เมื่อเป็นเสือเดี่ยว พิชิตดอยอินทนนท์

ตามที่ลงกระทู้หาเพื่อนปั่นขึ้นดอยอินทนนท์ ผมไปรอยังจุดนัดหมาย เมื่อไม่มีใครมาผมก็ออกเดินทาง








ปั่นเรื่อยๆ มาจนถึงด่านที่หนึ่ง รถยนต์เริ่มเยอะ ผมลืมนึกไปว่าเป็นวันหยุดยาว ผ่านด่านมาได้หน่อยก็เจอเนินรับน้อง ที่มีความชันให้ได้เพิ่มแรงและรอบขาเรียกเหงื่อแก้หนาวได้เป็นอย่างดี





ช่วงยี่สิบกิโลเมตรแรก ลักษณะเป็นเนินไต่ระดับที่มีความสูงขึ้นไปเรื่อยๆ มีจุดให้พักรอบขาเป็นระยะๆ เลยปั่นสบายๆ ไม่เหนื่อย มีวิวสองข้างทางให้ชมนกชมไม้ตลอดเวลา ผิวถนนดีมากมาย เสียอย่างเดียว นักท่องเที่ยวทิ้งขยะลงบนถนนเยอะไปหน่อย





เส้นทางช่วงหลังยี่สิบกิโลเมตรจนถึงหลักกิโลที่ สามสิบเอ็ด จะเป็นเนินชันและยาว จุดพักรอบขาจะน้อยลง เป็นช่วงที่สนุกของคนที่เตรียมตัวมาดี แต่เริ่มเป็นนรกเล็กน้อยสำหรับคนแรงน้อย ยิ่งช่วงกิโลเมตรที่ ยี่สิบสามขึ้นไป เราทำได้แค่เพียงปั่น ปั่น และก็ปั่น อย่างเดียว



ผมใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงกว่าๆ ปั่นมาถึงหลักกิโลเมตรที่ สามสิบเอ็ด แวะทานข้าวเพิ่มพลัง จากนั้นก็เริ่มปั่นต่อ จากช่วงนี้จนถึงด่านที่สองประมาณแปดกิโลเมตร ทางจะเริ่มชันเนินยาวขึ้น จุดที่จะพักรอบขาเริ่มน้อย อากาศเริ่มเย็น แต่เราได้ใช้ทักษะการปั่นได้เต็มที่ ช่วงนี้เป็นช่วงที่ตปั่นไปคิดไปว่าจะดื่มน้ำตอนไหน จะคว้ากล้วยน้ำว้าเข้าปากตอนไหน เริ่มสนุกครับ







จากจุดนี้ไปสำหรับผมคือแปดกิโลเมตรหฤโหด เพราะเนิน ชัน ยาว ที่พักรอบขาแทบไม่มี จอดรถ รถก็พร้อมที่จะไหลตลอดเวลา แล้วยิ่งช่วงห้ากิโลเมตรสุดท้าย เป็นจุดวัดใจเลยครับว่าจะเลิก จะจูง หรือจะไปต่อ เพราะปั่นๆๆๆ แต่เลขไมค์ไม่ขึ้น ทางแคบ ลมแรง หนาว รถมาก มีครบครับ
แต่ก้ผ่านไปได้ อย่างน่าประทับใจ











รูปสุดท้าย แล้วผมก็ไปถึงยอดดอยได้อย่างไม่น่วม ตะคริวไม่ถามหา ใช้เวลาปั่นไปประมาณห้าชั่วโมง เป็นทริปที่น่าประทับใจครับ แต่ถามว่าจะไปอีกไหม ขอบอกว่าผมเคยไปแล้วครับ อิอิ



รักคนอ่าน