมือนเดิม
วันๆ ไม่พูดไม่จากับใคร..ทำงานตัวเองงุดๆไป..แต่งานมันอยู่ที่เดิม มันไม่คืบหน้าหรอก ..เพราะอะไร เพราะงานแก แกต้องให้น้องมันทำ แกต้องได้ใจคน ..แกไม่คุยกับน้อง ไม่คุยกับใคร แล้วงานแกก็ไม่มี ผลงานแกก็ไม่ได้ จะประเมินขึ้นเงินเดือนให้ยังไง ยังไม่รู้เลย เพราะผลงานมันไม่มี แต่ไม่ให้ก็ไม่ได้อีก ..ก็ต้องให้บ้างตามมารยาท
ถามว่า ..ทำไมไม่ไล่แกออกไปซะ ..อยู่กันมานานขนาดนี้ ไม่เคยคิดจะไล่แกออก ไม่เคยคิดจะให้แกกับไปทำไร่ทำสวน ไ่ม่ได้ดูถูกอาชีพทำไร่ทำสวนนะ ..แต่แกอายุปูนนี้แล้ว จะกลับไปทำ ร่างกายคงไม่ไหวหรอก ..แต่หวังมากๆว่า แกจะปรับปรุงตัว ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก แค่ปรับก็พอแล้ว ..ปรับให้ชีวิตแกอยู่ในออฟฟิศนี้ สังคมนี้ โลกใบนี้ได้แบบมีความสุข
ปีหน้า 2557 ..ชั้นหวังว่าชั้นจะเห็นแกคนใหม่ ..ไว้เจอกัน
บ่น..ลูกน้องทิ้งทวนปี 56
จาก.. พี่ผู้หวังดี ..ละกันนะ
ทำงานร่วมกันมา 10 ปีน่าจะได้ จนตอนนี้มีน้องๆใหม่ๆ เฟรชๆ เต็มออฟฟิศ แต่รู้สึกนอยด์กับคนทำงานเก่าๆที่การทำงานไม่พัฒนาไม่เท่าไหร่ แต่มันถอยหลังลงคลองไปเรื่อยๆนี่ซิ..มันเหนื่อยหัวใจ
พอสอน ..ก็นั่งฟัง .. แต่ไม่ทำ ไม่เปลี่ยน ไม่ปฏิบัติ ทำแต่แบบที่ตัวเองเคยทำมาเมื่อสิบปีที่แล้ว โลกเปลี่ยน คนเปลี่ยน สังคมเปลี่ยน ถามหน่อยเหอะ ไม่คิดเปลี่ยนตัวเองบ้างเหรอ .. จะทนทำงานกับเด็กรุ่นใหม่ไฟแรงแบบนี้ได้เหรอ ..พี่สั่งให้น้องเคารพแกก็ได้นะ พี่เชื่อว่าน้องจะทำตาม แต่ไม่ได้มาจากใจ..แกรับมันได้จริงๆเหรอ
พอเด็กมันขี้หัว ไม่เคารพ หัวเราะเยาะ ก็มานั่งน้ำตาตกกับพี่..ว่าน้องไม่ให้เกียรติ รู้สึกว่าไม่มีคุณค่า เด็กยุคนี้..เค้าไม่ได้ประเมินคนที่จะเคารพจากวัยวุฒิหรือคุณวุฒิหรอกนะ ..เค้าประเมินจากการเป็นผู้นำ เป็นแบบอย่างที่ดี ช่วยเหลือ แนะนำ สั่งสอน ไม่กั๊ก ฯลฯ
พอด่า .. บอกว่าไม่มีใครอยากคุยด้วย อิดหนาระอาใจกับแกแล้ว .. ก็บอกว่านอยด์ รับไม่ได้ พี่พูดกับหนูแรงจัง (หนูเหรอ..แกเลข 3 ++ แล้วนะ) ชั้นพูดกับแกตรงๆ เพราะชั้นหวังดี คนอื่นที่เค้าไม่ว่าไม่ดำเนี่ย ไม่ใช่ว่าเค้ารักแก หรือคิดว่าแกทำดีอยู่แล้วนะ ...แต่เค้าเบื่อแก พูดไปก็เ่ืท่านั้น พูดไปก็ไม่เปลี่ยน พูดไปก็เหมือนเดิม
วันๆ ไม่พูดไม่จากับใคร..ทำงานตัวเองงุดๆไป..แต่งานมันอยู่ที่เดิม มันไม่คืบหน้าหรอก ..เพราะอะไร เพราะงานแก แกต้องให้น้องมันทำ แกต้องได้ใจคน ..แกไม่คุยกับน้อง ไม่คุยกับใคร แล้วงานแกก็ไม่มี ผลงานแกก็ไม่ได้ จะประเมินขึ้นเงินเดือนให้ยังไง ยังไม่รู้เลย เพราะผลงานมันไม่มี แต่ไม่ให้ก็ไม่ได้อีก ..ก็ต้องให้บ้างตามมารยาท
ถามว่า ..ทำไมไม่ไล่แกออกไปซะ ..อยู่กันมานานขนาดนี้ ไม่เคยคิดจะไล่แกออก ไม่เคยคิดจะให้แกกับไปทำไร่ทำสวน ไ่ม่ได้ดูถูกอาชีพทำไร่ทำสวนนะ ..แต่แกอายุปูนนี้แล้ว จะกลับไปทำ ร่างกายคงไม่ไหวหรอก ..แต่หวังมากๆว่า แกจะปรับปรุงตัว ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก แค่ปรับก็พอแล้ว ..ปรับให้ชีวิตแกอยู่ในออฟฟิศนี้ สังคมนี้ โลกใบนี้ได้แบบมีความสุข
ปีหน้า 2557 ..ชั้นหวังว่าชั้นจะเห็นแกคนใหม่ ..ไว้เจอกัน