เมื่อก่อนผมเคยเป็นคนใช้บริการรถเมล์ รถตู้ เป็นประจำครับ (ช่วงมัธยม)
ทว่าหลังจากเข้ามหาวิทยาลัยก็อยู่หอ เดินไปเรียน
นานน้านนนที จะได้ขึ้นครับ

และเรื่องนี้ก็เกิดขึ้น ณ วันนี้ ที่ผมได้มีโอกาสใช้บริการรถเมล์
สาย 39 (มั้ง) ที่เป็นรถเมล์ฟรี นั่งจากอนุสาวรีย์ไปลงแถวๆเซนทรัลลาดพร้าว
ไปกับเพื่อนหญิง อีกสองคน ที่สนิทกันมากกกกก

ผมเป็นคนขี้เมาธ์ครับ
พอผมขึ้นไปก็พุ่งไปที่แถวหลังนั่งตรงริมสุดเลย เพราะมันให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัวดี
แล้วเพื่อนของผมสองคนก็นั่งที่เบาะคู่ด้านหน้าผม
พวกเราสามคนตั้งต้นพูดคุยตามประสาเพื่อนสนิท...

[อ่อ .. ปกติผมก็คุยครับ ตอนมัธยมผมก็คุย ยิ่งกับเพื่อนเยอะๆนี่ยิ่งแล้วใหญ่
แถมต่อให้ผมขึ้นรถเมล์คนเดียวแล้วเจอกลุ่มแก๊งค์ใดใดพูดคุย ผมก็ไม่รู้สึกอะไรครับ
ดีซะอีก ไม่เหงา บางทีก็แอบฟังบ้าง ก็ฮาดี สนุกดี
ดังนั้นออกตัวไว้ก่อนเลยว่า
"ผมไม่เคยรู้เลยว่ามันจะทำให้คนอื่นไม่พอใจมากๆ จนกระทั่งวันนี้"]

...ผมเป็นคนเสียงดังครับ ยอมรับ
เวลาผมพูดคุยกับเพื่อนบนรถเมล์ ผมก็ไม่เคยทำเสียงกระซิบกระซาบใดใด
แต่ทว่า ผมก็ไม่ตะโกน กรีดร้อง หัวเราะลั่น อย่างแน่นอน
แถม ผมเอาหัวยื่นไปหาเพื่อนๆที่เบาะหน้าด้วยครับ
ดังนั้น ถ้าผมเสียงดังมากเนี๊ยะ เพื่อนๆสองคนของผมคงเขกหัวผมแน่นอน
(ก็ปากผมอยู่ตรงรูหูพวกเธอพอดีอ่ะ)

ก็คุยกันไปเรื่อยๆ ชมนกชมไม้ รถก็ติดแต่ก็แฮปปี้ดี
จนกระทั่ง ...

ปี๊นนนนน !
มีเสียงแตรบีบจากด้านข้างถัดไปสองที่นั่งจากผม ผมหันไปด้วยสิหน้าตกใจ
พบเป็นคุณลุงขายล็อตเตอรี่ บีบแตรที่อยู่ในมือ
ผมก็ยิ้ม แล้วก็ขำ แต่ก็ไม่ได้สนใจ หันมาคุยกับเพื่อนต่อ แล้ว...

ปี๊นนนนนนน !
คุณลุงบีบแตรอีกที
ผมก็ยังไม่คิดอะไรหรอก ฮ่าๆ
นึกว่าคุณลุงเรียกร้องความสนใจขำๆ แล้วผมก็คุยต่อ

บรรยากาศในรถก็ไม่ได้เงียบครับ
มีแก๊งค์สาวม.ปลายยืนกันราวๆห้าหกคนอยู่ตรงกลางรถ ก็จอแจพอสมควร
พอคุณลุงข้างๆผมเริ่มคุยกับคนที่นั่งข้างๆ(ที่ไม่ได้มาด้วยกัน)
ผมก็เลยไม่สนใจ

แล้วเพื่อนๆสองคนของผมก็เริ่มหน้าเปลี่ยนสี
และก็พูดคุยเสียงเบาลง เบาลง ก่อนจะเริ่มพูดปกติด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น ฮ่าๆ
(ผมก็ยังไม่รู้เรื่อง ก็เมาธ์ต่อไป แถมแซวเพื่อนด้วยว่าเป็นไร ทำไมไม่เมาธ์)

พอผมลงรถปั๊บ เพื่อนผมก็ใส่เลยครับ !!
เพื่อนเล่าให้ฟังว่า คุณลุงคนขายล็อตเตอรี่ ด่าพวกเราเป็นฉากๆๆๆๆ
คือ ด่าเป็นละครลิงอ่ะครับ ด่าให้คนที่นั่งข้างๆเขาฟัง(ที่ไม่รู้จักกันนั่นแหละ)
ด่าแรงมาก ด่าว่าไม่มีกาลเทศะ ด่าว่าไม่มีคนอบรมสั่งสอน ด่าไปถึงบุพการี
ยกตัวอย่างว่าดูอย่างคนญี่ปุ่น ที่พอขึ้นรถปั๊บทุกคนจะหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน
บลาๆๆ ด่าแบบนี้ยาวไปร่วมชั่วโมง เพราะรถติดมาก
(ซึ่งทั้งหมดนั้นผมไม่สนใจฟังครับ)

.... ผมตกใจครับ ฮ่าๆ
ตกใจว่า สิ่งที่ผมทำมันเป็นสิ่งที่ผิดหรือ ??
ผมเข้าใจว่าการตะโกน กรีดร้อง หัวเราะลั่น บนรถโดยสารหรือในสถานที่สาธารณะ มันดูแย่
แต่ผมไม่รู้เลยว่าการเมาธ์สัพเพเหระปกติ ก็ไม่พึงกระทำบนรถโดยสารด้วย ?
แปลว่าผมกับเพื่อนๆต้องนั่งเงียบๆกระนั้นหรือ ???

จึงเล่ามาเพื่อขอคำชี้แนะครับ

ปล. ผมโมโหมากครับ ยอมรับเลย ถ้าได้ยินบนรถคงมีเรื่องไปตรงนั้นแล้ว โชคดีที่เพื่อนๆผมใจเย็นมากๆ
ปลล. เพื่อนผมบอกว่า ตอนแรกที่แผ่วเสียงลงเพราะรู้สึกผิด แต่พอคุณลุงด่าแรงมากก็เลยโมโหเหมือนกัน เลยไม่สนใจ เมาธ์ต่อ
ปลลล. ปกติผมแคร์เรื่องกาลเทศะนะครับ !!

ขอแท็ก ชีวิตวัยรุ่น(ผมเป็นวัยรุ่น) ปัญหาสังคม(ผมเป็นปัญหาสังคม) ชานเรือน(พ่อแม่ควรสอนลูกเรื่องนี้ไหม) รถโดยสาร(เหตุการณ์นี้เกิดบนรถเมล์) นะครับ >o<