เมื่อเราค้นพบว่าเรานอนอยู่ลำพังภายในห้องๆหนึ่งที่คุ้นตา เรื่องราวที่ผ่านมาภายในห้องนั้น เริ่มวิ่งผ่านสมองกลั่นกรองออกมาเป็นความทรงจำต่างๆนาๆ เรื่องดี เรื่องร้าย รอยยิ้ม น้ำตา เสียงของโทรทัศน์ดังขึ้น เหมือนจะปลุกเราให้ตื่นขึ้นจากความฝัน
เราลุกขึ้นนั่งมองสิ่งต่างๆรอบตัว มองสิ่งต่างๆภายในห้อง มองโทรทัศน์เครื่องที่ปลุกเราให้ตื่นจากภวังค์ มันยังคงฉายภาพ ส่งเสียง ปล่อยแสงออกมา แม้ไม่มีใครเลยที่คิดจะสนใจมัน เราเบือนสายตาหนีมันอย่างไม่ใยดี กลับมาสนใจจ้องมองดูเข็มสั้นและเข็มยาวในนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง "ตีหนึ่งครึ่ง" เสียงอะไรซักอย่างในหัวสมองบอกเราอย่างนั้น แม้ในความเป็นจริง หากสังเกตุอย่างจริงจังมันคือ"ตีหนึ่งยี่สิบเจ็ด"ต่างหาก
สมองของเรามักสั่งการให้เรารู้สึกและเข้าใจ ในสิ่งที่สามารถจดจำได้ง่ายๆใกล้เคียงกัน สิ่งที่คุ้นตาสิ่งที่เพิ่งผ่านพ้นไป ความสุขเล็กน้อยที่อยู่ในความทุกข์อันแสนยาวนาน ความทุกข์ที่ถูกหล่อเลี้ยงโดยความสุขในความทรงจำเก่าๆที่มันผ่านไปแล้ว
เรายังคงนั่งจ้องมองนาฬิกาเรือนนั้นอยู่ต่อไป แต่เรากับไม่รู้สึกสัมผัสถึงเวลาที่มันค่อยๆเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ ยังคงนึกย้อนกลับไปตามความทรงจำเก่าๆ ที่ผุดพุ่งขึ้นมาอย่างไม่รู้จบ ทุกความทรงจำล้วนมีแต่เธอและฉันกับความสุขที่มีร่วมกัน มันยิ่งผุดพุ่งเร็วขึ้นตามเสียงของเข็มบอกวินาที ซึ่งเหมือนจะดังชัดเจนขึ้นทุกที
แต่แล้วร่างกายก็ได้ส่งสัญญาณเตือนให้ตัวเราได้รับรู้ ว่าเราไม่สามารถนั่งเหม่อลอยจ้องมองเวลาตามเข็มนาฬิกาได้อีกต่อไป เราขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนเตียงเดิม เตียงที่คุ้นเคยและเหมือนยังมีกลิ่นกับเงาของใครบางคนซ่อนอยู่ "เธอจากไปแล้ว" แต่ยังคงทิ้งไว้ซึ่ง "ร่องรอย" ต่างๆมากมายจนเกินไป
เราบังคับร่างกายที่หนักอึ้ง มุ่งตรงไปเพื่อทำลายสัญญาณเตือนจากร่างกายให้หยุดไป ปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดอั้นให้มันพุ่งพล่านถึงขีดสุด... สัญญาณเตือนนั้นได้หายไปจากความรู้สึกแล้ว "แต่มันยังทิ้งร่องรอยไว้ให้เรามองเห็นมันได้อย่างชัดเจน" เราไม่เคยมองเห็นมันเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ เพียงแต่ว่า"เราไม่ได้ต้องการมัน"
เราทำลายร่องรอยเหล่านั้นโดยการกดปุ่มเล็กๆเพียงครั้งเดียว ทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกร่องรอย หมุนคว้างวนไปตามกระแสน้ำและถูกทดแทนด้วยความว่างเปล่า เราจ้องมองดูการทำลายร่องรอยเหล่านั้นจนเสร็จสิ้น และเดินจากมันมาอย่างสิ้นเชิง
....หากเราทิ้ง "ร่องรอยของเธอ" ได้เหมือน "ร่องรอยของเสียจากร่างกาย" ได้คงดี ...
เรากลับมานอนที่จุดเดิมบนเตียงที่เคยว่างเปล่าไปชั่วขณะหนึ่ง ภาพของเธอยังคงกลับมาหมุนเวียนในความคิดอย่างเช่นเคย มันเริ่มนานเกินไปจนเราสังเกตุเห็น ว่าทำไมเรายังคงนึกถึงใครคนนึงอยู่ต่อไป ทั้งที่ใครคนนั้นได้จากไปนานแล้ว
"นี่คือความรักใช่ไหม" ... เสียงในสมองส่งเสียงตอบออกมาอย่างมั่นใจว่า "ใช่"
"นี่คือความรักที่เรามีให้กับใครคนนึงที่จากไปใช่ไหม" ... เสียงในสมองส่งเสียงตอบออกมาอย่างแผ่วเบาว่า "...ใช่"
หากเราเคยสังเกตุตัวเองเหมือนสิ่งต่างๆรอบตัว ...เราจะค้นพบว่า "สิ่งที่เรารักและทำให้เราเฝ้านึกถึงเธอ ... "ไม่ใช่เธอ" ... สิ่งที่เรารักและยังทำให้เราเฝ้านึกถึงเธอ ... "คือตัวเราเอง" ....เรารักตัวเราเอง....
