ผมกำลังหางานใหม่จะย้ายออกจากที่เก่า แต่พี่ๆที่อยู่แผนกเดียวกัน เค้าอยากให้เราอยู่ต่อ แต่มันอยู่ที่ปากหัวหน้านี่แหละ (เป็นผู้หญิงปากจัด ปากร้าย ขวานผ่าซาก(มากเกินไป)) วันนี้แกได้ถามผมว่าสรุปแล้วผมจะลาออก หรือจะอยู่ต่อ ซึ่งในตอนท้ายผมก็อยู่ต่อ แต่เพราะรอให้ได้งานใหม่ก่อนจึงค่อยลาออกหลังจากนั้น 1 เดือน แต่ปากหัวหน้านี่แหละครับ ที่อยากจะเก็บของกลับบ้านมันซะวันพรุ่งนี้เลย
- พี่ก็อยากให้เราอยู่ต่อ แต่ถามว่า แฮปปี้ไหม ก็ตอบว่าไม่แฮปปี้
- พี่ไม่ได้อยากให้อยู่ต่อเพื่อทำงาน แต่อยากให้เราได้พัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อย (ผมมาทำงานหาเงินนะไม่ได้ เข้าค่ายอบรมวินัย ฝึกสมาธิ)
- ใครๆ ก็อยากมาทำงานอยู่ที่นี่ แต่เรามาก่อนพี่เลยรับเราไว้ (ผมเห็นกระทู้ประกาศรับสมัครงานของที่นี่หลังจากประกาศ 1-2 เดือน แล้วพี่คนอื่นบอกว่ากว่าจะได้แกมายังตั้งนานเลย ไม่มีคนมาซักที)
- ที่อื่นๆ เค้าไม่มาช่วยเหลือกันอย่างนี้หรอกนะ เค้ามีแต่ตัวใครตัวมัน (อ้อเรอะ ที่เก่าก่อนมานี่ พี่ๆ เค้าก็ดีกับผมนะ แต่เงินเดือนมันน้อยไปนิด ไม่พอให้มีเงินเก็บบ้าง ช่างมั่นใจว่าที่นี่ดีที่สุดเหลือเกิน อย่างกับที่อื่นมันไม่มีดีแล้ว ถ้าไม่ออกไปเผชิญจะรู้ไหม)
- เราเพิ่งอยู่ที่นี่เป็นที่ๆ 2 ยังไม่มีประสบการณ์ พี่เจอมาเยอะแล้วรู้ว่าต้องทำยังไงแก้ปัญหายังไง เพราะพี่อยู่ตั้งแต่ที่ทำงานขนาดเล็กจนมาถึงขนาดใหญ่ (ก็ถ้าไม่ออกจะเจอประสบการณ์มั่งไหมล่ะ?)
- อีกหน่อยพอนานไปเราจะคิดถึงว่าพี่น่ะดีกับเราแค่ไหน (แต่ผมไม่อยากคิดถึงหัวหน้าคนนี้ที่สุดเลยครับ)
เป็นต้น
- มีบางครั้งแกว่าผมยังเด็ก (ผมอายุ 27 หัวหน้าแกจะเกือบ 50 แล้ว) ก็เลยยังแก้ปัญหาได้ไม่ดี แต่พอบางครั้งแกก็ว่า ผมน่ะไม่เด็กแล้ว น่าจะแก้ปัญหาในส่วนนี้เองได้ ทั้งๆที่ปัญหามันคล้ายๆ กัน
ไม่รู้ว่าผมอาจจะคิดมากเกินไปรึเปล่า แต่ละคำพูดมันชวนน่าหงุดหงิด ไม่อยากอยู่เหลือเกิน
แล้วสุดท้ายแกถามอีกครั้งก่อนเลิกงานว่าจะเอายังไง แต่ก่อนที่ผมจะบอกว่าอยู่ต่อ แกบอกว่าเดี๋ยวอัดเสียงไว้ด้วย เผื่อเปลี่ยนใจ มันตงิกขึ้นมาจนอยากจะพูดว่าออกเต็มปากเต็มคำแทนจริง จะได้ให้เก็บไว้ฟังกันชัดๆไปเลย
เพื่อนๆ มีความเห็นว่ายังไงบ้างครับ เคยเจอแบบนี้กันบ้างรึเปล่า แล้วทำอย่างไรบ้าง แก้ปัญหากันอย่างไร
