ขำขัน วันละบท 4

วาทิน-สิ้นลับแล้ว...โศกแสน ต่วย-จากแฟนานุแฟน...สู่ฟ้า ปิ่น-การประพันธ์แทน...ออกแบบ เฉลียว-เชี่ยวชำนาญกล้า...เลือกล้วนงานดี การ-คัดสรรเลือกเฟ้น...งานเขียน เมือง-มุ่งอำนาจเบียน...ต่อสู้ ไม่-อาจยกธรรมเธ

กลบท คือการประดิษฐ์คิดแต่งคำประพันธ์ให้มีลักษณะแปลกไปจากเดิม โดยที่ลักษณะบังคับของคำประพันธ์ชนิดนั้นยังอยู่ครบถ้วน คำประพันธ์ที่แต่งเป็นกลได้มีทั้ง โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน และร่าย ที่นำมาเสนอในวันนี้เป็

มีใครพอทราบไหมค่ะว่าโคลงบทนี้มีคุณค่าทางสังคมคืออะไร      จำใจจากแม่เปลื้อง   ปลิดอก อรเอย  เยียวว่าแดเดียวยก    แยกได้  สองซีกแล่งทรวงตก&nb

มันเป็นเช้าที่อากาศแจ่มใส แสงแดดแห่งรุ่งอรุโณทัยลอดผ่านกลีบม่านสีชมพูกระทบพื้นหินอ่อนนวลขาว ไอเย็นจากลมหนาวภายนอกลอดผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบใบหน้า เสียงนกจิ๊บๆร่ำร้องประสานเสียงกันไพเราะเสนาะหู เสียงกิ

ฟ้า บอกกับฉัน ว่าฉันมีฟ้าอีกทั้งคน ดาวยังบอกกับฉัน ว่าถ้าเหงาเมื่อไรให้มองไปด้านบน อาทิตย์ยังอยู่ตรงนั้น แผดแสงระเหยน้ำตารวมกัน เมฆขาวเก็บน้ำตาฉัน รวมตัวกันเป็นเมฆสีดำ... อยากอยู่บนนั้น อยากอยู่บนฟ้า