เมื่อก่อนผมมองเรื่องการเมืองเป็นเรื่องไกลตัว  ก็ไม่สนใจอะไรมากมาย เลือกก็เลือกไปตามคนรุ้จัก  
แต่เพราะเคยลำบาก   และชอบตั้งคำถามกับหลายเรื่อง      เมื่อนายกทักษิณมาเล่นการเมืองแรกๆ  ผมขำ  คนบ้าอะไรว่ะ  คิดใหม่ทำไหม   แล้วของเก่าไม่ดียังหรอ   นโยบายที่นำเสนอก็ดู  มันโอเวอร์  แทบเป็นจริงไม่ได้เลยสมัยนั่น ช่วงเวลานั้นก็ไม่ได้เลือก ทักษิณด้วย   เลือประชาธิปัต  เพราะ เชื่อว่า นายกทักษิณ  เพ้อเจอ

จนท่านเข้ามา     ก็เริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลง  ได้ชัดเจน    จนความลำบากบางส่วนได้เปลี่ยนไป    

1.เคยไปทำบัตรประชาชน    ตอนทำตอนแรก      ไปต้อง ใช้เวลา  2  วัน   วันแรก   ไปทำ  ได้ใบเหลือง    แล้ว  อีกประมาณ 15 วันก็ไปเอาใบจริง  เวลาไปก็ดูวุ่นวาย  ต้องไปติดต่อโต๊ะโน้น   ไปโต๊ะนี้   บางทีก็โดนว่าเอาจาก  ทางราชการ  ซึ่งก็คิดตั้งแต่ทำบัตรประชาชนครั้งแรก ตอน อายุ 15 ละ         แต่พอท่านมา    การทำบัตรประชาชน   ก็ไม่ได้ยาก และ ใช้เวลานานเหมือนก่อนเลย     ซึ่งอันนี้ละเริ่มมองละ  เออ นี่ไงใช่เลย  บวกกับไม่ต้องคอยเอาเงิน  สอดใต้เอกสารให้ช่วยลัดคิวให้หน่อย    ซึ่งก็ทำกันจนเป็นที่เคยชิน      

2.ที่บ้านค้าขาย  ตอนเด็กก็ต้องช่วยที่บ้านทำขนมขาย  เรียนหนังสือเสร็จก็ต้องรีบกลับบ้าน     มาช่วยทำงาน   แม่บ่นให้ฟังทุกวันเรื่อง  ขายของ  จนผมลำคาญ  ส่วนใหญ่ก็เรื่องเงินกู้     เพราะเงินหมุนเวียนไม่พอ  และต้องจ่ายค่า อะไรมิอะไรมากมาย  พอกองทุนหมู่บ้านเกิด ที่บ้านก็ไปกู้มา ก็ดีขึ้นหน่อย   แต่ก็ไม่ดีเท่าที่ควร   ส่วนหนึ่งก็เพราะ   แม่ บริหารเงินไม่เป็น    ได้เงินมากู้เหมือนเดิม แต่มีทางเลือกมากขึ้นนั่นเอง ก็ส่งผมและน้องเรียนจนจบละ    เมื่อพ่อไม่สบาย แม่ก็เลิกขายของ    ผม และ น้องก็ทำงานแล้ว ด้วย    