อยากได้คำแนะนำจากเพื่อนบ้าง เผื่อผมจะนำมาปรับใช้กับตัวผมเองได้บ้าง
ขอบคุณเพื่อนๆ ล่วงหน้าครับ ที่แสดงความคิดเห็นกัน
เพิ่อนคิดยังไงบ้างครับ กับคำพูดที่เหมือนอยากให้เราอยู่ต่อ แต่มันเหมือนไม่ใช่
- พี่ก็อยากให้เราอยู่ต่อ แต่ถามว่า แฮปปี้ไหม ก็ตอบว่าไม่แฮปปี้
- พี่ไม่ได้อยากให้อยู่ต่อเพื่อทำงาน แต่อยากให้เราได้พัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อย (ผมมาทำงานหาเงินนะไม่ได้ เข้าค่ายอบรมวินัย ฝึกสมาธิ)
- ใครๆ ก็อยากมาทำงานอยู่ที่นี่ แต่เรามาก่อนพี่เลยรับเราไว้ (ผมเห็นกระทู้ประกาศรับสมัครงานของที่นี่หลังจากประกาศ 1-2 เดือน แล้วพี่คนอื่นบอกว่ากว่าจะได้แกมายังตั้งนานเลย ไม่มีคนมาซักที)
- ที่อื่นๆ เค้าไม่มาช่วยเหลือกันอย่างนี้หรอกนะ เค้ามีแต่ตัวใครตัวมัน (อ้อเรอะ ที่เก่าก่อนมานี่ พี่ๆ เค้าก็ดีกับผมนะ แต่เงินเดือนมันน้อยไปนิด ไม่พอให้มีเงินเก็บบ้าง ช่างมั่นใจว่าที่นี่ดีที่สุดเหลือเกิน อย่างกับที่อื่นมันไม่มีดีแล้ว ถ้าไม่ออกไปเผชิญจะรู้ไหม)
- เราเพิ่งอยู่ที่นี่เป็นที่ๆ 2 ยังไม่มีประสบการณ์ พี่เจอมาเยอะแล้วรู้ว่าต้องทำยังไงแก้ปัญหายังไง เพราะพี่อยู่ตั้งแต่ที่ทำงานขนาดเล็กจนมาถึงขนาดใหญ่ (ก็ถ้าไม่ออกจะเจอประสบการณ์มั่งไหมล่ะ?)
- อีกหน่อยพอนานไปเราจะคิดถึงว่าพี่น่ะดีกับเราแค่ไหน (แต่ผมไม่อยากคิดถึงหัวหน้าคนนี้ที่สุดเลยครับ)
เป็นต้น
- มีบางครั้งแกว่าผมยังเด็ก (ผมอายุ 27 หัวหน้าแกจะเกือบ 50 แล้ว) ก็เลยยังแก้ปัญหาได้ไม่ดี แต่พอบางครั้งแกก็ว่า ผมน่ะไม่เด็กแล้ว น่าจะแก้ปัญหาในส่วนนี้เองได้ ทั้งๆที่ปัญหามันคล้ายๆ กัน
ไม่รู้ว่าผมอาจจะคิดมากเกินไปรึเปล่า แต่ละคำพูดมันชวนน่าหงุดหงิด ไม่อยากอยู่เหลือเกิน
แล้วสุดท้ายแกถามอีกครั้งก่อนเลิกงานว่าจะเอายังไง แต่ก่อนที่ผมจะบอกว่าอยู่ต่อ แกบอกว่าเดี๋ยวอัดเสียงไว้ด้วย เผื่อเปลี่ยนใจ มันตงิกขึ้นมาจนอยากจะพูดว่าออกเต็มปากเต็มคำแทนจริง จะได้ให้เก็บไว้ฟังกันชัดๆไปเลย
เพื่อนๆ มีความเห็นว่ายังไงบ้างครับ เคยเจอแบบนี้กันบ้างรึเปล่า แล้วทำอย่างไรบ้าง แก้ปัญหากันอย่างไร
อยากได้คำแนะนำจากเพื่อนบ้าง เผื่อผมจะนำมาปรับใช้กับตัวผมเองได้บ้าง
ขอบคุณเพื่อนๆ ล่วงหน้าครับ ที่แสดงความคิดเห็นกัน