**เช้าแล้วพาตัวเองออกมาจากห้อง ... ไปค้นหาความสุขให้ตัวเราเอง ... โดยอย่าลืมนึกถึงสิ่งที่เราค้นพบเมื่อคืน ... "ฉันรักเธอ..ไม่ได้น้อยไปกว่า..ตัวฉันเอง"
28 ซี่ {twz..}
ค้นพบความรัก..จากความโดดเดี่ยว
เราลุกขึ้นนั่งมองสิ่งต่างๆรอบตัว มองสิ่งต่างๆภายในห้อง มองโทรทัศน์เครื่องที่ปลุกเราให้ตื่นจากภวังค์ มันยังคงฉายภาพ ส่งเสียง ปล่อยแสงออกมา แม้ไม่มีใครเลยที่คิดจะสนใจมัน เราเบือนสายตาหนีมันอย่างไม่ใยดี กลับมาสนใจจ้องมองดูเข็มสั้นและเข็มยาวในนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง "ตีหนึ่งครึ่ง" เสียงอะไรซักอย่างในหัวสมองบอกเราอย่างนั้น แม้ในความเป็นจริง หากสังเกตุอย่างจริงจังมันคือ"ตีหนึ่งยี่สิบเจ็ด"ต่างหาก
สมองของเรามักสั่งการให้เรารู้สึกและเข้าใจ ในสิ่งที่สามารถจดจำได้ง่ายๆใกล้เคียงกัน สิ่งที่คุ้นตาสิ่งที่เพิ่งผ่านพ้นไป ความสุขเล็กน้อยที่อยู่ในความทุกข์อันแสนยาวนาน ความทุกข์ที่ถูกหล่อเลี้ยงโดยความสุขในความทรงจำเก่าๆที่มันผ่านไปแล้ว
เรายังคงนั่งจ้องมองนาฬิกาเรือนนั้นอยู่ต่อไป แต่เรากับไม่รู้สึกสัมผัสถึงเวลาที่มันค่อยๆเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ ยังคงนึกย้อนกลับไปตามความทรงจำเก่าๆ ที่ผุดพุ่งขึ้นมาอย่างไม่รู้จบ ทุกความทรงจำล้วนมีแต่เธอและฉันกับความสุขที่มีร่วมกัน มันยิ่งผุดพุ่งเร็วขึ้นตามเสียงของเข็มบอกวินาที ซึ่งเหมือนจะดังชัดเจนขึ้นทุกที
แต่แล้วร่างกายก็ได้ส่งสัญญาณเตือนให้ตัวเราได้รับรู้ ว่าเราไม่สามารถนั่งเหม่อลอยจ้องมองเวลาตามเข็มนาฬิกาได้อีกต่อไป เราขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนเตียงเดิม เตียงที่คุ้นเคยและเหมือนยังมีกลิ่นกับเงาของใครบางคนซ่อนอยู่ "เธอจากไปแล้ว" แต่ยังคงทิ้งไว้ซึ่ง "ร่องรอย" ต่างๆมากมายจนเกินไป
เราบังคับร่างกายที่หนักอึ้ง มุ่งตรงไปเพื่อทำลายสัญญาณเตือนจากร่างกายให้หยุดไป ปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดอั้นให้มันพุ่งพล่านถึงขีดสุด... สัญญาณเตือนนั้นได้หายไปจากความรู้สึกแล้ว "แต่มันยังทิ้งร่องรอยไว้ให้เรามองเห็นมันได้อย่างชัดเจน" เราไม่เคยมองเห็นมันเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ เพียงแต่ว่า"เราไม่ได้ต้องการมัน"
เราทำลายร่องรอยเหล่านั้นโดยการกดปุ่มเล็กๆเพียงครั้งเดียว ทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกร่องรอย หมุนคว้างวนไปตามกระแสน้ำและถูกทดแทนด้วยความว่างเปล่า เราจ้องมองดูการทำลายร่องรอยเหล่านั้นจนเสร็จสิ้น และเดินจากมันมาอย่างสิ้นเชิง
....หากเราทิ้ง "ร่องรอยของเธอ" ได้เหมือน "ร่องรอยของเสียจากร่างกาย" ได้คงดี ...
เรากลับมานอนที่จุดเดิมบนเตียงที่เคยว่างเปล่าไปชั่วขณะหนึ่ง ภาพของเธอยังคงกลับมาหมุนเวียนในความคิดอย่างเช่นเคย มันเริ่มนานเกินไปจนเราสังเกตุเห็น ว่าทำไมเรายังคงนึกถึงใครคนนึงอยู่ต่อไป ทั้งที่ใครคนนั้นได้จากไปนานแล้ว
"นี่คือความรักใช่ไหม" ... เสียงในสมองส่งเสียงตอบออกมาอย่างมั่นใจว่า "ใช่"
"นี่คือความรักที่เรามีให้กับใครคนนึงที่จากไปใช่ไหม" ... เสียงในสมองส่งเสียงตอบออกมาอย่างแผ่วเบาว่า "...ใช่"
หากเราเคยสังเกตุตัวเองเหมือนสิ่งต่างๆรอบตัว ...เราจะค้นพบว่า "สิ่งที่เรารักและทำให้เราเฝ้านึกถึงเธอ ... "ไม่ใช่เธอ" ... สิ่งที่เรารักและยังทำให้เราเฝ้านึกถึงเธอ ... "คือตัวเราเอง" ....เรารักตัวเราเอง....
**เช้าแล้วพาตัวเองออกมาจากห้อง ... ไปค้นหาความสุขให้ตัวเราเอง ... โดยอย่าลืมนึกถึงสิ่งที่เราค้นพบเมื่อคืน ... "ฉันรักเธอ..ไม่ได้น้อยไปกว่า..ตัวฉันเอง"
28 ซี่ {twz..}