3.ตอนพ่อไม่สบาย   ที่บ้านลำบากมาก  ผม และ น้อง และ แม่ และ ยายและ ญาติ  ก็ลำบากกันหมด  เพราะเข้าโรงพยาบาล 1 ครั้งก็ใช้เงินมากอยู่  รักษาโรงพยาบาล..........เป็นโรงพยาบาลเอกชน      เข้าไป  3 วัน   ต้องจ่าย   80000  กว่าบาท   บัตรเอทีเอ็ม  ผมแทบไม่ต้องใช้มันเลย  ให้น้องสาวไว้ใช้จ่ายค่ารักษาพ่อ   เงินไม่พอ   ก็ไปขอญาติพ่อ     ยายผมต้อง  ขายทองเพื่อรักษาพ่อ เลย   จนที่บ้าน จ่ายกันไม่ไหว    ก็เลยเปลี่ยนเป็น  โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า   ก็ไปรักษาแบบ  ตามมีตามเกิด      ค่ารักษาก็ไม่แพงเท่าไหร่   ไปที ต้องลางานพาพ่อไป   หมดเงินค่ารถแท๊กซีไปกลับบางครั้ง  มากกว่า   ค่ายาอีก   และที่ผมเจ็บใจมาก   คือ    มีคนแนะนำให้ไปติดต่อขอเป็นคนไข้อนาถา  จะได้ถูกลง   ผมก็ทำครับ   และนี่เองทำให้ผมเจ็บใจมากๆๆๆๆ    สักประวัติผม และ ที่มา   ถามโน้น  ถามนี่  เหมือนผมและ ครอบครัวเป็นตัวประหลาดเลย  ผมโมโหมาก   แต่ก็ต้องทำเพื่อพ่อและครอบครัวผม    สรุปวันนั้น   ได้ลดค่ายาไป  80บาท     นั่งแทกซี่ กลับคุยกับพ่อ บอก   ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วนะ  เขามองเราเหมือนเราไม่ใช่คนเลย  ผมไม่ชอบ    แถมส่วนลดก็ ไม่ได้มากมายอะไร  ถ้าลดแบบนี้   ผมจ่ายไหว   พ่อนั่งมองผม   แล้วยิ้ม  ไม่พูดอะไร   พอบัตร 30 บาท มา  ก็ย้ายพ่อมาอยู่ในโรงพยาบาลแถวบ้าน   ถึงตอนนี้ผมสบายใจขึ้น  เพราะมันใกล้บ้าน   พ่อนั่งแทกซี่ไปเองได้  ที่ทำงานผมก็อยุ่แถวบ้าน  หลบมาดูพ่อได้  ไม่ต้องลางาน  แถมช่วงพักกลางวันก็   แวะมาดูได้       รักษาก็ดีพอประมาณ   ทุกวันนี้พ่อตายไปละ       ส่วนแม่ช่วงพ่อไม่สบาย  แม่คิดมาก  ก็เลยเป็นอำมะพฤก  แต่เพราะเป็นไม่มาก   ก็รักษาหาย  ทุกวันนี้แม่ไม่ 100เปอร์เซ็นเหมือนเก่า   ก็ไม่ได้ไป หาหมออะไรหรอก  แม่บอก  ไม่อยากไป   ถ้าไหวจริงๆๆค่อยไป    ก็โรงพยาบาลใกล้บ้าน  ที่เดียวกับที่พอรักษานั่นละ     น้องสาวคอยจัดการเรื่องแม่อยู่    ทุกวันนี้ก็ไม่เครีดเรื่องค่ารักษาอีกต่อไป

3. มีอยู่ช่วงหนึ่งพ่อไปค้างบ้านญาติ ไปเที่ยวและ ไปอยู่ที่บ้านญาติ     พ่อไม่สบายกะทันหัน   ต้องส่งโรงพยาบาลเจริญกรุงประชารักษ์  แบบคนไข้ฉุกเฉิน    ผมต้องไปเยี่ยม แต่ก็ต้องทำงาน   ที่บ้านอยู่ไกลมาก   เดินทางก็ไม่สะดวก    พอกลับบ้าน   แล้วนั่งรถไฟลอยฟ้า  ไป  ผมไปถึงโรงพยาบาล   ก่อนช่วงเวลาปิดเยี่ยมทัน    แค่ 30 นาทีกว่า  จากบ้าน    ถึงโรงพยาบาลละ   ทั้งที่เป็นเวลาเร่งด่วนคือช่วงเลิกงานตอน 5โมง   ถ้าผมนั่งรถแทกซี่ อาจไม่ทันก็ได้ และต้องจ่าย  ค่ารถ  ไม่ต่ำ  200-300 บาทเลย    แม้ว่าตอนไปลงที่สถานีสุดท้ายต้องต่อรถอีกแต่ก็ไม่นานเท่าไหร่    


4.ด้วยความที่สนใจการเมืองและชอบคิดโน้นคิดนี่ไปเรื่อย    พอผมต้องไปติดรถคุมของไปลงตามโรงงานอุตสหกรรม  ก็คุยกัน ซึ่งช่วงนั้นโทรศัพย์มือถือเริ่มได้รับความนิยมมากแล้ว  แต่ค่าโทรก็แพงมากๆๆๆๆ    ไม่ได้ถูกเหมือนสมัยนี้และตัวเครื่องก็  แพงมากด้วย  แต่ที่ผมมีได้มากจากออเร้น (ทรู ในปัจจุบัน) ของฟรีแต่จ่ายค่าโทรรายเดือนเอา      ช่วงนั้น    ก็นั่งคุยกับคนขับรถว่า     ผม  งง  นะ    ทำไม  ค่ายโทรศัพย์  ต่างๆ ถึง  ยังถูกกว่า  ขององค์กรโทรศัพย์นะ      ทั้งที่   องค์กรโทรศัพย์    เป็นคนให้  สัมประทาน   แก่ค่ายอื่นแท้ๆๆๆ  เพราะฉะนั้น  องค์โทรศัพย์น่าจะมีต้นทุนถูกกว่า   เพราะใช้สัญญาณของตัวเองในการ  ให้บริการ   ก็ไม่ได้รับคำตอบอะไร     ช่วงนั้นจำได้ว่าองค์การโทรศัพย์  ประท้วงเรื่อง  ค่าสัมปทาน  และ  ประท้วง เรื่อง   นายกทักษิณ  จะเอาองค์การโทรศัพย์  สู่ตลาดหลักทรัพย์นี่ละ      นั่งคิดไปกลับมาก็มาหาคำตอบ  และก็คิดว่า   ถ้าสิ่งที่นายกทักษิณทำมันผิด         ทำไมหน่วยงานรัฐ  ถึง   แข่งสู้กับเอกชนไม่ได้     ทั้งที่หน่วยงานรัฐนั้น มีต้นทุนต่ำกว่า  เอกชนในหลายเรื่อง       และการแปรรูปมันจะทำให้สินค้าแพงขึ้นจริงหรอ                จนทุกวันนี้ ก็เห็นแล้วว่า       อะไรที่มีการแข่งขันสูง เท่าไหร่ และประชาชนมีตัวเลือกมากเท่าไหร่      ของนั้นจะถูกลง เช่น    ค่าโทรศัพย์ นั่นเอง
และถ้า การไฟฟ้าแปรรูปไปอีก     เราอาจได้ใช้ค่าไฟถูกลงก็ได้นะ   ถึงวันนี้ก็ยังไม่คำตอบอะไร  

5.ด้วยความที่เป็นคนกรุงเทพมาตั้งแต่กำเนิด   เห็นกรุงเทพโตไว้ขึ้น และ คนเยอะขึ้น รถเยอะขึ้นก็รู้สึกเหมือนกันว่า  เริ่มอึดอัดนะ ไม่อยากอยู่กรุงเทพแล้ว   และคิดว่า ทำไมเราไม่กระจายความเจริญออกไปบ้าง คนกรุงเทพจะได้น้อยลง      พอนายกทักษิณ  มามี นโยบาย จะขยายเมืองหลวงไป ที่ฉะเชิงเทรา  ผมก็ดีใจ  แต่ท่านจากไปโครงการนี้ก็ยุติไป    ทำไม ทำไม ก็ตั้งคำถามต่อว่า  คนมาแทนทำไมไม่ทำต่อละ   กรุงเทพจะได้น่าอยู่กว่านี้     คนน้อยลง    ปัญหาก็จะน้อยลง

6.แถวบ้านยาเสพติดเยอะมาก    เพื่อนผมก็ติดยากันหลายคน    พอนายกทักษิณมา ปราบยาเสพติด จริงๆจังๆ  เพื่อนผมหลายคน  ณ วันนี้ทำงานทำการมีครอบครัว   มีเงินมีทองมากกว่าผมอีก     ส่วนคนที่เลิกไม่ได้  ก็ตายจากผมไปหลายคน      แถวบ้านแม้จะยังมียาเสพติดอยู่ด้วยเหตุที่ว่า .......คนขายเป็น......   ซะเอง    แต่ก็น้อยลงเห็นได้ชัด  


ยังมีอีกมากมาย  ทีท่านทำให้ผมและคนไทยในประเทศ    นโยบายบางอย่างก็ยังรอว่า   จะมีใครทำต่อนะ
เช่น  ขยายเมืองหลวงไปตามชานเมือง         ทำโครงการอะไรก็ได้   ทำให้ต่างจังหวัดเจริญขึ้น    คนกรุงเทพจะได้น้อยลง   อยากเห็นกรุงเทพปลูกข้าว  เหมือนสมัยตอนผมเด็กๆๆๆ     หลานผม   ตั๊กแตน  แมงปอ    หิ่งห้อย  ก้ไม่เคยเห็น     ปลาหมอเกลือกตอนฝนตกก็ไม่เคยเห็น